DNA jako wielowarstwowy system informatyczny.

Niniejsze opracowanie przedstawia autorską hipotezę interpretującą strukturę ludzkiego genomu przez pryzmat architektury systemów komputerowych. Autor stawia tezę, że tzw. niekodujące DNA (98% genomu) pełni funkcję nadrzędnego systemu operacyjnego („biologiczny BIOS”) oraz skompresowanej bazy danych typu „tylko do odczytu”, przechowującej zapisy historyczne i ewolucyjne „punkty przywracania”. W pracy poddano ogólnej i wstępnej analizie mechanizmy aktywacji genów „de novo” oraz rolę ludzkich endogennych retrowirusów (HERV) jako modułów pamięci systemowej. Szczególna uwaga została poświęcona zjawisku epigenetyki jako interfejsowi zapisu „notatek systemowych”, które umożliwiają dziedziczenie adaptacyjne bez zmiany struktury kodu źródłowego. Praca rzuca nowe światło na problematykę „brakujących ogniw” w teorii ewolucji, sugerując, że skoki ewolucyjne mogą być wynikiem aktywacji uśpionych podsystemów (np. genów Ghost Population) w odpowiedzi na krytyczne zmiany środowiskowe. Rozważania zamyka próba syntezy kosmologicznej, łączącej procesy informacyjne życia z fizyką osobliwości.