Joanna Flis

Siostrzeństwo to nie hasło ani emocjonalna deklaracja. To decyzja o solidarności zamiast rywalizacji i o współpracy zamiast porównywania się. To uznanie, że wiele naszych doświadczeń - zawodowych, rodzinnych, cielesnych - nie jest wyłącznie prywatnych, ale wynika z szerszych uwarunkowań społecznych i kulturowych.

Tegoroczna zima trochę przenosi mnie w czasie do okresów beztroskiego dzieciństwa, radości ze śniegu, zimna sanek, czerwonych policzków. I choć bywa uciążliwa, pogoda wcale mnie nie martwi. Wręcz przeciwnie: cieszę się, że wyrazistość zimy wróciła. Zdecydowanie lepiej znoszę te miesiące, gdy są po prostu zimowe.

Chcę zacząć ten rok od rzeczy, o której bardzo rzadko mówi się w noworocznej narracji. Styczeń i luty są okresami przejściowymi. To wciąż czas zimy, domykania, regeneracji i powolnego wychodzenia z poprzedniego cyklu, a nie naturalny moment na gwałtowne zmiany i zrywy.

Grudzień potrafi być dziwnym miesiącem. Z jednej strony „magia świąt”. Z drugiej – zmęczenie, podsumowania, napięcia, czasem rozczarowania i te za ciasne dżinsy. Pomyślałam, że w tym newsletterze zaproszę Cię do łagodnego domknięcia roku – bez postanowień, bez list „muszę”, za to z odrobiną czułości dla siebie.

Jesień za pasem, a to naprawdę dobry moment, żeby przyjrzeć się sobie i swojemu rozwojowi duchowemu. Jesienią łatwiej o refleksję, o zatrzymanie, o spokojne myślenie o tym, co dla nas ważne.

Ten miesiąc dał mi sporo powodów do wdzięczności. Spotkania, które mnie niosły, rozmowy, które zostawiły ślad, i kilka nowych praktyk, które pomagają mi zatrzymać się w codziennym biegu. Jesień sprzyja temu, żeby wrócić do rytuałów – książki wieczorem, kubka ciepłego napoju, ruchu, który naprawdę wzmacnia, i rozmów, które mają sens.

Sierpień to miesiąc powrotów – do pracy, projektów i codziennych obowiązków, ale też do bycia mamą na pełen etat po wakacyjnej przerwie. Po dwóch miesiącach bliskości, basenu i karate zamiast maili, trudno rozstać się z tym spokojnym rytmem. Dlatego teraz szczególnie szukam równowagi – między ruchem a ciszą, obowiązkami a radością bycia tu i teraz.

W kolejnym bonusowym odcinku MM+ przyglądam się toksycznym zachowaniom w relacjach – tym subtelnym schematom, które potrafią po cichu zatruwać naszą codzienność. Opowiadam o gaslightingu, manipulowaniu winą, kontroli, karzącym milczeniu i braku odpowiedzialności – czyli o mechanizmach, które sprawiają, że zamiast rosnąć w relacji, zaczynamy w niej maleć. Dowiesz się, po czym rozpoznać, że Twoja relacja bardziej Cię osłabia niż wspiera, i dlaczego najważniejszym papierkiem lakmusowym jest zawsze Twoja relacja ze sobą. To zaproszenie do refleksji: czy Twoje więzi są przestrzenią bezpieczeństwa, otwartości i szacunku, czy polem minowym, na którym nieustannie się bronisz?

W tym roku uczę się nowej definicji wolności. Takiej, w której nie chodzi o to, żeby odhaczyć wszystkie punkty z listy „dobrego życia”. Raczej o to, żeby z tej listy wykreślić wszystko, co nie jest moje. Nie muszę już niczego udowadniać. Nawet sobie.

W tym odcinku dzielę się z Wami refleksją, która ostatnio nie daje mi spokoju – sama wiedza niczego nie zmienia! Możemy coś rozumieć, analizować, mieć wgląd, ale dopóki nie wprowadzimy tej wiedzy w działanie, wszystko zostaje po staremu. Opowiadam o tym, czym dla mnie jest wola – nie jako motywacja czy impuls, ale jako cichy rozkaz wobec samej siebie. To właśnie ona pozwala mi przekuwać wiedzę w realną zmianę i codziennie odzyskiwać sprawczość. Mam nadzieję, że ten odcinek Was do niej przybliży.

W tym shortsie – nagranym tuż przed moimi urodzinami – opowiadam o tym, co najczęściej wraca w Waszych odsłuchach: o poczuciu własnej wartości. Dzielę się refleksjami o tym, jak budować zdrową relację ze sobą, jak rozpoznać wewnętrzny dialog i dlaczego życzliwość wobec siebie to coś więcej niż modne hasło. Mówię o schematach, które nieświadomie powielamy, o krytyku wewnętrznym, o kulturze bycia dla siebie i o tym, dlaczego czasem łatwiej nam cierpieć niż uwierzyć, że zasługujemy na dobre. To bardzo osobisty odcinek – o decyzji, by siebie nie zostawiać.

Czasem wyobrażenia o idealnych wakacjach kończą się rozmokłym leżakiem i kawą z grymasem przy śniadaniu. Ale może to właśnie deszcz i zaskoczenie są najuczciwszym zaproszeniem do refleksji? W tym Shortsie mówię o polskim malkontenctwie, kodzie kulturowym nieufności, micie „należy mi się” i o tym, co próbujemy sobie „odbić” w te dwa tygodnie urlopu. Może warto przestać czekać na osobistą niepodległość i zacząć budować lepszą codzienność – zamiast planować, że kiedyś będzie lepiej?