Układ Sił

Charakter, jaki przybrała wojna na Ukrainie, podkreśla znaczenie zdolności rakietowych i dronowych dalekiego zasięgu. Spektakularne sukcesy strony ukraińskiej, takie jak niszczenie rosyjskich rafinerii (w tym moskiewskiej), ale także bolesne naloty Rosjan na Kijów i inne miasta, ożywiają dyskusję na Zachodzie w kwestii pozyskiwania broni zdolnej do niszczenia celów położonych daleko za linią frontu.

Rosja nie zajmie państw bałtyckich w kilka dni, jeśli Europa przygotuje obronę, logistykę i wspólną odpowiedź polityczną. Max Mutschler z Bonn International Centre for Conflict Studies mówi o granicach ataków z powietrza, ryzyku eskalacji, kontroli zbrojeń i odpowiedzialności za użycie sztucznej inteligencji. Wyjaśnia też, dlaczego same zakupy broni nie zastąpią strategii.

4 sierpnia na lotnisku Lipsk/Halle odkryto drona z ładunkiem wybuchowym w pobliżu ukraińskich samolotów transportowych Antonowa. Lotnisko jest węzłem obsługującym logistykę wojskową Niemiec i ich sojuszników z NATO oraz operacje wsparcia Ukrainy. W kolejnych tygodniach śledczy znaleźli w okolicy następne obiekty wstępnie uznane za drony, a także pojemnik z silnymi materiałami wybuchowymi (RDX i PETN, określonymi jako semtex), często wykorzystywanymi przez rosyjską armię.

Przed rozpoczęciem pełnoskalowej rosyjskiej agresji na Ukrainę Meklemburgia-Pomorze Przednie należała do krajów związkowych najbardziej zaangażowanych we współpracę z Rosją. Przez lata rozwijano ją przy aktywnym wsparciu regionalnych władz, od 2017 r. kierowanych przez Manuelę Schwesig. Choć po 2022 r. Schwerin dokonał politycznego zwrotu, konsekwencje wcześniejszego kursu pozostają nadal widoczne. Nabiera to szczególnego znaczenia przed wyborami, w których o pierwsze miejsce rywalizują SPD, w Polsce wciąż obciążona wizerunkiem partii odpowiedzialnej za wieloletnią politykę zbliżenia z Rosją, oraz AfD, otwarcie opowiadająca się za odbudową współpracy z Moskwą.

Premier Kanady Mark Carney odwiedził Parlament Europejski, gdzie przyjęty został owacją na stojąco. Ursula von der Leyen zaproponowała Kanadzie umowę stowarzyszeniową, co jest wydarzeniem bez precedensu. Nie chodzi o pełne członkostwo, ale o współpracę, która byłaby do niego maksymalnie zbliżona. To krok, który umiejętnie wykonany może dać stronom bardzo wiele korzyści.

Reżim Baszara al-Asada upadł 8 grudnia 2024, kiedy to wojska opozycyjne wkroczyły do Damaszku, a sam Asad ewakuował się do Rosji. Od tego momentu nowe władze Syrii rozpoczęły globalną kampanię, przede wszystkim na rzecz uznania ich legalności oraz zdjęcia z Syrii międzynarodowych sankcji. Szybko też do Damaszku zaczęły udawać się zagraniczne delegacje, w dużej mierze złożone z dyplomatów odpowiedzialnych za reprezentowanie interesów swoich krajów na terenie Syrii, ale działających z Bejrutu w sąsiednim Libanie, dokąd większość ambasad ewakuowała się w 2011 roku, z powodu syryjskiej wojny domowej. Warto przyjrzeć się temu, co aktualnie dzieje się w Syrii, nie tylko od globalnej strony gospodarczej, ale również z perspektywy polskich interesów. O opinię na ten temat spytałem ambasadora Krzysztofa Płomińskiego, który w przeszłości był między innymi ambasadorem RP w Iraku oraz pierwszym ambasadorem RP w Arabii Saudyjskiej, aktualnie zaś jest doradcą dyplomatycznym Krajowej Izby Gospodarczej i koordynatorem Obserwatorium Bliskowschodniego Centrum Stosunków Międzynarodowych.

