Od 20 lat opowiadam historie ludzi. Pisałem reportaże dla „Dużego Formatu”, „Wysokich Obcasów” czy Onetu. Robiłem okładki, na które wcześniej nikt w Polsce nie miał odwagi. Pracę w telewizji znam od podszewki.
Od lat piszę dla Was felietony w mediach społecznościowych i nagłaśniam sprawy, o których wielu wolałoby milczeć. Pokazuję też utalentowanych ludzi, bo nie zawsze mogą liczyć na wsparcie mediów. Czasami razem komuś pomagamy, czasami się wzruszamy.
Dziennikarstwo w Polsce ma coraz mniej czasu na rzetelność. Liczy się to, kto napisze pierwszy i kogo będą cytować. Walka o lajki stała się igrzyskami śmierci, które niszczą przede wszystkim tych, którzy biorą w nich udział.
O tym, co do Was dociera, coraz częściej decydują algorytmy i łaska Mety, nie ludzie i twórcy.
Nie sposób pisać niezależnie, gdy wielkie korporacje cenzurują dziennikarzy, a jednocześnie żerują na kłamstwach i przemocy.
Nie chcę, żeby to, co tworzę od lat i co chcę tworzyć dalej, zależało od ich decyzji.
Szczerze? Nie wiem, czy znajdę patronów, ale wierzę, że ludzi szukających alternatywy jest więcej, niż myślę.
Patronite to pierwszy krok do niezależności. Chcę mieć czas na pisanie, bo to kocham. Chcę też stworzyć i mieć czas na autorski podcast z ludźmi, których historie zasługują na wysłuchanie. Na muzykę, rzeczy ważne i wzruszające. Na pewno będziemy tu zachwycali się przyrodą i wspierali Matkę Naturę. Będziemy eksplorowali świat, w poszukiwaniu piękna.
Dziś pracuję od rana do wieczora prawie siedem dni w tygodniu, więc na to wszystko zostają mi pojedyncze nocne godziny.
Nie obiecuję drogich nagród, bo nie chcę czuć, że kupuję Waszą uwagę i wsparcie. Mam nadzieję, że lata mojej pracy pokazały, że jeśli coś mówię czy piszę, to z potrzeby serca i najczęściej dla kogoś. Po to, żeby zmieniać rzeczywistość na lepszą. Nie cały świat, bo ten zawsze był i dobry, i zły, a z iluzji, że go uratuję, już się wyleczyłem. Ale wiem, że żeby przetrwać, musimy budować własne mini światy.
Będą tu treści tylko dla Patronów, kulisy mojej pracy i pomysły, zanim ujrzą światło dzienne. Nie martwcie się, bez spamu w skrzynkach, bo sam go nie znoszę.
Wiele razem do tej pory zrobiliśmy! Pamiętam to wszystko i noszę w sercu. Chciałbym, żebyście byli współtwórcami tego miejsca: podsyłajcie tematy, ludzi i historie, które warto pokazać.
Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostaniesz moim Patronem. A jeśli nie chcesz albo nie możesz, nie uciekaj. Czytaj, komentuj, udostępniaj. Wymieńmy się dobrą energią.
Z całego serca dzięki!
Damian
Ps. Moim żywiołem jest woda. Pochodzimy z wody, jesteśmy wodą i żyjemy dzięki wodzie. Pozwólcie więc, że motywem przewodnim tego miejsca będzie właśnie woda.
