Pięć lat temu wciągnęła mnie sytuacja bezprawia, intencjonalnego okrucieństwa i przemocy wobec najbardziej bezbronnych ludzi z odległych krajów, którzy trafili do białoruskiej pułapki, myśląc, że znajdą bezpieczeństwo w Europie. Z niezgody zaczęło się działanie. Zdalnie – na terenie nieznanym i niebezpiecznym, w pułapce, w której ludzie ci muszą się ukrywać, by nikt ich nie znalazł, uciekać przed nalotami, deportacją do najgorszych ojczyzn świata. Powstało Hope&Humanity Poland, które działa do dziś – pomagając ludziom, którzy zostali odepchnięci z europejskich granic z powrotem na Białoruś. Hope to dziś ja, Zosia, Daria i inne osoby, które wolontaryjnie poświęcają swój czas, energię, nerwy i pieniądze, żeby pomóc najbardziej wrażliwym spośród ludzi w drodze.
Nauczyłam się żyć z nieustannym napływem rozpaczy i błagań, w tym niewygodnym dysonansie, że ja tu piję kawę pod kocem, a oni są tam aresztowani i wyrzucani do lasu. Że moje dziecko buduje z Lego, a tamto dziecko biega z mamą między jednym nalotem a drugim.
Staram się zrobić pożytek z przywileju, który dostałam, niepytana i za darmo. Staram się odkształcać chociaż odrobinę rzeczywistość i pomóc, chociaż najsłabszym, chociaż jeszcze komuś. Staram się przekładać w ciągi słów te duszące fale emocji, które zbierają się we mnie.
Czasem mam tego wszystkiego dość. Ale wiem i czuję, że to jest moja droga, moje miejsce. Że jestem dokładnie tam, gdzie miałam być.
Pomoc dla osób w drodze zawsze była wolontaryjna. Oprócz tego pracuję, mam rodzinę, staram się zachować jakąkolwiek formę balansu, żeby nie oszaleć do końca.
Wsparcie Patronów pomoże mi znaleźć więcej czasu na pisanie, publikowanie, dzielenie się myślami. Mam nadzieję także, że uda mi się w końcu zacząć tworzyć podcasty, o których myślę i marzę od dawna.
