Psycholog powinien być przyzwyczajony do takich wypowiedzi pacjentów. Ten nie był, sądząc po jego minie, pierwszy raz spotkał się z człowiekiem wypowiadającym kwestie:
- Jestem bogiem.
Minęła chwila nim wykrztusił dość enigmatyczne, aczkolwiek rzeczowe pytanie.
- A jakiego wyznania?
- Żadnego, po prostu bogiem.
- Hm, może zacznijmy… Zatem z innej strony… Co pan tu robi? Rozumiem ze jest uwięziony w ludzkim ciele.
- Nie, to ciało jak i inne, jest tylko przejściowe.
- Czyli wstąpił pan w ciało jakiegoś śmiertelnika i za chwilę je opuści?
- Urodziłem się w nim, i umrę gdy ono odejdzie, jest moje, tak jak pańskie jest pańskie.
- Z tego co mi wiadomo, to bogowie nie umierają.
- Prawda, umiera ciało a ja sam idę dalej.
- Czyli katolik…
- Niekoniecznie, w każdym wyznaniu istnieje obietnica życia poza tym światem. Obojętnie od wyznania ja jestem bogiem.
