Niewątpliwie polaryzacja jest jednym z największych wyzwań współczesnego świata. Wynika z poglądów politycznych, sympatii międzynarodowych czy poziomu zamożności, jednak zbliża się nowy czynnik polaryzujący, znacznie mocniejszy niż te, do których się przyzwyczailiśmy.
Wyzwanie, jakim jest polaryzacja, jest dziś szczegółowo opisane. Wiemy, jak powstają czynniki polaryzujące, wiemy, że wpływ na ten proces mają aktorzy zewnętrzni (Rosja, Chiny) oraz prognozujemy przyszłe zagrożenia. Największym z nich jest polaryzacyjny wpływ przemian demograficznych.
Dotychczas struktura społeczeństw wyglądała w sposób następujący: wysoki odsetek dzieci, dominacja osób w wieku produkcyjnym, niski odsetek seniorów. Struktura ta pozwala na utrzymanie osób w wieku nieprodukcyjnym przez osoby zdolne do pracy. Niebawem wiele państw będzie miało inną strukturę społeczeństwa: mały odsetek dzieci, wysoki odsetek seniorów i niewiele większy odsetek osób w wieku produkcyjnym. Struktura ta spowoduje szereg napięć społecznych, które wzmocnią polaryzacje.
Pierwszym wyzwaniem będą (a być może już są) kwestie światopoglądowe. Nie jest odkrywczym stwierdzenie, że światopogląd młodych ludzi znacząco różni się od światopoglądu seniorów. Proces wyrównywania się odsetka osób w tych dwóch grupach wiekowych będzie sprzyjał tarciom pomiędzy dwoma różnymi spojrzeniami na świat; dotychczas to osoby młode dominowały w dyskursie publicznym, powodując, że społeczeństwo było otwarte na zmiany. Obecnie widzimy, nawet w naszym kraju, wyraźny podział światopoglądowy, który będzie się tylko pogłębiał.
Kolejnym niezwykle ważnym elementem są kwestie ekonomiczne. Wraz ze wzrostem obciążenia demograficznego (dotychczas na jednego seniora przypadało kilka osób w wieku produkcyjnym, niebawem współczynnik ten może wynosić 2:1) będzie rosła presja na osoby młode, żeby większy odsetek swoich zarobków przekazywały na cele wspólne, głównie na utrzymanie seniorów. Doprowadzi to do konfliktu interesów:
