Czy dzieci aktywne rzeczywiście mają się lepiej?
Wyobraźmy sobie dwoje dzieci w tym samym wieku, z tej samej szkoły, z podobnymi możliwościami. Różnią się tym, że jedno po południu się rusza, drugie nie.
Pierwsze idzie na trening. Czasem wraca zadowolone, czasem złe, bo coś nie wyszło. Ale jego ciało robi coś bardzo ważnego, przetwarza dzień. Stres ze szkoły nie zostaje tylko w głowie. Emocje mają ujście, rozładowanie. Dziecko uczy się, że emocje przychodzą i odchodzą, że można je unieść i przeżyć. Nie są czymś, co trzeba tłumić albo czego trzeba się bać.
Drugie dziecko po szkole siada. Odrabia lekcje, włącza ekran, czeka aż dzień się skończy. Emocje też tam są, ale się kumulują. Zostają w środku i czasem wybuchają bez powodu, a czasem zamieniają się w zmęczenie albo wycofanie. To nie jest kwestia lenistwa, organizm po prostu nie dostał narzędzia, by poradzić sobie z napięciem.
Dziecko, które się rusza, wcześnie doświadcza, że wysiłek ma sens. Widzi, że tydzień temu było trudniej, a dziś jest trochę łatwiej. Ciało pamięta. Ono samo coś zmienia. Z tego rodzi się ciche przekonanie: „mam wpływ”. Nawet jeśli dziś nie wyszło, jutro mogę spróbować jeszcze raz.
Sport uczy też porażki w bezpiecznych warunkach. Przegrany mecz boli, ale nie niszczy. Dziecko wraca do domu, je kolację, zasypia i świat się nie kończy. To buduje odporność, której nie da się zdobyć teorią.
I jeszcze ciało. Dla aktywnego dziecka jest ono znajome i „swoje” czasem zmęczone, czasem silne, ale potrzebne do działania. Bez ruchu ciało częściej znika z pola uwagi albo pojawia się dopiero wtedy, gdy staje się problemem.
To nie tak, że sport „czyni dzieci lepszymi”, chodzi o to, że ruch daje im język do rozumienia siebie w sposób absolutnie naturalny.
Magda Linette Foundation
Trwa ładowanie...