SPECJALNY PATRONITE (44): Szymborska, Różewicz – „Jedyna pociecha w tym, że może być gorzej. Listy 1953-2011”
Szanowni Państwo,
Wydana właśnie przez wydawnictwa Znak i Warstwy książka „Jedyna pociecha w tym, że może być gorzej. Listy 1953-2011” Wisławy Szymborskiej i Tadeusza Różewicza dopełnia epistolarnego dialogu na szczytach dwudziestowiecznej polskiej poezji – w konstelacji: Szymborska, Herbert, Miłosz, Różewicz. Więcej w niej koleżeństwa i wspólnych krakowskich kodów poetki i poety, niż w relacjach z innymi postaciami tego parnasu. Mniej humoru, lekkości i pogody, które sugeruje zdjęcie korespondentów umieszczone na okładce i hasło reklamowe: „Najpiękniejsza rozmowa polskiej literatury”. To opis sytuacji twórców „zaangażowanych w coś więcej niż w konne wyścigi poetów na łamach naszych biednych pism literackich”. konfrontacji z listami sfrustrowanego, sardonicznego Różewicza „wyklejanki” Szymborskiej wydają się nie tylko intelektualną zabawą, lekarstwem na szarość i zestandaryzowanie produktów peerelowskiej grafiki, ale ucieczką w przestrzeń prywatnej wolności – ze stertą pism ilustrowanych, nożyczkami i klejem szkolnym w dłoniach. Ucieczką również od rozmowy z poetą, któremu je posyła, licząc na chwilę uśmiechu. Ta rozmowa toczyć się musi jednak w literackiej przestrzeni.
O korespondencji Szymborskiej i Różewicza, opracowanej z pietyzmem przez Emila Pasierskiego, opowiadam w #44 odcinku specjalnym „Pełni Literatury”. Mogą go Państwo odnaleźć w aplikacji Patronite Audio lub na YouTube - pod linkiem przesłanym w mailu.
Proszę przyjąć łaskawie to podziękowanie za Obecność. Dobrego odsłuchu!
Radosław Romaniuk
[Fot. TR w 2012, Janusz Stankiewicz, Ossolineum].
Trwa ładowanie...