Oddech podważa fantazję o człowieku jako zamkniętym obiekcie. Od chemii krwi do pytania o granice „ja”.

Oddychamy, zanim zdążymy cokolwiek o sobie pomyśleć. Sen, gorączka, kłótnia, sprint do autobusu, śmiech, cisza — metabolizm nie robi przerwy na zmianę nastroju. Komórki potrzebują tlenu, organizm produkuje dwutlenek węgla, a układ nerwowy bez przerwy dopasowuje wentylację do tego, co właśnie dzieje się z całym ciałem. Pierwsza rzecz, którą warto zepsuć: potrzeba oddechu nie jest po prostu kontrolką „kończy się tlen”. W codziennych warunkach jednym z najważniejszych szybkich sygnałów sterujących wentylacją są zmiany CO₂ i związanego z nim pH. Tlen ma własny system alarmowy, szczególnie ważny wtedy, gdy jego ciśnienie we krwi wyraźnie spada. Organizm nie patrzy więc na jedną liczbę. Czyta chemiczny krajobraz — i robi to, zanim zdążymy w ogóle zauważyć, że coś się zmieniło. … I tu fizjologia zaczyna robić coś filozoficznie podejrzanego. Nie dlatego, że opuszczamy naukę. Właśnie dlatego, że zostajemy przy niej wystarczająco długo. Powietrze przed sekundą nie było mną. Teraz znajduje się w moim ciele. Za sekundę znowu nie będzie mną. Gdzie więc przebiega granica „ja”?