Łódź pozostaje dla niej nie tylko miejscem urodzenia, lecz także przestrzenią emocjonalną i artystyczną, która stale powraca w jej wierszach. Poetka aktywnie działa na rzecz upowszechniania kultury słowa: prowadzi warsztaty poetyckie łączące literaturę z elementami sztuki włókienniczej, organizuje spotkania autorskie, współpracuje z instytucjami kultury, szkołami, Domami Seniora oraz Fundacją Dom w Łodzi.
Jest członkinią Związku Literatów Polskich. Za działalność artystyczną i społeczną została uhonorowana m.in. Medalem na 600-lecie Łodzi oraz tytułem Kobiety Niezwykłej w kategorii Działalność Artystyczna.
Autorka pracuje obecnie nad nową książką poetycką, która koncentruje się na miejscach szczególnie wrażliwych – tych zapisanych w ciele, emocjach, relacjach i doświadczeniach społecznych. To projekt wymagający uważności, ciszy i gotowości do dotykania tego, co kruche, delikatne i często pomijane.
Wiersze powstają w rytmie codzienności: z rozmów, spotkań, zapachów, smaków, chwil, które nagle otwierają przestrzeń na nowe zdania. Część tekstów jest już gotowa, inne wciąż się domykają, a kolejne pojawiają się niespodziewanie – jakby same wybierały moment, w którym chcą zostać zapisane.
Książka rozwija się wokół idei punktów wrażliwości. Wiersze tworzą tematyczne skupiska, rytmizowane pauzami, powrotami i subtelnymi „nakłuciami”, które pozwalają czytelnikowi zbliżyć się do tego, co delikatne. Formy są różnorodne – od krótkich, syntetycznych miniatur po bardziej rozbudowane narracje – jednak całość pozostaje spójna w rytmie i metaforyce.
To tom o uważności, kruchości i obecności. O tym, jak poezja potrafi dotknąć precyzyjnie, ale łagodnie. O tym, że słowo może być narzędziem czułości i subtelnej interwencji.
Z każdą nową książką rodzi się także wydarzenie – nie tylko premiera, lecz sceniczny gest, który łączy poezję z teatrem, muzyką i światłem. To spektakle tworzone wspólnie z ludźmi kultury, sztuki, edukacji, biznesu, z osobami działającymi w małych i dużych przestrzeniach. Wydarzenia, które nie znikają po oklaskach – zostają w pamięci jak ślad po dotknięciu, jak światło, które jeszcze długo nie gaśnie.
Aby mogły powstawać, potrzebne jest wsparcie: opłacenie sceny, nagłośnienia, światła, muzyki – całej tej infrastruktury, która pozwala słowu wybrzmieć pełniej. Ci, którzy współtworzą spektakle – moi bliscy, przyjaciele, artyści z ogromną wrażliwością – oddają swój czas i talent z czystej potrzeby tworzenia, nie oczekując wynagrodzenia. Ich obecność jest darem, który zobowiązuje mnie do troski o całą resztę.
Najnowsi Patroni
