Wrota Krypty

Fiński zespół Mädätys powstał w 2021 roku z inicjatywy muzyków aktywnych wcześniej w innych projektach sceny undergroundowej. Rok później grupa wydała demo, którym po raz pierwszy wyraźniej zaznaczyła swoją obecność i zaczęła budować własne zaplecze odbiorców. Początek 2026 przyniósł ich debiutancki album, stanowiący efekt kilku lat pracy oraz naturalny krok w rozwoju formacji. Skład tworzy czterech instrumentalistów o różnym doświadczeniu scenicznym, co wpływa na sposób funkcjonowania zespołu i jego organizację. Niniejsza recenzja dotyczy właśnie tego pierwszego pełnego wydawnictwa, które otwiera nowy etap w historii Mädätys i pokazuje ich dalsze ambicje.

Infinite Misery to amerykański zespół deathmetalowy powstały w 2024 roku. Formację tworzy trzech muzyków posiadających spory bagaż doświadczeń zdobytych w różnych projektach działających w undergroundzie. Choć grupa istnieje stosunkowo krótko, zdążyła już zaznaczyć swoją obecność dwoma wydawnictwami. W jej dorobku znajduje się demo oraz nowszy materiał w postaci EP. Ten drugi ukazał się w lutym 2026 roku i właśnie on stanowi przedmiot niniejszej recenzji. Już same okładki publikowanych wydawnictw oraz nazwa sugerują wyraźną fascynację estetyką kojarzoną z Cannibal Corpse, co zdradza jedną z inspiracji stojących za wizerunkiem zespołu.

Fińska scena blackmetalowa od lat uchodzi za jedną z najbardziej bezkompromisowych w Europie, dlatego każda nowa nazwa budzi ciekawość słuchaczy przyzwyczajonych do surowości i autentyzmu. Kerzenlicht to duet, który pojawił się stosunkowo niedawno, lecz bardzo szybko zaznaczył swoją obecność w podziemiu. Muzycy stojący za projektem nie są jednak debiutantami – na co dzień udzielają się w innych formacjach, dzięki czemu dysponują dużym doświadczeniem i wyrobionym warsztatem. W 2025 roku postawili pierwszy wyraźny krok jako Kerzenlicht, publikując materiał demo, który stał się symbolicznym potwierdzeniem ich wejścia na scenę. To właśnie ten materiał jest tematem niniejszej recenzji.

Realms of Chaos to słowacki zespół powstały w 2016 roku, który przez lata konsekwentnie budował swoją pozycję na lokalnej scenie undergroundowej. Formację tworzy czterech doświadczonych muzyków, znanych również z działalności w innych zespołach, dzięki czemu projekt od początku opiera się na solidnym zapleczu studyjnym.W lutym 2026 roku ukazał się drugi album zespołu, będący kolejnym ważnym etapem w jego dyskografii. To właśnie to wydawnictwo będzie tematem niniejszej recenzji.

Zespół Stacja 11 to stosunkowo nowa, ale już wyraźnie zaznaczająca swoją obecność formacja na rodzimej scenie deathmetalowej. Grupa powstała w 2024 roku i od samego początku konsekwentnie rozwija swoje brzmienie, łącząc klasyczną brutalność death metalu z własnymi pomysłami na kompozycje i klimat. Choć staż zespołu jest jeszcze krótki, muzycy zdążyli już pokazać, że mają jasno określoną wizję oraz energię potrzebną do jej realizacji. Pierwszym oficjalnym wydawnictwem Stacji 11 było dwuutworowe demo, które stanowiło swoisty manifest stylistyczny zespołu. Kolejnym krokiem w dyskografii formacji stała się EP-ka wydana pod koniec lutego 2026 roku. To właśnie ten najnowszy materiał stanowi przedmiot niniejszej recenzji. 

Niemiecki From Ashes Reborn powstał w 2017 roku z inicjatywy pięciu muzyków znanych wcześniej z nieistniejącego już deathmetalowego Badoc. Po rozpadzie tamtej formacji artyści postanowili skierować swoją energię w stronę melodyjnego, ale wciąż agresywnego brzmienia, tworząc zespół osadzony w nurcie melodic death metal. Debiutancki album z 2018 roku pozwolił im zaznaczyć obecność na scenie i pokazać nowy rozdział w ich twórczości. Teraz grupa wraca z drugim wydawnictwem, którego premiera odbędzie się już jutro. To właśnie temu krążkowi poświęcona jest poniższa recenzja, będąca spojrzeniem na kolejny etap rozwoju zespołu.

