Układ Sił

Amerykańskie firmy coraz chętniej korzystają z chińskich modeli AI i obawiają się odcięcia od nich. Waszyngton oskarża natomiast Chiny o kopiowanie rozwiązań z USA i rozważa sankcje.

W czasach swej prezydentury postrzegany był jako jeden z największych wrogów Izraela i amerykańskiej polityki na Bliskim Wschodzie. Odkąd popadł w niełaskę niedawno „umęczonego” rahbara, nie rezygnuje z ambicji politycznych. Jest jednak skutecznie blokowany przez elity Islamskiej Republiki. Poniżej przedstawiono trzy konkurencyjne hipotezy o tym, dlaczego USA i Izrael miałyby próbować „hodować” Mahmuda Ahmadineżada, pozyskać go do współpracy albo przynajmniej rozgrywać jego osobę politycznie. Analiza opiera się na porównaniu doniesień mediów zachodnich i irańskich oraz na ocenie ich spójności, wiarygodności i możliwego znaczenia operacyjnego najbardziej kontrowersyjnego z irańskich prezydentów.

Według oficjalnego stanowiska Waszyngtonu naloty są karą za złamanie rozejmu przez Iran, po tym jak na początku lipca siły Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej ostrzelały trzy tankowce przepływające cieśniną Ormuz. Ich kapitanowie nie uzyskali autoryzacji irańskiej administracji i pomimo licznych wezwań nie zaprzestali tranzytu. Na dwóch z trzech trafionych jednostek wybuchły pożary. Był to najbardziej brutalny z serii incydentów, jakie miały miejsce od końca czerwca. Korpus pokazał, że bez jego zgody o bezpiecznej żegludze nie ma mowy.

Państwa “średnie” i “drapieżna” Ameryka Trumpa Teza: „Drapieżna” polityka administracji Trumpa nie powstrzyma państw średnich przed budowaniem strategicznej autonomii, lecz przyspieszy ich dążenie do ograniczenia zależności od Stanów Zjednoczonych. Inaczej może być w Polsce. W polityce obecnej amerykańskiej administracji wobec sojuszników zaczynają ujawniać się napięcia i sprzeczności, które partnerów Ameryki prawdopodobnie utwierdzą w przekonaniu o słuszności dążenia do względnej autonomii strategicznej i zabezpieczania się w obliczu nieprzewidywalnej postawy Waszyngtonu. Stany Zjednoczone Trumpa chcą natomiast “zjeść ciastko i mieć ciastko”. Oczekują od aliantów większej samodzielności, przy zachowaniu nad nimi dotychczasowej kontroli. Na dłuższą metę to nie może się udać. Chyba, że mówimy o Polsce. W wypadku naszego kraju jest to jak najbardziej możliwe.

Od upadku dynastii Asadów pod koniec 2024 roku przyszłość rosyjskiej obecności wojskowej w Syrii pozostaje wielką niewiadomą. Po ucieczce Asada do Moskwy 8 grudnia 2024 roku Rosja znacząco ograniczyła swoją obecność w dwóch głównych obiektach na syryjskim wybrzeżu Morza Śródziemnego: bazie morskiej w Tartusie oraz strategicznej bazie lotniczej Humajmim w prowincji Latakia. Dalsza obecność Rosji w Syrii stała się jeszcze bardziej niepewna, gdy nowy rząd w Damaszku wypowiedział rosyjskiej firmie budowlano-inżynieryjnej Strojtransgaz 49-letnią koncesję na zarządzanie portem handlowym...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

