Gdy zobaczyłam w sieci zdjęcie Penny szukającej domu, poczułam jak serce bije mi szybciej. Wiedziałam, że to brakujący członek naszej rodziny. A dopiero co obiecaliśmy sobie z mężem, że poprzestaniemy na dwóch psach...
Przez kilka kolejnych dni nie mogliśmy przestać o niej myśleć, ale żadne z nas nie miało śmiałości przyznać się temu drugiemu. Na całe szczęście w końcu się złamałam, a wtedy okazało się, że mąż sam kombinował jak zacząć ten temat.
Szczerze mówiąc, niektórzy odradzali nam adopcję.
Penny potrzebuje specjalnej opieki, bo nie tylko urodziła się bez ogonka, ale też nie ma kontroli nad pęcherzem i zwieraczem. W praktyce to oznacza, że po domu musi nosić pieluszki i trzeba jej pomóc się załatwić.
Porozmawialiśmy z naszym weterzynarzem. Porozmawialiśmy z właściwielami psiego hotelu, z którego korzystamy i z trenerką naszych piesków. Oni pomogli nam wyobrazić sobie codzienność z Penny i przekonali nas, że sobie poradzimy.
W ogrodzie po Penny nawet nie da się poznać, że w czymś odbiega od innych psów. Do braku ogonka bardzo szybko można się przyzwyczaić. Może utrudnia to nieco znalezienie Penny, gdy kryje się między krzaczkami wyjadając poziomki czy agrest (tak jest, agrest, na nic te wszystkie kolce), ale nie przeszkadza jej w niczym.
W domu Penny nosi pieluchy: w miarę możliwości wielorazowe, bo choć nie mam pojęcia jak można z nich korzystać opiekując się małym człowiekiem, to już dla małego pieska wydają się idealne. No chyba, że mały piesek właśnie zjadł coś, czego nie powinien 🤭
Poza tym Penny zjada specjalną karmę, która pomaga nam zadbać o jej nerki, bierze trochę suplementów i kąpie się zdecydowanie częściej niż inne pieski. Czasem potrzebuje drzemki na termoforze, czasem masażu brzuszka, ale przede wszystkim, tak jak wszystkie pieski, potrzebuje swojego człowieka, swojego łóżeczka i odrobiny miłości.
No dobra, my się do tej odrobiny nie ograniczamy, ale to chyba nie jest specjalne zaskoczenie. Popatrzcie tylko na tą słodką mordkę!
Najnowsi Patroni
