Świat jest trochę jak zepsuta zabawka znaleziona gdzieś między przypadkiem a przeznaczeniem. Nadal działa, tylko czasem wydaje dziwne dźwięki. Ja chyba też tak mam. Od zawsze miałem wrażenie, że coś we mnie złożyło się nie tak jak trzeba - jakby jakaś część została zgubiona po drodze, a emocjonalne aktualizacje wgrywały się krzywo. Za dużo czuję. Za długo pamiętam. Za mocno przeżywam rzeczy, które inni omijają wzruszeniem ramion.
Jeśli tu jesteś, to możliwe, że masz podobnie. Może dlatego się spotykamy.
Nie pamiętam momentu, w którym wielkie słowa straciły dla mnie smak. Dziś brzmią jak fast food - są szybko połykane, chwilowo sycące, ale niepozostawiają po sobie wspomnień. Miłość, sens, wiara w ludzi - wszystko już tyle razy nazwane, że zostały po nich raczej ślady niż definicje. Dlatego coraz bardziej interesuje mnie czułość. Ta zwykła, mała, nieheroiczna. Obecność, która nie krzyczy, po prostu jest.
Składam się z kontynentów. Smutek jest największy - rozległy, mglisty, z długą linią brzegową wspomnień. Radość to raczej archipelag: małe wyspy, na które wpada się przypadkiem i zawsze na chwilę. Złość czasem wybucha jak wulkan, cierpienie bywa deszczem, który uporczywie nie chce minąć. I mimo wszystko, to działa w jednym organizmie, którym codziennie próbuję być.
Moje pisanie żyje gdzieś między ironią a bezradnością. Między śmiechem a tym momentem, kiedy robi się cicho i sam już wiem czy mnie dotknęło. Czasem jest nieprzyzwoicie, czasem gorzko. Czasem zwyczajnie mówię: pierdolę to - bo taki jestem.
I może właśnie dlatego piszę - żeby nie czuć tej samotności. Towarzyszą mi litery. Później słowa. W końcu zdania.
Nie szukam pozytywnych sloganów ani wielkich deklaracji. Kocham życie bez patosu. Tak jak kocha się starą werandę ze wspomnień, która trochę skrzypi, trochę przemarzła, czasem wieje po twarzy, ale to nadal moje miejsce. I coś mnie do niego nieustannie przyciąga.
Jeśli chcesz, usiądź tu obok.
Będziemy pisać dalej - razem.
