Witaj w naszym kawałku świata ❤️
Jeśli tu jesteś, prawdopodobnie znasz mnie już z Facebooka albo Instagrama. A jeśli trafiasz do mnie pierwszy raz, to usiądź wygodnie. Ja już siedzę. Od ponad 20 lat. 😉♿
Mam na imię Agnieszka. Jestem dziennikarką, od ponad dwóch dekad pracuję w telewizji. Jestem też edukatorką, aktywistką społeczną, twórczynią internetową i kobietą z niepełnosprawnością.
I właśnie: z niepełnosprawnością, a nie „niepełnosprawną życiowo”.
Nie chodzę. Jeżdżę na wózku. To ważna część mojego życia, ale zdecydowanie nie jego definicja.
Ponad 20 lat temu moje życie zmieniło się właściwie z dnia na dzień. Wtedy usłyszałam od lekarza historię o dwóch pacjentach. Jeden był ciężko chory, ale podczas leczenia nie stracił pogody ducha. Drugi, choć jego rokowania były znacznie lepsze, załamał się. Pierwszy żył nadal, drugiego po roku już nie było.
Nie wiem, ile w życiu zależy od nastawienia, ile od medycyny, ile od zwyczajnego szczęścia. Wiem natomiast, że wtedy pomyślałam sobie jedno: chcę należeć do tych, którzy próbują żyć.
I próbuję do dziś.
Nie zawsze elegancko. Nie zawsze dzielnie. Czasem z humorem, czasem ze łzami, czasem ze złością. Bywało bardzo ciężko. Od kilku lat poważnie choruję, przeszłam trudne leczenie i niejeden moment, kiedy rzeczywistość przestawała być zabawna.
Ale nawet wtedy staram się nie oddawać życiu całego pola.
Bo skoro już tu jestem, to chcę żyć, a nie wyłącznie przetrwać.
I wtedy na scenę wchodzi Zośka 🐶
Cztery kilogramy pinczera miniaturowego. Około czterech kilogramów psa i mniej więcej czterdzieści kilogramów charakteru.
Oficjalnie to moja suczka.
Nieoficjalnie: ochroniarz, terapeuta, inspektor posiłków, kontroler gości, strażnik łóżka, specjalistka do spraw bezpieczeństwa Mamci oraz samozwańcza prezeska całego gospodarstwa domowego.
Ja mówię, że jestem jej Mamcią.
Zośka najwyraźniej uważa, że jestem jej personelem. 😂
Towarzyszy mi w codzienności, w dobrych chwilach i w tych znacznie trudniejszych. Pilnuje mnie po swojemu, przytula się, kiedy tego potrzebuję, zagląda do talerza również wtedy, kiedy zdecydowanie tego nie potrzebuję, i regularnie przypomina mi, że nawet w najmniej zabawnym dniu można znaleźć coś, z czego da się pośmiać.
Nasza relacja stała się z czasem jedną z najważniejszych części moich kanałów.
Bo ludzie przychodzą poczytać o dostępności, niepełnosprawności czy mojej codzienności, a potem nagle orientują się, że od pięciu minut oglądają film, na którym czterokilogramowy pies urządza Mamci awanturę o kawałek suszonej kaczki. 😂
Takie właśnie jesteśmy.
Mamcia i Zocha. Korcz i Zocha. Dwie dziewczyny, wózek, cztery łapy i stanowczo za dużo materiału na jeden profil.
A poza Zośką?
Patrzę na świat zawodowym okiem dziennikarki.
Interesuje mnie człowiek. Uwielbiam poznawać ludzi, słuchać ich historii, zauważać rzeczy, obok których inni czasem przechodzą obojętnie.
Potrafię się zachwycić drobiazgiem, ale równie chętnie wsadzę kij w mrowisko tam, gdzie coś zwyczajnie nie działa.
Dlatego pokazuję, jak naprawdę wygląda w Polsce życie osoby poruszającej się na wózku.
Mówię o dostępności. Pokazuję bariery, absurdy i rozwiązania, które istnieją czasem tylko teoretycznie. Sprawdzam, czy za pięknymi deklaracjami nadążają chodniki, budynki, usługi i zwyczajna codzienność.
Tłumaczę też rzeczy, o których wiele osób nigdy nie miało okazji pomyśleć.
Jak zachować się wobec osoby na wózku? Jak pomagać, żeby naprawdę pomóc? Dlaczego czyjeś kolana nie są półką na torbę z zakupami? 😉
Mówię o empatii, szacunku, inkluzywności i normalności.
Walczę również z hejtem kierowanym wobec osób z niepełnosprawnościami. Niestety znam go także z własnego doświadczenia.
Ale nie chcę budować swojego miejsca w sieci na złości.
Nie znajdziesz tu perfekcyjnego życia
Znajdziesz prawdziwe.
Czasem szpital.
Czasem rehabilitację.
Czasem bezsilność.
Czasem społeczny absurd, po którym człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać.
A pięć minut później może pojawić się Zośka, która właśnie uznała, że największym problemem współczesnego świata jest niedostateczna podaż suszonej kaczki. 🐶😂
Nie chcę udawać, że zawsze jestem silna. Nie chcę też tworzyć kolejnego miejsca, w którym choroba oznacza wyłącznie smutek, a niepełnosprawność musi być przedstawiana przy akompaniamencie skrzypiec.
Można jednocześnie chorować i kochać życie.
Można czasem nie mieć siły i nadal mieć nadzieję.
Można siedzieć na wózku i być ciekawym świata.
Można opowiadać o poważnych sprawach, a chwilę później płakać ze śmiechu przez psa.
I właśnie taki świat chcę tutaj pokazywać.
Dostaję od Was wiadomości, że moje historie pomagają złapać dystans, dają nadzieję albo po prostu sprawiają, że ktoś miał tego dnia powód, żeby się uśmiechnąć.
I chyba właśnie wtedy najmocniej czuję, że to wszystko ma sens.
Po co więc ten Patronite?
Żeby móc robić tego więcej.
Tworzyć. Opowiadać. Edukować. Pokazywać prawdziwą codzienność. Nagłaśniać to, co wymaga zmiany. Dzielić się dobrymi historiami i trudniejszymi momentami.
A także, nie będę oszukiwać, czasem po prostu wziąć Zochę i pojechać gdzieś przeżyć coś fajnego.
Bo po leczeniu, rehabilitacji, szpitalach i wszystkich bardzo dorosłych sprawach życie potrzebuje również lodów, wycieczki, słońca na twarzy i małego psa, który wszędzie zachowuje się tak, jakby osobiście wykupił cały obiekt. 😂❤️
Jeśli zdecydujesz się zostać naszym Patronem, nie chcę, żebyś czuł się jak kolejny numer na liście.
Za każdym wsparciem stoi dla mnie człowiek. Ktoś, kto mówi:
„Lubię to, co robicie. Jedźcie dalej.”
I za takie „jedźcie dalej” jestem ogromnie wdzięczna.
Ja dziękuję całym sercem.
A Zośka, jak wiadomo, całym psem. 🐶❤️
Witaj w naszym świecie.
Agnieszka i Zośka