Kiedy w niedzielę 6 września 2026 roku Ulrich Siegmund, lider AfD w Saksonii-Anhalt, wszedł na scenę w Magdeburgu z wynikiem 43,8 procent głosów, najlepszym w historii tej partii w jakimkolwiek landowym głosowaniu, cała niemiecka klasa polityczna wstrzymała oddech. Reakcja w Berlinie była natychmiastowa i dramatyczna; kanclerz Friedrich Merz mówił o partii „wstrząśniętej w posadach" i „najgorszej porażce od dziesięcioleci".

Emmanuel Macron, choć jest przywódcą kontrowersyjnym, trafnie diagnozuje problemy, przed którymi stoi Europa. Prezydent Francji konsekwentnie wspiera dozbrajanie ukraińskich sił obronnych, formułuje, chociaż bez szczegółów, ale jednak, pomysł rozszerzenia francuskich gwarancji bezpieczeństwa oraz „wysuniętego odstraszania nuklearnego”, a także mówi o potrzebie budowy większej podmiotowości Unii Europejskiej w sprawach globalnych i wysokich technologiach: w AI, półprzewodnikach, systemach uzbrojenia. W prezydenckim kalendarzu przyszedł czas na kosmos.

Dyplomatyczna misja Witkoffa i Kushnera między Moskwą a Kijowem zakończyła się, zgodnie z przewidywaniami, bez przełomu. Jej fiasko ujawnia jednak problem głębszy niż nieskuteczność samych negocjacji. Waszyngton nadal traktuje wojnę rosyjsko-ukraińską jak spór terytorialny, choć Donbas jest w rzeczywistości egzystencjalnym polem bitwy dla obu stron. Dla Ukrainy stawką jest przetrwanie państwa, dla Putina utrzymanie reżimu. Bez szerszej koncepcji strategicznej, opartej na silnie powiązanej koalicji państw zdolnej równoważyć Rosję, zakotwiczonej w nordycko-bałtyckim Korytarzu Północno-Wschodnim i wspartej potęgą Stanów Zjednoczonych, każde zawieszenie broni jedynie odsunie w czasie kolejny cykl agresji.

Po II wojnie światowej Wielka Brytania nie zamierzała dobrowolnie zrezygnować ze swoich wpływów na Bliskim Wschodzie, ale coraz częściej musiała ustępować rosnącej potędze Stanów Zjednoczonych. We „Władcach Pustyni” James Barr pokazuje, że zmiana dominującego mocarstwa nie była uporządkowanym przekazaniem odpowiedzialności, lecz pełną napięć rywalizacją sojuszników o ropę, strategiczne szlaki i przyszły kształt regionu.

Wojny rzadko wygrywają wybory. George H.W. Bush zakończył zimną wojnę, odniósł najbardziej zdecydowane amerykańskie zwycięstwo militarne we współczesnej historii, a mimo to przegrał wybory w 1992 roku. Wojny równie rzadko powodują porażkę wyborczą. Dopiero prawdziwa katastrofa, taka jak wojna koreańska dla Trumana czy wojna w Wietnamie dla Johnsona, sprawia, że wyborcy odwracają się od prezydenta z powodu konfliktu zagranicznego. Obecne dane nie wskazują na taki scenariusz. Entuzjazm Republikanów przed wyborami do Kongresu wzrósł w ciągu roku o 15 punktów procentowych. 75 proc. Republikanów utożsamiających się z ruchem MAGA deklaruje, że prawdopodobnie weźmie udział w głosowaniu, a wszyscy 24 kandydaci do Senatu poparci przez Trumpa wygrali prawybory. Sondaże zupełnie pomijają natężenie emocji, a w przypadku tej wojny jest ono bliskie zeru. Nie ma masowych demonstracji, studenckich protestów okupacyjnych ani filmów dokumentalnych.

O rosyjskich operacjach wpływu w Niemczech, relacjach Moskwy z AfD oraz kryzysie niemieckiego modelu gospodarczego rozmawiamy z Mikhailem Polianskiim, badaczem specjalizującym się w rosyjskiej polityce zagranicznej w Instytucie Badań nad Pokojem we Frankfurcie (PRIF). Pytamy także o przyszłość AfD, politykę migracyjną i wyzwania związane z radykalizacją.