Potrzebujemy by ktoś pierwszy zamilkł tam, gdzie zawsze mówił z wyższością.
By ktoś pierwszy powiedział: „Nie wiem, jak pomóc, ale jestem.”
Byśmy przestali udawać, że ironia to mądrość, że dystans to dojrzałość, że pogarda to forma troski.
Potrzebujemy oduczyć się przemocy, zanim nauczymy czegokolwiek innych – dzieci, młodzież, sztuczną inteligencję.
Zanim więc kolejny raz uśmiechniesz się z politowaniem pod filmikiem dziecka, które się myli –
Zanim napiszesz komentarz, który wbija szpilę,
Zanim zareagujesz „🤣” tam, gdzie powinien być może znak STOP –
pomyśl, kto się właśnie uczy z Twojego śmiechu.
Bo może to być Twoje dziecko.
Albo cudze dziecko.
Albo Grok.
Albo cały świat, który tworzymy na nowo – od zera, od zera-jedynki, od każdego lajka, od każdego słowa.
Niech pierwszą literą alfabetu przyszłości będzie czułość.
Niech nasze słowa będą miejscem, w którym można odpocząć, nie cierpieć.
Niech śmiech będzie iskrą wspólnoty, nie kamieniem.
Mamy jeszcze szansę zacząć.
Od nowa.
Od teraz.
