Urodziłem się w 1990 roku. Dziewięć lat później, w wakacje które trwały subiektywnie dłużej niż cały rok szkolny, siedziałem na dywanie przed wypukłym telewizorem Philipsa. Pamiętam ten moment - MTV albo VIVA, wszystko jedno - na ekranie leciał teledysk "My Name Is". Dziwny i zupełnie niezrozumiały, a jednak hipnotyzujący. Nie miałem pojęcia, kim jest ten blond facet, ale coś we mnie kliknęło.
Rok później było już poważniej. Trzypłytowa wieża moich rodziców - audio-potwór, który robił wrażenie już samym dźwiękiem wysuwającej się tacki - i kaseta MMLP. Źle skopiowana, bo między "Remember Me" a "I'm Back" nie było oryginalnego przejścia - numer urywał się i wchodził nie ten, co powinien. Ale to nie miało znaczenia.
Nie rozumiałem wersów i nie wiedziałem, kim jest Pan Eminem. A jednak "Kill You" sprawiało, że latem, mając 10 lat, tańczyłem na parapecie z miotłą robiącą za gitarę. Coś się we mnie wtedy zapisało na poziomie podświadomym i wróciło w życiu dorosłym. W nowej formie.
Od zawsze miałem potrzebę tworzenia. Przez lata próbowałem różnych form wyrazu - od kanałów o samorozwoju, przez nagrania tańca, satyryczne filmiki, aż po luźne treści rozrywkowe. Ciągle w ruchu, ciągle w poszukiwaniu siebie - na Instagramie, na YouTube, w głowie. I dopiero niedawno los rozdał mi karty, które cały czas leżały na stole, tuż przede mną. Przecież mogę tworzyć o Eminemie. O kimś, kto towarzyszy mi od dziecka. O kimś, kogo teksty, konflikty i cała popkulturowa otoczka to gotowa opowieść - wystarczy ją tylko odczytać na nowo.
Tak powstał kanał "Liryka Eminema". Zacząłem od analizy wers po wersie, linijka po linijce - z precyzją, bez uproszczeń, bez wycinania "niewygodnych" tematów. Dziś to nie tylko analizy. To także plotki, polityczne wątki, rankingi płyt i wkrótce reakcje na konkretne numery. Mam więcej pomysłów niż czasu - i uczę się z każdym odcinkiem. Ale jedno się nie zmienia: robię to z pasji, nie z kalkulacji.
YouTube? YouTube nie pomaga. Algorytm tnie zasięgi za muzykę - prawa autorskie, wiadomo - ale też za tematykę. Homofobia, przemoc, kontrowersje z okresu 1999-2002 - tego platforma nie lubi. Próbowałem wycinać wulgaryzmy, a nawet cenzurować słowa takie jak "lewak" - maksymalnie tonować przekaz. Efekt? Jeszcze gorzej. Zasięgi niższe, widoczność spada, a frustracja rośnie. Reklamy są ograniczane, funkcji wspierania włączyć nie mogę, a każdy film to kilkanaście, czasem kilkadziesiąt godzin pracy. A potem wystarczy jedno słowo, jedno zdanie - i cały materiał ląduje pod powierzchnią.
Dlatego powstał ten Patronite. Nie po to, by błagać o wsparcie - tylko po to, by móc płynąć dalej. Ja naprawdę chcę to robić. Mam pomysły i pasję. Potrzebuję tylko wiatru w żagle, żeby ruszyć szybciej i dalej - nie pod dyktando algorytmu, tylko w zgodzie z tym, co autentyczne.
Jeśli widzisz w tym sens - możesz pomóc nadać temu kierunek.
