Jedenaście lat miłości, piętnaście minut nienawiści. Witaj w domu, Connor.
Nie ma nic bardziej wyzwalającego i jednocześnie potwornie bolesnego niż moment, w którym dowiadujesz się, co tak naprawdę myślą o Tobie ludzie, dla których jeszcze chwilę temu byłeś kimś w rodzaju półboga.
I Connor Hellebuyck właśnie się o tym przekonał. Na własnej skórze, przy akompaniamencie kilkunastu tysięcy gardeł w Winnipeg.
Znacie to uczucie, kiedy po latach burzliwego związku rozstajecie się z kimś, wydaje wam się, że zachowaliście klasę, a potem wchodzicie do ulubionej knajpy i cała sala - na czele z waszymi dawnymi znajomymi - nagle cichnie, po czym ktoś intonuje niezbyt wyrafinowaną przyśpiewkę na wasz temat? Oto wizerunkowy i emocjonalny krajobraz wczorajszego powrotu Hellebuycka do Canada Life Centre.
Gość spędził w Winnipeg jedenaście sezonów. Jedenaście lat wyciągania niemożliwych krążków, robienia z siebie żywej tarczy i noszenia tej franczyzy na własnych plecach. A wystarczył jeden twardy reset, odmowa przyjazdu na obóz przygotowawczy, żądanie transferu i szybka wyprowadzka do New Jersey, by z bohatera stać się - cytując transparenty zawieszone za pleksi - „bardziej miękkim niż papier toaletowy”. Kibice nie mieli litości. Gdy pojawił się na rozgrzewce, powitało go buczenie tak gęste, że można by je kroić nożem. Szybko poleciały w jego stronę okrzyki „Tchórz!”, a kiedy podczas rozgrzewki własny kolega z drużyny zapakował mu gola, trybuny eksplodowały, jakby Winnipeg właśnie zdobyło Puchar Stanleya. Koszulka z jego nazwiskiem wylądowała na lodzie, a pomysłowość fanów w przerabianiu liter w nazwisku „Hellebuyck” na znacznie mniej kulturalne słowa osiągnęła poziom akademicki.
I teraz najciekawsze. Hellebuyck rano przed meczem dyplomatycznie twierdził, że jest „ciekawy emocji”, że potrafi docenić pasję tutejszych fanów i w ogóle „przyjmuje z otwartością” tę energię. Klasyczny banał, ładnie zapakowany dla mediów.
Problem w tym, że GM Devils, Sunny Mehta, najwyraźniej uznał, iż ta „energia” mogłaby wstrząsnąć jego nowym gwiazdorem nieco bardziej, niż ten deklaruje. Mehta bez ogródek oświadczył, że wystawienie Hellebuycka w tym meczu obniżyłoby szanse zespołu na wygraną. Efekt? Connor został posadzony na ławce, a w zasadzie... schowany gdzieś w hali za sektorem gości. Żeby nie drażnić tłumu. Żeby nie wystawiać go na strzał.
I to jest moment, w którym robi się naprawdę gęsto. Kibice poczuli, że idol po prostu przed nimi uciekł. Głośne „Gdzie jest Connor?!” i „Wyjdź i zmierz się z tym!” niosły się po hali ze zwielokrotnioną siłą. Kiedy Dawson Mercer - chłopak oddany z New Jersey w zamian za Hellebuycka - strzelił pierwszą bramkę dla Jets, tłum nie tyle świętował gola, ile szydził z nieobecnego duchowo i fizycznie bramkarza.
Siedziałem i myślałem o tym, jak cienka jest granica między uwielbieniem a czystą, wręcz prymitywną satysfakcją z czyjegoś upadku. Hokej, jak zresztą całe życie, ma to do siebie, że nie wybacza braku lojalności. Możesz być absolutnym wirtuozem, wygrywać mecze w pojedynkę i budować legendę przez dekadę. Ale jeśli na koniec trzaśniesz drzwiami i uznasz, że jesteś ponad to wszystko, ludzie zapomną o interwencjach z 2018 roku w ułamku sekundy.
Hellebuyck chciał rozegrać ten powrót na własnych warunkach, z dystansem profesjonalisty. Dostał lekcję brutalnej rzeczywistości. Następna okazja na konfrontację z własną przeszłością dopiero w następnym sezonie. Ciekawe, czy do tego czasu zdąży wyhodować nieco grubszą skórę - bo w Winnipeg rachunki wciąż nie zostały wyrównane.
Trwa ładowanie...