W prace z cegłą
Pierwszy raz w życiu robię takie roczne podsumowanie. Nie muzyczne, bo za wiele mnie chyba ominęło, o czym niżej, a osobiste. Jeśli rok 2025 mógłby być pralką, to ja kotem wrzuconym do niej wraz z cegłą. Takiego roku nigdy jeszcze nie przeżyłem i mam nadzieję, że już mnie taki ominie.
Mniej więcej rok temu niejaka Anna Goworek z Plotka (Gazety.pl) nie mając niczego clickbaitowgo przepisała z GlamRapu tekst o mojej rozmowie z Przemkiem Chudkiewiczem pt. “Spowiedź Rawicza”, bez żadnej żenady podkręciła go, by było sensacyjnie i popełniła “artykuł” o znanym dziennikarzu, który popadł w uzależnienie i jest bezdomny. I enter. Poszło. Pozostałe, żerujące na plotce i skandalu serwisy podchwyciły temacik, bo ile można pisać o pierogach i na wyścigi zaczęły przepisywać jeden od drugiego, dodając coś od siebie, przeinaczając, pomijając. Następnego dnia trafiło to gówno do serwisów muzycznych Interii, Onetu, itd. Przyznam, było mi z tym okropnie. Niezręcznie też czułem się przed najbliższymi i znajomymi, którym nagle inni zaczęli zadawać z niedowierzaniem pytania.
Trzy tygodnie później, na początku stycznia ‘25 zdiagnozowano u mnie nowotwór złośliwy w oku, które kwalifikowało się do natychmiastowego usunięcia. Ostatecznie oko uratowała mi pani profesor Brixon z Krakowa. Dziś, nie dość, że mam swoje, to jeszcze jako tako nim widzę, choć auta już prawie rok nie prowadziłem i raczej się nie zanosi. Styczeń raczej z głowy, kolejne miesiące to z początku bolesne lizanie ran. Poczułem się zdjęty z planszy, odsunięty od aktywności zawodowo/podcastowej i ciężko to w głowie przechodziłem. Depresja i zespół amotywacyjny nie pomagały. Nawet na Ubera wrócić nie mogłem, by dorobić.
Wtedy okazało się, że nawet sporo osób kibicuje mnie i podcastowi. W ostatniej chwili ktoś ze znajomych i jednocześnie moich muzycznych idoli podał mi potężną pomocą dłoń. Taką w ostatniej chwili i grubości Dębu Bartek. Choć w dolinie, człapałem dalej. Nawet czasem coś mi się udawało. I tak ze swoim studiem gościłem na Nest Feście w kwietniu, w czerwcu byłem przez chwilę rockowym influencerem i relacjonowałem czeski festiwal Rock For People. W lipcu udany i bardzo ciekawy wyjazd do Jarocina, gdzie wraz z publiką powstawały odcinki specjalne.
No ale to takie jednorazowe zrywy. Ja na huśtawce. Raz słabiej, raz gorzej. Podcast zaniedbywałem. Materiałów nie przybywało, patronów ubywało. Właściwie to tylko z morderczą regularnością stawiałem się na terapii. Z przerażeniem obserwowałem, jak bardzo nie mogę się wziąć za książkę, która czeka na napisanie. Wydawca też czekał, ale okazał się człowiekiem i wykazał więcej niż maksimum zrozumienia.
W lipcu okazało się, że guz bardzo mocno oberwał zaserwowanym mu izotopem jodu 125, wyraźnie się zmniejszył i zmieniał się w tkankę martwą. W grudniu wciąż się zmniejsza. Przerzutów nie ma.
Jesienią uznałem, że potrzebuję jakiejś prostej pracy, jak wcześniej Uber, do której można w miarę elastycznie skoczyć w zależności o kondycji psychicznej. Zacząłem się rozglądać, a później już regularnie, na cały etat poszukiwać pracy. Pisałem listy motywacyjne i rozsyłałem CV. Dobijające zero odzewu. Tak zacząłem wchodzić w kryzys wiary w siebie. Podcast wyhamował jeszcze bardziej, ja złapałem nocne inwentaryzacje. Robota jednakowo chujowa co chujowo płatna. Ale jest. Tyle że praca w nocy średnio się wpasowuje rytm brania leków i konieczność regularnego snu, którego po modyfikacji leków potrzebuje niestety więcej bym sobie tego życzył.
Dziękuję, że jesteście, dziękuję za cierpliwość i wsparcie. Niech kolejny rok będzie dla nas wszystkich znacznie łaskawszy.
Ps: na koniec coś bardzo optymistycznego. Rozmowy Rawicza znalazły się na 16. miejscu w zestawieniu 60 Najlepszych podcastów muzycznych w Polsce.
Ps2: jeśli nie jesteś Patronką/Patronem a wciąż interesuje Cię Pirackie Radio PIORUN, to wszystkie jego odcinki za niewielką opłatą są dostępne w serwsie MixCloud!
Rozmowy Rawicza
Trwa ładowanie...