Tomasz Słoikowski

Podczas Operation Highjump jedenastu reporterów wysłało z Antarktydy 2011 wiadomości. Łącznie prawie pół miliona słów. To nie wygląda jak operacja prowadzona w całkowitej ciszy. Ale przy czwartej części „Ziemskiego Kosmosu” zainteresowało mnie inne pytanie: co dzieje się z informacją pomiędzy chwilą, w której zostaje odebrana, a chwilą, w której ktoś ją czyta? Bo surowy sygnał, poprawiona kopia i gotowy raport mogą opisywać to samo wydarzenie, a jednak nie być tym samym.

Highjump II nie jest nazwą wymyśloną na potrzeby „Punktów Styku”. U.S. Navy naprawdę planowała kolejną wyprawę na Antarktydę z udziałem Richarda E. Byrda. Był plan, korespondencja dyplomatyczna, samoloty, Nowa Zelandia i konkretne problemy do rozwiązania. Ekspedycja nigdy nie wyruszyła. A potem w dokumentach pojawia się zdanie o zdjęciach z wcześniejszych wypraw. Od niego zaczął się drugi odcinek.

Pierwszy odcinek „Ziemskiego Kosmosu” zaczyna się od dokumentu, który naprawdę istnieje. 16 stycznia 1947 roku podczas Operation Highjump odnotowano całodzienny blackout radiowy. W tym samym oficjalnym raporcie znajdują się informacje o rejestratorach nagrywających transmisje radiowe. I właśnie tutaj zaczęła się historia „Czwartego tonu”.

Tutaj będę pokazywał rzeczy, które zwykle zostają poza gotową książką: fragmenty przed premierą, materiały ze śledztwa, ilustracje, notatki i ślady prowadzące do kolejnych Punktów Styku.