Miecz w epoce wikingów był nie tylko bronią, ale także symbolem władzy, prestiżu i bogactwa. Jego posiadanie świadczyło o wysokiej pozycji społecznej wojownika. Produkcja miecza była czasochłonna i kosztowna, ponieważ wymagała mistrzowskich umiejętności kowalskich oraz wysokiej jakości surowców. W związku z tym na miecz mogli sobie pozwolić jedynie najbogatsi członkowie społeczności – wodzowie, królowie lub elita wojowników.
