Pokolenia z alergią na hipokryzję i prawo do własnej kołdry

Darmowy! · 0 · 04.11.2026

https://open.spotify.com/episode/6Ky9U9ALZrIyIcIPGuFTuD

Czas na kolejny odcinek mojego Morza możliwości tym razem o pokoleniach z alergią na hipokryzję, próbach ucieczki od schematów, o miłościach innych, trudnych i niekoniecznie monogamicznych (a jeśli już to seryjnie) oraz o DRAMATACH w temacie... wspólnej lub oddzielnej kołdry.

„Niewinni czarodzieje” film Andrzeja Wajdy z 1960 roku jest dziś szczególnie aktualny! Jak to możliwe, że zrobił go reżyser, o którym Agnieszka Osiecka pisała że jest zawsze „chmurny i dziejowy” i „nawet rocka tańczy polonezem”?

I dlaczego po tym filmie trzeba koniecznie obejrzeć jeszcze raz najlepszy film, jaki zrobiono o Milenialsach, czyli „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera? Ten norweski reżyser twierdzi, że „ze wszystkich gatunków filmowych to komedia romantyczna jest gatunkiem najbardziej egzystencjalnym, ponieważ wybór tego, kogo kochamy, jest zarazem wyborem tego, kim sami się stajemy”. Warto pamiętać o tym w Polsce zawsze tonącej w pełnym tragizmu sosie patriotyczno-narodowym, gdzie duża część pokoleniowych doświadczeń i niepokojów uznawana jest za temat mniej istotny od wykańczającej wszystkich nerwowo polityki.

A poza tym, dlaczego książka Karoliny Felberg Karolina Felbergoraz Radosława Młynarczyka „Hłasko / Osiecka. Byle nie o miłości” (Wydawnictwo Znak) jest po prostu genialna i nie możecie jej przegapić? To opowieść o bardzo zmitologizowanej relacji dwóch legend polskiej literatury Agnieszki Osieckiej i Marka Hłaski, ale także, a może przede wszystkim, książka o ludziach, którzy znajdowali się w forpocztach rewolucji w sprawach miłości i rodziny, w której to rewolucji tkwimy do dziś. Osiecka pisała, że trudno żyć w „Międzyczasie Obyczajowym. Już nie ma Pana Boga, a jeszcze nie ma komunizmu, nie wiadomo co wolno, a czego nie wolno, z kim można, a z kim nie można” Powiedzmy sobie szczerze: Międzyczas obyczajowy jest dziś jeszcze silniej odczuwalny i nadal towarzyszy mu ocean hipokryzji.

Ciekawe przy tym, że w Polce, niby tak nowoczesnej, rolę księży mówiących , jak ma wyglądać „porządne” życie w „prawdziwym” związku zdają się ostatnio zastępować niektórzy eksperci, którzy włażą ludziom z butami do łóżek. Na przykład niedawno pewna pani psycholog tłumaczyła w „Zwierciadle” , że spanie oddzielnie lub pod dwiema kołdrami to przejaw egoizmu i niezdrowego indywidualizmu w związku, a także powolna jego ruina:

„Niespanie razem – moim zdaniem – tłumaczy tylko COVID, grypa czy ospa – i wtedy przez tydzień czy dwa nie śpimy ze sobą ze względu na ryzyko zarażenia lub zakażenia się daną chorobą”. Czemu ludzie słuchają takich autorytarnych wypowiedzi?

W tym samym czasie psycholodzy skandynawscy oraz amerykańscy zafascynowani skandynawskim modelem spania tłumaczą, że dwie kołdry w związku chronią od konfliktów, a wspólna kołdra nie zbuduje nikomu intymności. „Dzielenie kołdry z partnerem ma mniej więcej tyle samo sensu, co siedzenie z nim na jednym fotelu w kinie. Owszem, technicznie jest to możliwe, ale czy nie byłoby nieporównanie wygodniej, gdyby każde miało własny fotel?” czytam w skandynawskim „Vogue”.

O tym wszystkim posłuchacie w najnowszym Morzu możliwości, a dla Matronek i Patronów podcastu jest też konkurs, w którym można wygrać najnowszą książkę wspaniałej Agaty Romaniuk „Na nogach. Opowieści o chodzeniu” – prezent od Wydawnictwa Filia