W połowie czerwca 2026 roku w Indonezji ponownie wybuchły protesty sprzeciwiające się polityce prowadzonej przez prezydenta Prabowo Subianto. Demonstracjom, zainicjowanym i kierowanym przez studentów indonezyjskich uczelni, nadano kilka nazw, takich jak ,,na drodze ku bankructwu Indonezji” czy też ,,zmienić Indonezję”...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Po miesiącach politycznego impasu zatwierdzono pilotażowy projekt odbudowy Strefy Gazy. Obejmuje on niewielki obszar, lecz jego znaczenie wykracza daleko poza lokalną rekonstrukcję. To pierwszy praktyczny test strategii clear-hold-build, która ma oddzielić ludność cywilną od Hamasu i stworzyć warunki do odbudowy oraz dalszych etapów planu pokojowego...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Teza na start: Skuteczne przygotowanie państwa do wojny wymaga nie tylko silnej armii, lecz także odpornego społeczeństwa, sprawnych instytucji i jasno określonej strategii. W polskiej debacie o bezpieczeństwie nie brakuje alarmistycznych diagnoz, ale rzadko pojawiają się opracowania łączące szeroką perspektywę z praktycznymi wnioskami. „Wojna, której nie chcemy - ale czy jesteśmy na nią gotowi?” należy do wyjątków. To jedna z najciekawszych i najważniejszych książek o obronności Polski, jakie ukazały się w ostatnich latach. Autorami są Wojciech Kozioł i Bartłomiej Wypartowicz.

Niemcy coraz dotkliwiej przegrywają przemysłową rywalizację z Chinami, lecz gospodarcza zależność od nich nadal paraliżuje Berlin przed podjęciem zdecydowanych działań. Kanclerz Niemiec nieśmiało sygnalizuje chęć zaostrzenia kursu wobec Pekinu w sprawach handlowych. W kraju obecnie co miesiąc ubywa średnio 15 tys. miejsc pracy w przemyśle, a deficyt w handlu z Chinami rośnie w szybkim tempie. Komisja Europejska przygotowuje protekcjonistyczne rozwiązania; nie jest jednak jasne, czy Friedrich Merz zdecyduje się je poprzeć...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

Układ Sił ma coraz więcej treści, autorów i odbiorców. Potrzebuje też strony, która nadąży za tym rozwojem. Chcemy stworzyć szybszy, wygodniejszy portal, otworzyć większość publikacji i uporządkować całe nasze archiwum. Możecie pomóc nam go zbudować.

Przy całej dyskusji o celach wydatkowych najważniejsze rozstrzygnięcia szczytu NATO w Ankarze dotyczyły jednak innych kwestii. Europie przekazywana jest odpowiedzialność za konwencjonalną obronę NATO, podczas gdy Waszyngton zwraca się ku odstraszaniu nuklearnemu i regionowi Pacyfiku. Zmianę tę widać w nowym modelu obrony wschodniej flanki i w fali porozumień przemysłowych. Inną kwestią jest to, czy ten układ się utrzyma. Szczyt NATO w Ankarze dobiegł końca, pozostawiając ogólne wrażenie, że sojusz zachował jedność pomimo wyraźnej nerwowości w europejskich stolicach i ostrych wypowiedzi prezydenta Trumpa, który wyrażał rozczarowanie niewystarczającym poparciem Europy dla amerykańskiej kampanii przeciwko Iranowi, a nawet próbami jej blokowania...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇

10 lipca o 12:15 czasu pekińskiego CASC, Chińska Państwowa Korporacja Kosmicznej Nauki i Technologii, potwierdziła pierwsze w historii udane zakończenie misji rakiety wielokrotnego użytku Długi Marsz 10B. Rakieta wystartowała z kosmodromu Wenchang na wyspie Hajnan nad ranem i osiągnęła docelową orbitę, na której doszło do bezproblemowego uwolnienia satelity. Następnie rakieta powróciła przez atmosferę i wylądowała na "Linghangzhe" – specjalnie przygotowanym statku z platformą do odzyskiwania rakiet. Agencja prasowa Xinhua donosi, że po przeglądzie ten sam egzemplarz ma lecieć ponownie w kosmos jeszcze w tym roku...Dalszą część artykułu przeczytaj na Patronite 👇