Zwierzęta są głupie i rośliny też

Kot elfi to krzyżówka dwóch ras – sfinksa i american curla. Pierwszy jest znany z tego, że ludzie ukradli mu futerko, drugiemu zaś powykręcali uszy. Z ich połączonych mocy powstał kot elfi, który scala ich najlepsze cechy – jest mu zimno i zawsze wygląda, jakby stał pod wiatr.

Kot egzotyczny to z grubsza pers w krótkim futrze. Dzięki temu łatwiej się go czesze, ale niestety dokładniej widać, jak wygląda. Całe szczęście, że brzydal ma fajny charakter. To jeden z tych nielicznych przypadków (niezależnie od tego, co wmawiali wam rodzice), kiedy usposobieniem faktycznie da się nadrobić brzydką mordę.

Historia rasy zaczyna się jak nastoletnie problemy z cerą – od mutacji. Tym razem wśród kotów syjamskich. Co jakiś czas w miocie syjamów przychodziły na świat koty z dłuższymi włosami. Brzmi jak dobra okazja do uzyskania długowłosych syjamów, prawda? Okazało się, że nie wszyscy hodowcy byli tego samego zdania.

Curl lubi kontakt fizyczny i zainteresowanie. Wymaga, aby traktować go co najmniej na równi z innymi domownikami. To nie znaczy, że można wykorzystywać go do drobnych prac domowych i pożyczać od niego kasę, a potem oddawać do Wielkanocy. Należy bawić się z nim, głaskać go, brać na kolana i rzucać mu smaczki. Dokładnie tak, jak w przypadku reszty rodziny.

Człowiek żyje tyle lat na tym świecie, a nawet przez myśl mu nie przejdzie, że te wszystkie czarne koty, które stoją za jego niepowodzeniami, to tak naprawdę koty bombajskie. Ale tak serio, to nie. Po pierwsze, wiadomo, że to nie koty są winne naszej niedoli, tylko „wstaw nazwę dowolnej partii politycznej, mniejszości seksualnej lub etnicznej”. Po drugie, kitku ze zdjęcia nie wygląda wcale jak zwykły czarny dachowiec. Według twórczyni rasy on wygląda jak czarna pantera. Dwa syjamy lub pół maine coona temu, kto zobaczy różnicę, ale widocznie jakaś jest, bo nawet FIFe, która zwykle jest niedostępna jak Nanga Parbat lub tanie loty do Anglii w grudniu, uznała bombaja za oddzielną rasę.

Sędziowie felinologiczni, czyli ludzie, którzy za kasę gapią się na kotki, mówią na burmy „cegła owinięta w jedwab". Bo na pierwszy rzut oka koty tej rasy wydają się smukło-lekko-jedwabiste. Za to jak się je podniesie, to można nimi dotyrać bicka. Burma jest cięższa, niż na to wygląda, bo składa się głównie z mięśni i kości. Gdyby była człowiekiem, nosiłaby pod pachami arbuzy.

Mau to po egipsku „kot”. W dodatku jest jedną z najstarszych ras na świecie. Jego przodkowie byli prawdopodobnie udomowionymi żbikami nubijskimi i mieli w starożytnym Egipcie całkiem klawe życie. Aż do czasu, kiedy umierał jakiś lokalny ważniak, a grupa łysych gości ze słabością do mocnego makijażu zawijała kota jak baleron i wsadzała do kamiennego grobowca razem z denatem.

Koty kartuskie są podobno bardzo inteligentne i szybko się uczą. Na przykład otwierania drzwi, aportowania, przychodzenia na komendę oraz, z jakiegoś powodu, włączania radia. Pewnie gdzieś usłyszały, że radio ma ryja.

Według najczęściej przytaczanej wersji pierwsi przedstawiciele tej rasy przybyli z Birmy do Francji w 1919 r. Na statku płynęła para kotów - Madalapour i Sita. Jeden z nich zmarł, ale na ląd i tak trafiła liczba mnoga. Jak to możliwe? Madalpour, zanim wyciągnął pawsy zdążył zaszaleć z Sitą na workach z pszenicą. Tak rozpoczęła się historia kotów Birmańskich w kolebce zachodniej cywilizacji.

Czeski rex to jedyna kocia rasa, która pochodzi z krainy Skody i knedlików. Powstała przez przypadek, kiedy w hodowli Podještědí w Libercu na świat przyszedł miot kociaków z loczkami. Właściciele kotów, zdeterminowani, aby cały świat poznał absolutnie niemożliwą do wymówienia nazwę ich hodowli, rozpoczęli pracę nad utrwaleniem ondulacji, to znaczy mutacji.

Ojos Azules to po kartelowemu niebieskie gały. Jak możecie się domyślić, za tą oryginalną nazwą stoi najważniejsza cecha wyróżniająca ojosy na tle innych ras. Dla hodowców ojos azules ważny jest tylko kolor oczu kota. Barwa futra, charakter, a nawet poglądy polityczne są drugorzędne. No, może z jednym wyjątkiem. Ojos nie powinien być biały.

Korat pochodzi z Tajlandii i jest jedną z najstarszych ras na świecie. Pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z XIV wieku. W swojej ojczyźnie jest uznawany za skarb narodowy, co jest absolutnie na miejscu. Spójrzcie na tego srebrzystego drania – wygląda jak chmura burzowa na chwilę przed ulewą. To podobieństwo dostrzeżono również w Tajlandii. Kiedy w jakiejś okolicy panowała susza, miejscowi organizowali spacer z koratem. Nazwali go Hae Nang Maew – dosłownie „procesja z kotem”.