Zwierzęta są głupie i rośliny też

Chow chow wygląda jak pompon uzależniony od denaturatu. Albo jak pers, którego tata puknął niedźwiedzia. Bo wiecie, jaki ma jęzor niedźwiedź polarny? Niebieski. Dokładnie taki jak chow chow. No i jeszcze żyrafa, shar pei i kilka gatunków bydła. Ciekawe, czy Zeus lubił jagodzianki…

Kot norweski leśny to po norwesku Norsk Skogkatt, czyli dosłownie kot leśny. To przy okazji również jedna z nazw dwóch gigantycznych kitku, które ciągnęły rydwan Frei po niebie. Freja to nordycka bogini miłości i kołtuniących się włosów.

Bernardyn to nie pies, tylko krowa, która zamiast mleka produkuje ślinę. Nie trzeba go nawet doić. Wystarczy założyć nowe dresy, a piesek zrobi faflami chlapokopter, zamieniając najbliższą okolicę w obraz Pollocka. Bo bernardyn, ze względu na zwisające poliki, nie jest w stanie połykać wszystkiego, co mu ślinianki na język przyniosą.

Airedale terier to król terierów. Koronę w psim świecie zdobywa się dokładnie tak samo jak przy pisuarze - wygrywa największy. Airedale to zdecydowanie najbardziej okazały terier na tym łez padole. Mierzy 58-61 cm w kłębie i waży 20-30 kilogramów. Po co robić takie wielkie teriery? W końcu ich zadaniem jest włażenie do nor, a nawet w XIX-wiecznej Anglii skąd pochodzi Airedale nie było już wtedy zbyt wielu leniwców olbrzymich.

Pewnie wydawało wam się, że koty jako pierwsi oswoili Egipcjanie. Im też się tak wydawało. Mają nawet na ten temat trochę komiksów na różnych starych budynkach.

Basenji to psy niezwykle posłuszne – swoim własnym instynktom. Właściciel może je co najwyżej cmoknąć w 11 kilogramów pierwotnego zadka. To jedna z najstarszych ras na świecie; miała więc wystarczająco dużo czasu, żeby poznać się na człowieku.

Australian Mist to pierwsza rasa kotów, jaką wyhodowali Australijczycy. Kiedy tylko to zrobili, zaraz zaczęli skracać jej nazwę do OzMist. Prawdopodobnie dlatego, żeby łatwiej było za nimi wołać, kiedy usiłują zamówić bilet lotniczy dokądkolwiek, bo zorientowały się w końcu, gdzie im przyszło mieszkać…

Wyobraźcie sobie piękne, ośnieżone górskie zbocze. Białe kaskady połyskują w popołudniowym słońcu. Powietrze skrzy się od mrozu. I nagle górą wstrząsa dreszcz. Krzywizna zbocza wyostrza się, a wśród pierwotnych pomruków dobiegających z głębi górskich trzewi formuje się drugie wzgórze. Brązowe i ciepłe jak młoda ziemia. Owczarek podhalański właśnie nas*ał wam na wycieraczkę. Trzeba było słuchać, jak mówił, że chce na spacer.

Turecki van nie jest odmianą tureckiej angory, choć wygląda podobnie. Jest cały biały, z wyjątkiem kolorowego ogona, o którym mówi się, że dotknął go niejaki Allah. Według legendy, kiedy kot tylko poczuł się dotykany, szybko wziął łapy za pas i czmychnął do najbliższego jeziora. Tak się składa, że to jezioro nazywało się Van. Od tamtej pory koty tej rasy doskonale czują się w wodzie.

Mops wygląda jak larwa. Konkretnie larwa barciaka większego, czyli mola woskowego. Mała czarna morda, płowe, pomarszczone ciałko – tylko jedna rzecz różni te dwa z pozoru identyczne stworzenia. Larwa w końcu z tego wyrośnie i zamieni się w pięknego motyla. No dobra: po prostu w motyla. Ale przynajmniej oczy jej nie wypadną, jak zarobi w potylicę za nas*anie do kapci. A mopsowi i owszem mogą (serio: wypadające gałki oczne to jedna z jego przypadłości).

Mama pierwszego rexa z Kornwalii była zwykłą szylkretową kotką, która zaszła w ciążę z kawalerem nieznanej proweniencji. Zupełnie jak w tej wersji Kopciuszka, którą oglądałem ostatnio w internecie. Czwórka z jej dzieci była dachowcami, ale piątego kocurka (było mu Kallibunker) porastała krótka sierść, falująca jak obroty w moim aucie. Kiedy dorósł, okazało się również, że ma niezwykle delikatną budowę i uszy jak u nietoperza.

Doberman wygląda jak rottweiler z anoreksją, który wciągnął o dwie kreski za dużo i nasłuchuje, czy policja nie podjeżdża pod klatkę. Jest czujny jak rencistka z wielkiej płyty i też reaguje na niesłyszalne dla ludzi dźwięki. Czasami wydaje mi się, że sam je sobie wymyśla, żeby mieć pretekst do narobienia rabanu na cały pion w bloku. W dodatku ubrał się w przyciasne skóry, jakby za chwilę miał wyjść do klubu techno w Berlinie.