Elżbieta Kraśniewicz

Słodka i do rany przyłóż. Jej szczebiot miesza się z dźwiękiem lasu, szczekaniem psiura oraz podskokami, które czasami kończą się parterem i bólem kolanka. Szybki buziak w to miejsce pomaga.

Świat rzeczywisty działa jak lustro mawiają. A ja od roku pragnęłam zmiany i uwolnienia się z sideł ograniczeń i niezrozumienia innych ludzi. Moje pragnienie właśnie się zrealizowało.

Minął tydzień odkąd oficjalnie jestem bezrobotna.

Poranek kojota, czyli najmocniejszy sen Gabrieli przypada na czas jej  pobudki. Leży wtedy w piernatach otoczona swoimi pluszakami i śpi jak Anioł, nie drgnąwszy nawet na dźwięk mojego krzątania przy porannej kawie i wiadomościach

Tymczasem w Polsce 1978 por. Borewicz wraz z majorem Zubkiem raczą się "Kujawiakiem" prosto z lodówki i z pianką,  na komisariacie ustalając okoliczności morderstwa pewnej 26 letniej piosenkarki.

-Och zamknij się wreszcie -powiedziałam wyraźnie do niego zdejmując sukienkę i oglądając przy okazji metkę z ceną. -I generalnie raz i na zawsze zamilcz. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem, spuścił głowę i schował się za lustro.

-Przecież jak chcesz wpuścić nowe, pozbądź się starego, ale już! - wewnętrzny głos rozsądku wygrywa.

Nie, nie chodzi o żadne wojny, ani relację. Wczoraj zakończyłam pracę na etacie i to jest fakt oczywisty. Były kwiaty, prezenty, pożegnanie i mnóstwo wiadomości o tym, że zrobiłam dobrą robotę przez ostatnie 4 i pół roku. 

Nie chcieli zaprosić mnie do "towarzystwa", czyli osób z kręgów sobie tylko znanych, więc zaczęłam szydzić z nich i umniejszać ich status.

Wszystko co tworzysz tutaj, jest niepowtarzalne. Twój śmiech, twoja dobroć, twoja miłość do drugiego człowieka oznacza tylko jedno: Takiej jak Ty ze świeczką szukać i nikt nie znajdzie.

Coś Ci opowiem w sekrecie, tylko proszę nie mów nikomu, że znasz już tą tajemnicę, bo Ty to przyjmiesz i zrozumiesz, a inni niestety nie są jeszcze na to gotowi i powiedzą Ci, żebyś poszła na terapię ;-)

Wschodziło słońce, a ja nie myślałam już o niczym. Patrzyłam tylko na jej główkę, leżącą w moich ramionach. Trzymałam ją za rączki, zwinięte w piąstki. Wąchałam niczym zwierzęta obwąchują swoje młode i przyjmują je do stada. Była moja. Stanowczo moja.