Weterynaria: Instrukcja Przetrwania

Jeśli wracacie do tamtego dnia i zastanawiacie się, czy mogliście zrobić coś inaczej…to bardzo często oznacza tylko jedno. Że byliście dla swojego zwierzęcia naprawdę dobrymi opiekunami. Bo tylko ludzie, którzy kochali naprawdę mocno, potrafią tak bardzo bać się, że mogli wtedy zrobić coś nie tak.

‘Błagamy o pomoc!’, ‘To najgorszy przypadek, jaki widzieliśmy!’, ‘On tak bardzo chce żyć’, ‘Nie pozwólmy mu umrzeć’, ‘Każda złotówka ma znaczenie’. W epoce internetowych zbiórek takie słowa mobilizują tysiące ludzi, ale coraz rzadziej zostawia przestrzeń na spokojną rozmowę o jakości życia ratowanego zwierzęcia.

Przez lata studiów uczono mnie rozpoznawać szmery w sercu, cienie na zdjęciach rentgenowskich, subtelne różnice w obrazie tomografii. Jak prowadzić rozpoznanie kliniczne i algorytm decyzyjny. Nikt nie uczył mnie jednak, jak mierzyć ciszę, która zostaje w gabinecie, gdy opiekun wychodzi bez swojego zwierzęcego towarzysza.

Czasami to nie choroba zabija zwierzę. Czasami zabija je nasza miłość. Czasami to nie brak leczenia jest tragedią. Tragedią jest leczenie za wszelką cenę. Czasami największym cierpieniem nie jest diagnoza,ale nasza nieumiejętność powiedzenia „dość, już wystarczy”.

​Są rzeczy, których nie trzeba nazywać, żeby były prawdziwe. I jedną z nich jest właśnie miłość psa do człowieka. ​

...kim jest człowiek, który mówi o granicach, jeśli sam musiał je kiedyś przekroczyć.

Chcę, żeby to było miejsce dialogu. Między mną a Wami. Między opiekunami a lekarzami. Między różnymi perspektywami, które łączy jedno – dobro zwierząt i potrzeba lepszego zrozumienia siebie nawzajem.