Jedenaście lat miłości, piętnaście minut nienawiści. Witaj w domu, Connor.

Obrazek posta

Nie ma nic bardziej wyzwalającego i jednocześnie potwornie bolesnego niż moment, w którym dowiadujesz się, co tak naprawdę myślą o Tobie ludzie, dla których jeszcze chwilę temu byłeś kimś w rodzaju półboga.

I Connor Hellebuyck właśnie się o tym przekonał. Na własnej skórze, przy akompaniamencie kilkunastu tysięcy gardeł w Winnipeg.

Znacie to uczucie, kiedy po latach burzliwego związku rozstajecie się z kimś, wydaje wam się, że zachowaliście klasę, a potem wchodzicie do ulubionej knajpy i cała sala - na czele z waszymi dawnymi znajomymi - nagle cichnie, po czym ktoś intonuje niezbyt wyrafinowaną przyśpiewkę na wasz temat? Oto wizerunkowy i emocjonalny krajobraz wczorajszego powrotu Hellebuycka do Canada Life Centre.

Gość spędził w Winnipeg jedenaście sezonów. Jedenaście lat wyciągania niemożliwych krążków, robienia z siebie żywej tarczy i noszenia tej franczyzy na własnych plecach. A wystarczył jeden twardy reset, odmowa przyjazdu na obóz przygotowawczy, żądanie transferu i szybka wyprowadzka do New Jersey, by z bohatera stać się - cytując transparenty zawieszone za pleksi - „bardziej miękkim niż papier toaletowy”. Kibice nie mieli litości. Gdy pojawił się na rozgrzewce, powitało go buczenie tak gęste, że można by je kroić nożem. Szybko poleciały w jego stronę okrzyki „Tchórz!”, a kiedy podczas rozgrzewki własny kolega z drużyny zapakował mu gola, trybuny eksplodowały, jakby Winnipeg właśnie zdobyło Puchar Stanleya. Koszulka z jego nazwiskiem wylądowała na lodzie, a pomysłowość fanów w przerabianiu liter w nazwisku „Hellebuyck” na znacznie mniej kulturalne słowa osiągnęła poziom akademicki.

I teraz najciekawsze. Hellebuyck rano przed meczem dyplomatycznie twierdził, że jest „ciekawy emocji”, że potrafi docenić pasję tutejszych fanów i w ogóle „przyjmuje z otwartością” tę energię. Klasyczny banał, ładnie zapakowany dla mediów.

Problem w tym, że GM Devils, Sunny Mehta, najwyraźniej uznał, iż ta „energia” mogłaby wstrząsnąć jego nowym gwiazdorem nieco bardziej, niż ten deklaruje. Mehta bez ogródek oświadczył, że wystawienie Hellebuycka w tym meczu obniżyłoby szanse zespołu na wygraną. Efekt? Connor został posadzony na ławce, a w zasadzie... schowany gdzieś w hali za sektorem gości. Żeby nie drażnić tłumu. Żeby nie wystawiać go na strzał.

I to jest moment, w którym robi się naprawdę gęsto. Kibice poczuli, że idol po prostu przed nimi uciekł. Głośne „Gdzie jest Connor?!” i „Wyjdź i zmierz się z tym!” niosły się po hali ze zwielokrotnioną siłą. Kiedy Dawson Mercer - chłopak oddany z New Jersey w zamian za Hellebuycka - strzelił pierwszą bramkę dla Jets, tłum nie tyle świętował gola, ile szydził z nieobecnego duchowo i fizycznie bramkarza.

Siedziałem i myślałem o tym, jak cienka jest granica między uwielbieniem a czystą, wręcz prymitywną satysfakcją z czyjegoś upadku. Hokej, jak zresztą całe życie, ma to do siebie, że nie wybacza braku lojalności. Możesz być absolutnym wirtuozem, wygrywać mecze w pojedynkę i budować legendę przez dekadę. Ale jeśli na koniec trzaśniesz drzwiami i uznasz, że jesteś ponad to wszystko, ludzie zapomną o interwencjach z 2018 roku w ułamku sekundy.

Hellebuyck chciał rozegrać ten powrót na własnych warunkach, z dystansem profesjonalisty. Dostał lekcję brutalnej rzeczywistości. Następna okazja na konfrontację z własną przeszłością dopiero w następnym sezonie. Ciekawe, czy do tego czasu zdąży wyhodować nieco grubszą skórę - bo w Winnipeg rachunki wciąż nie zostały wyrównane.

Zobacz również

Koniec epoki całowania herbu. Dziś to gwiazdy rozdają karty.
Pamiętacie lato 2015? Mam dziwne wrażenie, że właśnie oglądamy ten sam film.
Liście opadają jesienią.

Komentarze (0)

Trwa ładowanie...