Układ Sił

Szczyt NATO w Ankarze może okazać się jednym z najważniejszych momentów w historii Sojuszu. W tle znajdują się spór o wydatki obronne, głębszy kryzys zaufania między Stanami Zjednoczonymi a europejskimi sojusznikami oraz pytanie o realną wiarygodność artykułu 5. Od tego, czy NATO wyjdzie z Ankary z poczuciem jedności, zależeć będzie dalsze wsparcie dla Ukrainy, a przede wszystkim zdolność Europy do odstraszania Rosji w najbliższych latach. Gdy przywódcy NATO mają zebrać się w Ankarze, Sojusz stoi wobec tego, co sekretarz stanu USA Marco Rubio nazwał „prawdopodobnie najważniejszym spotkaniem w historii NATO”. Trudno nie zgodzić się z tą oceną. Szczyt odbywa się w momencie, gdy dwie podstawowe zasady misji odstraszania NATO, czyli niekwestionowane zobowiązanie do zbiorowej obrony na podstawie artykułu 5, poparte odpowiednimi zdolnościami i determinacją, są podawane w wątpliwość. Ta kombinacja tworzy okno podatności, które Rosja może próbować wykorzystać. To, czy Sojusz wyjdzie z Ankary z nienaruszoną wiarygodnością, czy też opuści ją z nowymi, widocznymi pęknięciami, będzie miało istotne konsekwencje dla utrzymania pokoju w Europie...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

W dniach 7-8 lipca w Ankarze odbędzie się szczyt NATO. W tym artykule podsumowujemy najważniejsze wątki, które warto obserwować podczas tego wydarzenia. To przede wszystkim kwestia presji Waszyngtonu na zwiększanie wydatków na obronność przez sojuszników. Uwagę przykuwają także zabiegi Niemiec o produkcję amerykańskiej broni, rosnąca rola Turcji i kluczowa z perspektywy Polski sprawa rozbudowy systemu dostarczania paliw dla wojska na wschodniej flance. Finanse i zdolności Presja administracji Stanów Zjednoczonych na europejskich sojuszników wydaje się przynosić efekty. Naczelny dowódca sojuszniczy NATO w Europie generał Alexus Grynkewich stwierdził w rozmowie z Reutersem, że zdołali oni w ciągu tygodni w znacznym stopniu...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

W ciągu ostatnich miesięcy Islamska Republika Pakistanu wyłoniła się jako rozjemca jednego z największych konfliktów zbrojnych tej dekady, tworząc wizerunek ściśle neutralnego mediatora procesu pokojowego między Iranem a USA. Taki obraz rzeczywistości jest jednak niewystarczający i przykrywa realia panujące w kraju nad Indusem. Podejmując się roli budowniczych pokoju w regionie, decydenci z Islamabadu dostrzegli...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Unia Europejska stoi przed wyzwaniem w postaci migracji z Afganistanu. Zarządzanie problemem wymaga współpracy z Talibami; przyjęcie ich delegacji w drugiej połowie czerwca w Brukseli rodzi jednak napięcie, bowiem reżim w Kabulu daleki jest od wartości przyjętych przez państwa członkowskie. Talibowie odbili po niemal dwóch dekadach Kabul. Miało to miejsce 15 sierpnia 2021 roku i poprzedzone było negocjacjami z administracją prezydenta Trumpa. Wspierane przez Zachód władze Islamskiej Republiki Afganistanu oddały kraj bez oporu. Mimo nieuznania na arenie międzynarodowej, Islamski Emirat Afganistanu zdołał w kraju przywrócić względny spokój wewnętrzny, ograniczając działania zbrojne o charakterze wojny domowej. Paradoksalnie nie było to szczególnie trudne, ponieważ wcześniej...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Tocząc spory Polska i Ukraina swoje poczucie przewagi nad drugą stroną budują w znacznym stopniu na mirażach. Uniemożliwia to elitom politycznym w Kijowie i Warszawie trzeźwy osąd rzeczywistości. Źródła ukraińskiej pewności siebie Kryzys w relacjach polsko-ukraińskich narasta. Jak słusznie twierdzi Łukasz Adamski, dyrektor Centrum Dialogu im. Juliusza Mieroszewskiego, w rozmowie z Interią: Decyzje prezydenta Zełenskiego w obszarze polityki historycznej są konsekwencją prowadzonych przez elity w Kijowie działań na rzecz normalizowania kultu Ukraińskiej Powstańczej Armii lub celem władz jest jednak coś więcej. Z jednej strony mogłoby chodzić o zyskanie przychylności kręgów skrajnych nacjonalistów i części wojskowych, których poparcie może być dla Zełenskiego kluczowe w kolejnych miesiącach w związku z koniecznością podjęcia wielu niepopularnych decyzji w kraju. Z drugiej strony, jak z kolei twierdzi Wojciech Konończuk...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

