Kurier Ostrowski

Pieniądz ma charakter ekwiwalentny, to znaczy umożliwia nabywanie dóbr i usług bez konieczności posiadania innych dóbr i usług na wymianę. Innymi słowy, pieniądz jest nośnikiem wartości. Kiedyś, w czasach pieniądza mającego oparcie w złocie lub srebrze, obiektywna wartość pieniądza wynikała z tego, że on miał pokrycie w szlachetnym kruszcu. Obecnie już tak nie jest, wartość pieniądza wynika z tego, że jest to obligatoryjny środek płatniczy, którym można regulować daniny i inne zobowiązania publiczne.

Na rozwój polskiego handlu zagranicznego w czasach międzywojnia największy wpływ wywarła wojna celna z Niemcami. U zarania niepodległości wydawało się, że eksport węgla z kopalni Województwa Śląskiego, zdobytego trudem trzech powstań śląskich, na długie lata zabezpieczy dopływ środków finansowych dla podnoszącego się z biedy i ruin państwa. Po zamknięciu rynku niemieckiego sytuacja na rynkach eksportowych bardzo się skomplikowała…

Kaja Godek, przewodnicząca Fundacji Życie i Rodzina, od lat niezłomnie walczy w obronie życia dzieci a przeciwko zbrodniczej aborcji. I nie ustaje w tej walce. Oto obszerne fragmenty listu, który Kaja Godek skierowała 4 stycznia 2025 r. do piszącego te słowa z prośbą o nagłośnienie szokujących treści w nim zawartych. Czytelnicy szybko przekonają się, że nie mogłem przejść obojętnie obok tej prośby.

Czy Grzegorz Braun, przewodniczący Konfederacji Korony Polskiej, wystartuje w wyborach prezydenckich w maju 2025 r.? Sam polityk, indagowany w tej sprawie, uchyla się na razie od udzielenia konkretnej odpowiedzi. Jak mantrę powtarza, że wybory nie zostały formalnie ogłoszone i że prosi o następny zestaw pytań. W postawie Brauna nie widać nerwowości, chociaż od dawna trwa już tzw. prekampania, a ośrodki badania opinii publicznej prześcigają się w publikowaniu sondaży, które pomijają szanse wyborcze Grzegorza Brauna z tego prostego powodu, że przewodniczącego Korony nikt na razie nie uwzględnia na liście startowej do Pałacu Namiestnikowskiego.

Widzowie stacji TVN nie wiedzą, że grabione, (przez peerelowski wywiad wojskowy) z Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego (FOZZ), dudki trafiały na konta firm założyciela koncernu ITI Jana Wejcherta.

Służba zdrowia w II RP musiała zmierzyć się z problemami, które przy organizacji ówczesnego systemu ochrony zdrowia i poziomu wiedzy medycznej w pierwszej połowie XX w. nie były możliwe do opanowania. I bez ogródek trzeba napisać, że po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. przez całe dwudziestolecie międzywojenne „trup słał się gęsto”, jak ojczyzna nasza długa i szeroka. Na zdecydowanie ponadnormatywną liczbę zgonów wpływały najpierw wojny prowadzone w pierwszych latach niepodległości a potem także fatalne warunki higieniczne na wsiach (także w miastach), powszechna bieda, z której wynikało niedożywienie milionów obywateli II RP i last but not least choroby zakaźne dziesiątkujące mieszkańców naszego kraju.

Suwerenem w systemie służby zdrowia w II RP były instytucje państwowe takie jak Kasy Chorych, o których opowiadałem tydzień temu, bo państwo zamarzyło sobie, że uda mu się wprowadzić i kontrolować powszechną opiekę zdrowotną na terenie całego kraju dla wszystkich obywateli. I żeby ten cel osiągnąć scedowano na samorządy liczne obowiązki w tym także organizację i nadzór nad szpitalami i ośrodkami zdrowia w terenie. To było zadanie niewykonalne, dlatego obok instytucji służby zdrowia kontrolowanych przez władze centralne i jednostki samorządu terytorialnego działały także stowarzyszenia, fundacje i inne prywatne inicjatywy także filantropijne, które wspomogły finansowo system ochrony zdrowia w II RP. I właśnie dzięki sektorowi prywatnemu – między innymi amerykańskiej Fundacji Rockefellera, udało się stworzyć i rozbudować w II RP sieć ośrodków zdrowia.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. władze II RP bezzwłocznie przystąpiły do organizacji służby zdrowia na terenie całego kraju. Podjęto próbę przejęcia przez państwo kontroli nad wszystkimi sprawami związanymi ze zdrowiem publicznym. Politykę zdrowotną II RP kształtowały poglądy doktryny socjalizmu, stąd przekonanie, że tylko państwo powinno wyznaczać cele i zadania zmierzające do ochrony zdrowia jednostki i całego społeczeństwa i tylko państwo może zbudować infrastrukturę leczniczą zdolną do zapewnienia opieki zdrowotnej wszystkim obywatelom.

W Polsce wciąż żywy jest mit tzw. ustawy Wilczka, czyli ustawy o działalności gospodarczej z końcówki PRL. Ten akt prawny, w oczach zwolenników skrajnej wersji wolnego rynku, gwarantował prostotę i realizował postulat wolności gospodarczej. Był krótki i łatwy w przyswojeniu. Stąd po dziś dzień często jest przywoływany jako przykład do naśladowania.

W przestrzeni publicznej funkcjonuje wiele tematów. Jedne są faktycznie istotne i warte, aby ludzie się nimi interesowali. Inne to zagadnienia błahe, na dłuższą metę nikt nie będzie nawet o nich pamiętał. Odnieść można wrażenie, że tych drugich jest zdecydowanie więcej. Niestety. Są jednak kwestie ważne, o których obecność w dyskursie publicznym trzeba się upominać. To znaczy są one w nim obecne, ale nie mają takiego zasięgu jak sprawy o znaczeniu marginalnym.

I wojna światowa pochłonęła miliony ofiar. Ocaleni z tej hekatomby czcili pamięć poległych. Pierwszy Grób Nieznanego Żołnierza na świecie powstał w Paryżu w 1920 r. w hołdzie 1,5 mln żołnierzy francuskich poległych w latach 1914-1918. Zaraz potem do podobnego upamiętnienia bezimiennych żołnierzy, którzy oddali życie na polach bitew Wielkiej Wojny przystąpiła Wielka Brytania. Podobna inicjatywę podnieśli także polscy kombatanci. I 22 marca 1925 r. odsłonięto, jako pierwszy tego rodzaju pomnik w Polsce, poświęcony bezimiennym poległym na polach bitew. Pomnik został zaprojektowany przez Stanisława Kazimierza Ostrowskiego (1879-1947) jako monumentalnych rozmiarów płyta nagrobna. Pomnik składał się z dwóch płyt posadowionych w układzie schodkowym, na których ułożono płytę z czarnego polerowanego marmuru z wyrytym napisem: Nieznanemu żołnierzowi miasto Łódź – rok 1925.

W 1877 roku w Gietrzwałdzie na południu Warmii, w zaborze pruskim, doszło do jedynych na ziemiach polskich, uznanych przez Kościół (doszło do tego 11 września 1977 r.), objawień maryjnych.