INFINITE MISERY – Altar of Extracted Teeth

Darmowy! · 0 · 2 godziny temu

CD / cassette, Iron Fortress Records, EP 2026

Infinite Misery to amerykański zespół deathmetalowy powstały w 2024 roku. Formację tworzy trzech muzyków posiadających spory bagaż doświadczeń zdobytych w różnych projektach działających w undergroundzie. Choć grupa istnieje stosunkowo krótko, zdążyła już zaznaczyć swoją obecność dwoma wydawnictwami. W jej dorobku znajduje się demo oraz nowszy materiał w postaci EP. Ten drugi ukazał się w lutym 2026 roku i właśnie on stanowi przedmiot niniejszej recenzji. Już same okładki publikowanych wydawnictw oraz nazwa sugerują wyraźną fascynację estetyką kojarzoną z Cannibal Corpse, co zdradza jedną z inspiracji stojących za wizerunkiem zespołu.

EP „Altar of Extracted Teeth” przynosi pięć utworów, których łączny czas przekracza siedemnaście minut. Już od pierwszych sekund słychać, że zespół postawił na bardzo solidną, dopracowaną produkcję. Brzmienie jest czytelne, a jednocześnie ciężkie i nasycone odpowiednią dawką brutalności, dzięki czemu materiał od początku do końca utrzymuje wysoką intensywność. Wpływy legendarnego Cannibal Corpse są wyraźnie odczuwalne, jednak Infinite Misery nie ogranicza się do prostego kopiowania wzorców. Zespół potrafi wykorzystać inspiracje jako fundament, na którym buduje własne rozwiązania i charakterystyczne pomysły. Muzyka nie bierze jeńców. Szybkie tempa brutalnie wdzierają się w zmysł słuchu, a riffy precyzyjne niczym chirurgiczny skalpel tną bez najmniejszej litości. Całość została przy tym świetnie ustawiona w miksie. Każdy instrument ma swoje miejsce, dzięki czemu nawet przy dużej intensywności materiał pozostaje przejrzysty i bardzo przyjemny w odbiorze. Perkusja napędza utwory z ogromną energią, gitary prowadzą zwartą i agresywną narrację, a wokale przybierają formę głębokiego growlu oraz dzikich, gardłowych krzyków. Co ciekawe, siedemnaście minut mija zaskakująco szybko. Materiał kończy się niemal w chwili, gdy słuchacz zaczyna się w nim naprawdę zanurzać. W efekcie naturalnym odruchem staje się ponowne wciśnięcie przycisku „play”, bo ta EP-ka potrafi uzależnić.