Ziggurath to projekt działający w obrębie dungeon synth, który konsekwentnie buduje własną, zamkniętą estetykę opartą na mrocznym klimacie i narracyjnym podejściu do kompozycji. Jego twórczość osadzona jest w tradycji gatunku, ale nie sprawia wrażenia bezrefleksyjnego odtwarzania schematów. Ziggurath stawia na atmosferę, wyraziste motywy i poczucie obcowania z dźwiękową opowieścią, w której ważniejszy od technicznego rozmachu jest nastrój i spójność wizji. To propozycja dla słuchaczy ceniących dungeon synth w jego bardziej klasycznym, immersyjnym wydaniu. 

Fiński projekt jednoosobowy Haxan Dreams od lat konsekwentnie buduje własne, mroczne uniwersum na mapie dungeon synth. Po raz pierwszy zetknąłem się z jego twórczością przy okazji albumu "Path Through The Realm", wydanego nakładem Forgotten Castle Records – i od tamtej pory z zainteresowaniem śledzę każdy kolejny krok artysty. Dziś, ponownie pod skrzydłami tej samej wytwórni, otrzymujemy najnowszy długogrający materiał. To dobry moment, by sprawdzić, w jakim kierunku podąża Haxan Dreams i jak rozwija swoją wizję po latach od tamtego przełomowego dla mnie odkrycia. 

Szwajcarski Wazzara powstał w 2015 roku w Zurychu i od początku działalności konsekwentnie buduje swoją pozycję na scenie niezależnej. Trzon zespołu tworzy czterech doświadczonych muzyków, którzy wspólnie wypracowali rozpoznawalną tożsamość i spójną wizję artystyczną. Grupa działa jako projekt w pełni autorski i niezależny wydawniczo. Już 13 lutego 2026 roku ukaże się ich drugi album zatytułowany „Arbor”, dostępny na CD, winylu oraz w wersji cyfrowej. Wazzara znana jest z dopracowanej estetyki i charakterystycznej, sugestywnej aury, która wyróżnia ich na tle europejskiej sceny. To zespół konsekwentny, świadomy swojego kierunku i gotowy na kolejny ważny krok w swojej dyskografii.

Gormoth to jednoosobowy projekt z Węgier poruszający się w obszarach atmospheric black metalu, za którym stoi Adam – artysta znany również z innych, nierzadko skrajnie odmiennych muzycznych przedsięwzięć. Geneza Gormothu nie jest do końca jasna, jednak pierwsze materiały ujrzały światło dzienne w 2022 roku. Od tego momentu projekt rozwija się w zaskakująco intensywnym tempie, a jego dyskografia z każdym kolejnym wydawnictwem coraz bardziej się rozrasta. Najnowszym rozdziałem tej historii jest EP-ka "Departure", wydana na początku lutego 2026 roku, której bliżej przyjrzę się w poniższej recenzji. 

Primitiae Dormientium to polski duet blackmetalowy powstały w 2024 roku. Projekt od początku stawia na surową ekspresję, hipnotyczne tremola i rytuał zamiast ornamentu. Dwóch muzyków, znanych z wcześniejszych zespołów, wykorzystuje zdobyte doświadczenie, by budować mroczną narrację bez kompromisów. Pod koniec listopada 2025 roku ukazał się ich drugi album, wydany przez Putrid Cult, który umocnił pozycję formacji na undergroundowej mapie. Muzyka zespołu balansuje między pierwotną agresją a transowym chłodem, konsekwentnie pielęgnując ascetyczną estetykę black metalu. 

Akolyth to jednoosobowy projekt black metalowy prowadzony przez muzyka działającego pod pseudonimem Sphere. Od początku funkcjonuje jako przedsięwzięcie w pełni autonomiczne i celowo enigmatyczne, skupione na spójnej wizji artystycznej zamiast rozbudowanej otoczki informacyjnej. Projekt zadebiutował pełnometrażowym albumem w 2020 roku, zaznaczając swoją obecność w undergroundzie. Pięć lat później ukazał się drugi album, potwierdzający ciągłość działalności i konsekwencję obranej drogi. Akolyth pozostaje projektem zamkniętym, tworzonym w całości przez jedną osobę, bez kompromisów i z jasno określonym kierunkiem.