Kwiecień zaczęłam od kontroli u psychiatry i decyzji o rozpoczęciu schodzenia z leków. Powolutku, mikrokroki, obserwacja, notowanie, dbanie, analiza. Zdecydowałam się na to, ze względu na działanie niepożądane w postaci snów, które były tak pojebane, że Patryk Vega by tego nie wymyślił. Wykańczające koszmary powodowały, że gdy dzwonił budzik nie mogłam się rano podnieść, bo byłam przeorana, niewyspana i przerażona, zlana zimnym potem, cała w dreszczach. Paradoks jest taki, że te leki pomagały mi zasnąć, więc na myśl o ich odstawieniu, byłam lekko posrana...
