Zwierzęta są głupie i rośliny też

Pewnie wydawało wam się, że koty jako pierwsi oswoili Egipcjanie. Im też się tak wydawało. Mają nawet na ten temat trochę komiksów na różnych starych budynkach.

Australian Mist to pierwsza rasa kotów, jaką wyhodowali Australijczycy. Kiedy tylko to zrobili, zaraz zaczęli skracać jej nazwę do OzMist. Prawdopodobnie dlatego, żeby łatwiej było za nimi wołać, kiedy usiłują zamówić bilet lotniczy dokądkolwiek, bo zorientowały się w końcu, gdzie im przyszło mieszkać…

Turecki van nie jest odmianą tureckiej angory, choć wygląda podobnie. Jest cały biały, z wyjątkiem kolorowego ogona, o którym mówi się, że dotknął go niejaki Allah. Według legendy, kiedy kot tylko poczuł się dotykany, szybko wziął łapy za pas i czmychnął do najbliższego jeziora. Tak się składa, że to jezioro nazywało się Van. Od tamtej pory koty tej rasy doskonale czują się w wodzie.

Mama pierwszego rexa z Kornwalii była zwykłą szylkretową kotką, która zaszła w ciążę z kawalerem nieznanej proweniencji. Zupełnie jak w tej wersji Kopciuszka, którą oglądałem ostatnio w internecie. Czwórka z jej dzieci była dachowcami, ale piątego kocurka (było mu Kallibunker) porastała krótka sierść, falująca jak obroty w moim aucie. Kiedy dorósł, okazało się również, że ma niezwykle delikatną budowę i uszy jak u nietoperza.

Po ulicy chodzi kot z jakąś dziwną mutacją. Amerykanie — oho nowa rasa! Tak pokrótce można opisać historie ringtaila, jednej z najmłodszych kocich ras na świecie. Program hodowlany ringtaili zapoczątkował niejaki Solomon — dwudniowy śmieciowy kitku porzucony na pastwę losu na ulicy jednego z kalifornijskich miast.

Nazwa Khao Manee oznacza po tajsku „biały klejnot”. Koty tej rasy nazywa się również diamentowymi lub diamentookimi. Mają krótkie, białe futro, złote, błękitne lub różnokolorowe oczy i potrafią kosztować tyle, co Passat w dieslu z trzeciej ręki.

Kot somalijski to długowłosa odmiana kota abisyńskiego. Jest jednak od niego nieco mniej waleczny i bardziej nieśmiały. Oczywiście „nieco” w tym przypadku sprowadza się do tego, że wypuszczony z domu wlezie tylko do połowy na pobliską sosnę i opędzluje dwa, a nie cztery srocze gniazda. Nadal lepiej niż apokalipsa na kocich łapach, nazywana potocznie abisyńczykiem.

Znakiem rozpoznawczym kotów snowshoe jest ich wysoka inteligencja. To tłumaczy wyraz twarzy Grumpy Cata, który ma parę cech tej rasy. Dzięki swoim nieprzeciętnym zdolnościom poznawczym snowshoe nie tylko jest w stanie dostrzec, jak głęboko w wylocie jelita grubego się znajdujemy, ale z łatwością uczy się różnych sztuczek. Może na przykład brać udział w kocim agility. To znaczy – mógłby, gdyby mu się chciało.

Kot serengeti wygląda jak rozrzedzony bengal i dokładnie tym jest. W 1994 roku w słonecznej Kalafiorni niejaka Karen Sausman uznała, że świat potrzebuje kolejnego kota przypominającego serwala, ale bez domieszki genów dzikiego kota. Dlatego wielokrotnie i uporczywie krzyżowała ze sobą bengala i kota orientalnego krótkowłosego.

Kot jawajski to właściwie kot orientalny, tylko dla odmiany półdługowłosy. Tego kociego cudu inżynierii genetycznej dokonano dzięki temu, że koty orientalne krótkowłose chętnie ryćkają się z kotami balijskimi. W sumie nie tylko z nimi, ale jest jednak pewna granica tego, do czego można zmusić FIFe. Dobrze czytacie. Ta sama FIFe, zwykle niedostępna jak wyższe wykształcenie na Podkarpaciu, tym razem uznała nową rasę.

Munchkiny bywają nazywane kiełbasianymi kotami (USA) lub kotami kangurami (Niemcy) – bo tacy właśnie są ludzie. Najpierw stworzą jakąś abominację, a potem jeszcze po niej semantycznie pojadą. To, że akurat ta abominacja jest urocza, siada na tylnych łapkach i macha przednimi jak puchaty dinozaur, niczego nie zmienia. Mopsy też są urocze, a za ich hodowlę powinni odbierać kartę człowieka.

Manxy występują w dwóch głównych odmianach – rumpy i stumpy. Pierwsza z nich zupełnie nie ma ogona. Druga ma ogon szczątkowy. Trafiają się też rumpy riser (mikroskopijna wypustka) i longy (pełny ogon). Wszystkie mają nieco dłuższe tylne łapki, przez co śmiesznie chodzą – i wszystkie się tym zupełnie nie przejmują. Przynajmniej po przeżyciu pierwszych czterech miesięcy, po których wiadomo, czy mutacja nie uszkodziła im kręgosłupów. Później jest już z górki. Manxy są spokojne, towarzyskie i czasami lubią nawet więcej niż jednego człowieka na raz.