Elżbieta Kraśniewicz

A więc: „jeżeli kochać, to nie indywidualnie, jak się zakochać, to tylko we dwóch”. Sens tej piosenki był oczywiście inny, ale ja ją przystosowałam do mojej wersji, twierdząc, że nie tylko mężczyźni potrafią być kanaliami.

. Zobaczyłam wokół niej to światło, które odbiło się ku oknu, a teraz odbijało się wyraźnie od szytego przez nią złotego materiału. Bez wątpienia stał przede mną Anioł, tyle że zamiast skrzydeł miał wokół siebie  jasno złotą poświatę, która powodowała, że lśnił całym światłem, które wcale mnie nie raziło.

-Bietko, pamiętaj, że kiedy w sercu pojawia się niepokój i za dużo pytań, „dlaczego”, to najpewniej Pan Bóg wziął już sprawy w swoje ręce. Jeśli myślisz, analizujesz, czemu znowu mnie to spotkało i dlaczego kolejna osoba znika z twojego życia, gorączkowo próbujesz ją znowu do siebie przyciągnąć, pamiętaj, że nie ma takiej mocy na świecie, aby to odwrócić. -Zauważyłam -kiwnęłam na potwierdzenie głową. Byłam już pochłonięta jej słowami.

Czasami zakładała sobie zwykłą gumkę recepturkę na jeden z palców, aby poczuć go mocniej. Palec siniał i miała wrażenie, że odpada od dłoni, a kiedy luzowała gumkę, odzyskiwał swój kolor i czucie w całej ręce. Odkryła wtedy, że lubi to odczucie bólu, ale bardziej poczucie ulgi, kiedy wracał na swoje miejsce. Miało to swój dalszy ciąg w jej życiu.

-Dobrze robisz- powiedziała. Ja jeszcze muszę zejść na ziemię może wreszcie ostatni raz, ale jeszcze chce się nacieszyć wszystkimi i wszystkim tutaj. Ty raczej już jesteś gotowa na stałe, tak mi się wydaje, możesz spokojnie więc się jeszcze zestarzeć i zostawić po sobie coś więcej niż tylko wspomnienia. Wiesz już co to będzie? - zapytała nalewając wody z wielkiego czajnika, do małego czajniczka z sitkiem pełnym liści herbaty.

Patrzyłam na nią z boku, zupełnie jak kiedyś, kiedy siedziała w swoim oknie z widokiem na wieżę kościoła. -Nie do wiary, że to się dzieje naprawdę – to było co przebiegało mi przez głowę. Myśli nie krążyły jednak jak oszalałe, a serce wcale nie biło szybciej niż zwykle. Czułam, że to miejsce jest mi dobrze znajome, że jest mi tutaj lepiej niż w najlepszym SPA, jakim kiedykolwiek byłam. Odpoczywało moje ciało, odpoczywała głowa, ale dodatkowo czułam, że moje serce pobiera energię w postaci ciepła i światła, które płynęło do mnie strumieniem.

Jaka ja jestem ciekawa jak to było u Ciebie Moja Droga Czytelniczko. Mam nadzieję, że kiedyś mi o tym opowiesz. Tymczasem, jeśli te słowa coś w Tobie poruszyły i potrafisz odpowiedzieć na powyższe pytania, to znaczy, że Twoja babcia, lub babcie były dla Ciebie ważnymi osobami. Tak ważnymi, że ziarenka prawd o świecie, które Ci ofiarowały, sama zasadziłaś i pielęgnujesz do dzisiaj duże już rośliny, które same wydały owoce. Jeśli jesteś już babcią, to przekazujesz dalej to co wyrosło z tego, co sama otrzymałaś. Niczym amulet z pokolenia na pokolenie przenosisz dalej i uzmysławiasz sobie, że jesteś taka jak ona, lub one. Masz to i to wspólne, a znowu inne rzeczy zupełnie różne.

Były więc w życiu Twórczej kobiety wróżki różnej maści, reprezentujące wszelakie sposoby odgadywania przyszłości, które na krótką chwilę dawały jej nadzieję, że kiedyś wydarzy się coś, co zmieni jej życie pełne smutku, na szczęśliwe i długoletnie. Jednak po kilku latach wizyt w takich miejscach i wydaniu niezłej sumki na ich porady, po stwierdzeniu, że jednak „nie do końca” przynoszą pożądany rezultat, Twórcza kobieta postanowiła się z nich wyspowiadać przed obliczem Majestatu i oczyścić swoją energię, z diabelskich mocy.

-a kiedy człowiek się opiera i nie chce odejść? -najpierw widzi, jak jego dusza odłącza się od ciała, pomalutku, po małym kawałeczku, nitka po nitce, najpierw to co z zewnątrz, potem z wewnątrz…i on wtedy już wie, że to już ten czas i wcale nie chce dłużej tutaj zostać, bo czuje taką lekkość i radość, że nie ma nawet co dłużej się zastanawiać na odroczeniem tej wędrówki.

Kościółek z czerwonej cegły ma ponad wejściem tabliczkę z napisem: zabytek.  Nic dziwnego, przecież rok budowy to jakiś 1400 lub nieco więcej…Wchodzę przez uchylone drzwi naciskając wielką mosiężną klamkę, która wydaje metalowy jęk, ale w końcu ustępuje i uwalnia zamek z blokady. Nie mam żadnych oporów, żadnych lęków. Jestem ciekawa jak wygląda człowiek 2 dni po śmierci, której spodziewa się od dawna i nie może doczekać, aż w końcu jej doznaje z ulgą.

-O czym Ty do mnie mówisz dziewczyno?...o jaką ty miłość mnie pytasz…Miłość to, te rozognione oczy, zastygłe ruchy i myśli, które na odległość wypływają gdzieś w dal, poza mury, ściany, poza nas...-to nawet nie dezynteria ani czerwonka…kompletna destrukcja!!! -zresztą ty jesteś moja wnuczka, a babcia jest tylko jedna! I co z tego, że daleko, co z tego, że sama masz już wnuczkę, pamiętaj: krew z krwi, jak mnie zabraknie zostaniesz już sama....

Dla Twórczej kobiety śmierć nie jest końcem, tylko etapem czegoś większego. To po prostu przejście z jednego rozdziału do drugiego, jak co nocne zasypianie – zamykasz oczy i kończy się dzień, a następnego je otwierasz i już jesteś w nowej rzeczywistości.