Nazywam się Kuba i jestem lekarzem weterynarii.

Na codzień pracuję w dużym szpitalu klinicznym, gdzie codziennie spotykam ludzi, którzy przychodzą z czymś najważniejszym w swoim życiu. Z ich lękiem o zwierzę, z nadzieją na pomoc, z poczuciem winy, z bezsilnością, a czasem z gniewem wynikającym z bezradności. I widzę, jak bardzo wszyscy w tych momentach jesteśmy samotni, choć stoimy obok siebie.

Przez ponad dwadzieścia lat pracy zrozumiałem coś ważnego. Że w weterynarii nie chodzi tylko o diagnozy i zabiegi. Chodzi o ludzi, którzy próbują zrozumieć, co dzieje się ze zwierzęciem, które kochają. O lekarzy, którzy próbują pomóc najlepiej jak potrafią. O spotkanie dwóch światów, które często mijają się nie dlatego, że ktoś zawiódł, ale dlatego, że nikt nas nie uczy, jak o tym rozmawiać.

Weterynaria Instrukcja Przetrwania ( WIP) powstała z bardzo prostego powodu. Z potrzeby stworzenia przestrzeni, która przywraca sens w tych momentach, w których emocje są silniejsze niż słowa. Przestrzeni, w której można zrozumieć ból i trudne decyzje, ale też realia pracy lekarza. Przestrzeni, w której opiekun nie czuje, że został sam, a lekarz nie czuje, że musi się bronić przed światem.

Codziennie widzę, jak wiele cierpienia bierze się nie z braku leczenia tylko z braku rozmowy. Z błędnych interpretacji. Z paniki. Z pośpiechu. Z myśli, że “powinienem był wiedzieć” albo “musieli coś przeoczyć”. Widzę też, jak bardzo ludzie potrzebują języka, który pozwala nazwać to, co się dzieje w nich i wokół nich. I jak bardzo lekarze potrzebują zrozumienia tego, co dzieje się po drugiej stronie stołu.

Dlatego zacząłem mówić głośno o tym, co w weterynarii najtrudniejsze. O bólu. O starości. O nagłych kryzysach. O decyzjach, których nikt nas nie uczy podejmować. O lęku przed eutanazją. O poczuciu winy, które wraca po wielu miesiącach. O relacji lekarz opiekun, która potrafi uratować leczenie albo je zniszczyć. O systemie, który nie jest zły, ale jest obciążony do granic, których nikt z zewnątrz nie widzi.

Weterynaria Instrukcja Przetrwania to nie jest projekt o problemach. To przestrzeń, która pomaga je rozumieć i oswajać. Przestrzeń o relacji między człowiekiem a zwierzęciem i o komunikacji między opiekunem a lekarzem. Przestrzeń, która daje narzędzia i język potrzebne do tego, by trudne momenty stały się bardziej zrozumiałe i możliwe do uniesienia. To projekt o przetrwaniu. O tym jak przechodzić przez wyzwania mądrzej spokojniej i z większą świadomością. O tym, jak podejmować decyzje, które służą zwierzęciu i są możliwe do udźwignięcia dla człowieka. O tym, jak budować komunikację, która nie rani ale pomaga. To miejsce, które uczy daje kontekst łączy i przynosi ulgę. Tyle i aż tyle.

DLACZEGO PATRONITE

Tworzenie spokojnych i wartościowych treści wymaga czasu, zasobów i niezależności.

Weterynaria Instrukcja Przetrwania powstała po to, żeby dawać ludziom język do trudnych rozmów, narzędzia do podejmowania decyzji i przestrzeń, w której czują się zrozumiani.
Dzięki Waszemu wsparciu ta przestrzeń naprawdę istnieje.
Nie jako mój projekt, ale jako wspólne miejsce tworzone przez ludzi którzy wierzą że komunikacja w weterynarii może wyglądać inaczej.

Wasze wsparcie pozwala mi:

• tworzyć darmowe treści edukacyjne, które budują świadomość i poczucie bezpieczeństwa
• rozwijać podcast felietonowy, który pokazuje to, czego nie widać na krótkich filmach
• pracować nad książkami i materiałami, które zostają z ludźmi na lata
• budować przestrzeń do rozmów na żywo
• rozwijać projekt, który wspiera zarówno opiekunów jak i lekarzy w chwilach, kiedy obie strony najbardziej tego potrzebują

Każda osoba, która dołącza nie jest tylko Patronem. Jest częścią społeczności, która współtworzy to miejsce i daje mu sens.

Dziękuję że tu jesteś.

Dzięki Tobie mogę robić to lepiej, mądrzej i regularnie.