24 czerwca amerykański Senat przyjął rezolucję zobowiązującą prezydenta Donalda Trumpa do zakończenia działań wojennych przeciwko Iranowi. Ich kontynuowanie byłoby możliwe jedynie po uzyskaniu odpowiedniej zgody Kongresu. Nie jest to rezolucja w rozumieniu Rezolucji o Uprawnieniach Wojennych: nie potrzebuje ona podpisu prezydenta, ponieważ nie staje się wiążącym prawem. To rodzaj oświadczenia Kongresu, które w praktyce legislacyjnej może mieć znaczenie tylko w jednym przypadku: gdy rząd federalny interpretuje zapisy uchwalonej ustawy budżetowej, nie może domniemywać przekazania środków na cele – w tym przypadku – wojny z Iranem. Jest to istotne w obecnej sytuacji negocjacji wysokości budżetu na obronę narodową na rok 2027, ale samo w sobie stanowi symboliczny akt protestu republikańskich senatorów przeciwko polityce zagranicznej prezydenta. Prawdopodobnie obecne relacje pomiędzy tymi dwoma ośrodkami są najgorsze od początku pierwszej kadencji Trumpa...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Bliska relacja z Donaldem Trumpem była dla Giorgii Meloni obciążeniem od samego początku, choć niosła pewne nadzieje. Gdy jednak poparcie dla prezydenta USA we Włoszech szybowało w dół, stawało się oczywiste, że musi dojść do jej zerwania. Meloni skwapliwie wykorzystała okazje, które stworzył do tego sam Trump...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

W nocy z 25 na 26 czerwca około pięciu rosyjskich dronów-kamikadze „Geran” zaatakowało terytorium Ukrainy, przelatując przez przestrzeń powietrzną Białorusi. Pierwsze informacje o bezzałogowcach nad ukraińskim Owruczem pojawiły się jeszcze w godzinach nocnych, a do rana wiadomość uzyskała niezależne potwierdzenie, między innymi od świadków z białoruskiego Homla, którzy odnotowali przelot dronów nad miastem. Symbolika tej daty wydaje się nieprzypadkowa: właśnie 26 czerwca upływał termin ultimatum, które prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski publicznie postawił Łukaszence tydzień wcześniej. Przedmiotem ultimatum były retransmitery rozmieszczone na terytorium Białorusi i wykorzystywane do kierowania lotami rosyjskich bezzałogowców atakujących północne regiony Ukrainy. Według strony ukraińskiej to właśnie te urządzenia zapewniają sygnał nawigacyjny dla dronów „Geran”, lecących z ominięciem lub wzdłuż granicy Ukrainy, co znacząco utrudnia ich wykrycie i przechwycenie...Po dalszą część artykułu zajrzyj na naszego Patronite 👇

Na przełomie wieków sytuacja demograficzna państw zachodnich była znacznie gorsza od sytuacji państw aspirujących. Wówczas, mimo przewagi technologicznej, ekonomicznej i militarnej, mogliśmy zakładać, że w drugiej połowie stulecia nastąpi zmierzch ery Zachodu. Dziś założenia te okazały się błędne...Po dalszą część artykułu zajrzyj na naszego Patronite 👇

