Dla moich patronów — i dla wszystkich, którzy kręcą tymi kółkami
Another Glimpse of the Magic: rok później, w tym samym świetle
Wróciłem do studia Anity, spotkałem Thaii i przypomniałem sobie, po co w ogóle robię zdjęcia.
Rok temu stanęliśmy w tym samym studiu, przy tej samej świątecznej sesji. Dziś wróciłem — z balkonikiem, z tą samą ciekawością i z modelem, który zrobił robotę za mnie.
Za oknem Belfast robi się szaro, deszcz bębni o szybę, a ja pakuję torbę na kolejną sesję. W głowie mam jedno zdanie: minął kolejny rok, a ja znowu tu jestem.
To drugie moje spotkanie z Thaii w studiu u Anity. Dokładnie rok temu, przy dokładnie takiej samej świątecznej sesji, nasze drogi przecięły się pierwszy raz. Wtedy Thaii miała wspaniałe kręcone włosy.
Trochę się przez ten czas zmieniło. Ja mam za sobą kolejne dwanaście miesięcy z balkonikiem, z dniami lepszymi i gorszymi, z sesjami, które udało się zrobić, i z tymi, które musiałem odwołać. Thaii nadal jest tą samą świetną, pogodną dziewczyną, która wnosi do studia tyle energii, że nawet ciężki dzień robi się lżejszy. Razem z Anitą tworzą duet, przy którym nie trzeba niczego udawać.
Zaproszenie, które znaczy więcej niż sesja
Do udziału w sesji zaprosiła mnie Anita Hoppe. Jest jedną z najlepszych fotografek w Irlandii Północnej i moją przyjaciółką od lat — i piszę to nie z grzeczności, tylko dlatego, że widziałem jej pracę od podszewki, nie tylko na Instagramie.
Anita wspiera mnie w mojej chorobie w najbardziej konkretny sposób, w jaki można to robić: zapraszając mnie do studia i organizując sesje. Nie „dbaj o siebie” w komentarzu pod postem, tylko „przyjeżdżaj, przygotuję światło, będzie dobrze”. Dla kogoś, kto większość energii w ciągu dnia wydaje na to, żeby w ogóle wyjść z domu, to ogromna różnica.
Chcielibyśmy robić wspólne projekty częściej. Ale jak to w życiu bywa, nie zawsze się udaje — terminy, zdrowie, obowiązki, zwykłe życie. Dlatego tym bardziej cieszę się, że mogłem znowu zagościć w jej studiu.
Dwa aparaty, jeden dzień. Portret „ekipy” w przerwie między ustawianiem świateł.
Anita, czyli człowiek w swoim żywiole
Anita jest wyjątkową osobą. Jedną z tych nielicznych pasjonatek, które w życiu zawodowym robią dokładnie to, co kochają najbardziej: fotografują innych ludzi i dają im nie tylko piękne zdjęcia, ale też niesamowite przeżycie.
Sama realizuje swoją pasję, a przy okazji sprawia, że wiele kobiet ma szansę poczuć się pięknie — mają piękne zdjęcia ciążowe i te bardziej intymne. Specjalizuje się również w zdjęciach rodzinnych w plenerze.
Za kulisami: Anita za aparatem, Thaii w kadrze, choinka dokładnie tam, gdzie ma być.
Jest niesamowicie kreatywna i wkłada w pracę całe serce. Podczas sesji czuje się jak ryba w wodzie — widać, że jest w swoim żywiole. Świetnie radzi sobie z prowadzeniem modela przez cały czas, ma nieszablonowe pomysły i jest dla mnie inspiracją.
Między ujęciami też się dzieje. Ten śmiech nie był reżyserowany.
Dzień, który sam się obrobił
Dziś, razem z Anitą i Thaii, przeżyłem niesamowity dzień — pełen zabawy, uśmiechu i radości.
Tak wygląda dzień, w którym nikt nie udaje dobrego humoru.
I tu najciekawsza część, już od czysto warsztatowej strony: efekty naszego spotkania sprawiły, że obrabiając zdjęcia, praktycznie nie musiałem ich dotykać w postprodukcji. Sama obróbka była czystą przyjemnością, bo modelka spisała się na medal.
Dla fotografa to rzadkość. Zwykle postprodukcja to godziny siedzenia i ratowania kadrów, które w założeniu miały być dobre. Tym razem wystarczyło dopieścić światło, wyrównać kolory i nie psuć tego, co już było dobre. Siedziałem nad plikami zamiast nad problemami — i to jest zupełnie inna praca.
Zaproszenie
Oto kilka kadrów z tego cudownego dnia. Wierzę, że oglądanie tych zdjęć sprawi wam tyle samo radości i pogody ducha, co mi — i nastroi was świątecznie. A uśmiech Thaii rozpromieni wam tę jesienną, deszczową pogodę tak, jak rozpromienił moją irlandzką aurę za oknem.
Portrety na koniec — i jeszcze jeden kadr z kubkiem kakao.
Miłego oglądania.
Patroni utrzymują pracę w terenie: paliwo na dojazdy do rezerwatów, bilety wstępu, wynajem czatowni i wózek terenowy, który pozwala mi pracować tam, gdzie zwykły balkonik po prostu tonie w błocie.
Patroni dostają też automatyczne rangi na Discordzie **Loża Szyderców**, wcześniejszy dostęp do materiałów wideo, paczki tapet High-Res, a na wyższych progach — wydruki A4 lub sygnowany Alu Print 60×40 cm UV.
👉 [patronite.pl/photographerwithawalker](https://patronite.pl/photographerwithawalker)
Pierwszy raz tutaj? Ta sama historia po angielsku jest na Patreonie, a wersja dla wszystkich — na Substacku:
📰 photographerwithawalker.substack.com
🌐 www.photographerwithawalker.com
Dzięki, że jesteś częścią tego.
Łukasz Malec
Photographer with a Walker
Photographer with a walker
Trwa ładowanie...