Choć USA nie zdołały trwale zlikwidować irańskiego potencjału rakietowego, nuklearnego ani sojuszniczego, bilans wojny nie musi być dla Teheranu długofalowo korzystny. Konflikt daje bowiem państwom regionu czas i motywację do ograniczenia najważniejszych przewag strategicznych Iranu w przygotowaniu na kolejny kryzys. Twierdzenie, że Stany Zjednoczone przegrały wojnę z Iranem, wydaje się uzasadnione. Rezultaty konfliktów zbrojnych ocenia się na poziomie politycznym, a Amerykanie nie zrealizowali żadnego z zakładanych lub domniemanych celów. Widać to było już po 8 kwietnia, gdy zamieniono kampanię bombardowań na blokadę morską, ale tym bardziej zostało to potwierdzone przez treść porozumienia o zawieszeniu broni z 15 czerwca. USA nie zlikwidowały trwale irańskich zdolności do budowy rakiet, wspierania regionalnych milicji, wzbogacania uranu czy blokowania cieśniny Ormuz. Można jednak spojrzeć na wyniki tego konfliktu od innej strony. O ile na poziomie wymiernych, konkretnych celów, Amerykanie polegli, możliwe że uruchomili długofalowe procesy, które ostatecznie okażą się niekorzystne dla Iranu. Na tyle niekorzystne, że patrząc wstecz, historycy uznają wojnę z 2026 roku za strategiczną klęskę Teheranu, nawet jeśli ukrytą i odsuniętą w czasie...Po dalszą część artykułu zajrzyj na naszego Patronite 👇

Japonia należy do największych importerów metali ziem rzadkich (REE, rare earth elements) i pozostaje jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie gospodarek. Rozwój i popularność japońskich produktów, przede wszystkim z sektorów elektroniki, motoryzacji i robotyki, uczynił z REE fundament japońskiego modelu gospodarczego, a jednocześnie źródło strategicznej zależności od Chin, które dominują w globalnej rafinacji tych surowców. Doświadczenia kryzysów dostaw i napięć politycznych skłaniają Tokio do budowy jednego z najbardziej ambitnych na świecie programów dywersyfikacji dostaw oraz wzmacniania bezpieczeństwa surowcowego. Metale ziem rzadkich to grupa siedemnastu pierwiastków o unikalnych własnościach magnetooptycznych i katalitycznych. Choć wbrew nazwie występują w skorupie ziemskiej stosunkowo powszechnie, ich procesy wydobycia i rafinacji są niezwykle kapitałochłonne i niosą ze sobą uciążliwe koszty zdrowotne i środowiskowe. Japonia i jej konsumpcja REE Według danych Banku Światowego (Baza WITS), Japonia zaimportowała w 2024 r. 8 337 ton metali ziem rzadkich o wartości ok. 246 mln USD. Dodatkowo, sprowadziła ok. 6 400 ton ich związków chemicznych (tlenków, soli i innych półproduktów). Niemal dwie trzecie wolumenu importowego pokryły Chiny, które w skali globalnej odpowiadają za 60 procent produkcji oraz 90 procent rafinacji metali ziem rzadkich. Ponad 80 procent zakupionych REE trafiło do zaawansowanych wyrobów japońskiego przemysłu w postaci magnesów trwałych oraz domieszek w półprzewodnikach, stopach i optoelektronice... Po dalszą część artykułu zajrzyj na naszego Patronite 👇

Nie ordery i historia, a włoski upiór stoi na drodze dobrych relacji polsko-ukraińskich. O woli hegemonicznej w naszej części Europy. Gdzie ten las? Polska opinia publiczna (zwłaszcza ta liberalna) z autentycznym przekonaniem broni teorii, w ramach której polsko-ukraiński spór o nadanie ukraińskiej jednostce imienia tak zwanych “bohaterów” UPA i w konsekwencji odebranie Prezydentowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego, jest czynnikiem, który zaprzepaści historyczną możliwość zbudowania dobrych relacji czy nawet sojuszu Polski z Ukrainą. Nie wspominają oczywiście o tym, że to Zełenski sam całą sprawę rozpoczął - ale to już tylko szczegół, smutny, przewijający się schemat, który stawia partię wyżej niż patrię, ale tylko szczegół. Po dalszą część artykułu zajrzyj na naszego Patronite 👇