Zwierzęta są głupie i rośliny też

Rodezjan wygląda jak nasterydowana sarna, której ktoś nasikał na plecy. Jedyny dopuszczalny kolor to „pszeniczny”, czyli po prostu rudy, tylko w różnych dziwnych odcieniach.

Człowiek żyje tyle lat na tym świecie, a nawet przez myśl mu nie przejdzie, że te wszystkie czarne koty, które stoją za jego niepowodzeniami, to tak naprawdę koty bombajskie. Ale tak serio, to nie. Po pierwsze, wiadomo, że to nie koty są winne naszej niedoli, tylko „wstaw nazwę dowolnej partii politycznej, mniejszości seksualnej lub etnicznej”. Po drugie, kitku ze zdjęcia nie wygląda wcale jak zwykły czarny dachowiec. Według twórczyni rasy on wygląda jak czarna pantera. Dwa syjamy lub pół maine coona temu, kto zobaczy różnicę, ale widocznie jakaś jest, bo nawet FIFe, która zwykle jest niedostępna jak Nanga Parbat lub tanie loty do Anglii w grudniu, uznała bombaja za oddzielną rasę.

Jezu, jaki kurdupel. I nie dość, że ratlerek, to w dodatku praski. Jakby miejscowych nie było. W sumie to nie ma. Są tylko niemieccy. Bo ratlerek praski to nie to samo co po prostu ratlerek, jak bywa nazywany pinczer miniaturowy. Ratlerek praski to jakieś pół niemieckiego.

Sędziowie felinologiczni, czyli ludzie, którzy za kasę gapią się na kotki, mówią na burmy „cegła owinięta w jedwab". Bo na pierwszy rzut oka koty tej rasy wydają się smukło-lekko-jedwabiste. Za to jak się je podniesie, to można nimi dotyrać bicka. Burma jest cięższa, niż na to wygląda, bo składa się głównie z mięśni i kości. Gdyby była człowiekiem, nosiłaby pod pachami arbuzy.

Buldog francuski to nie jest francuski piesek. To znaczy jest, ale pochodzi z Anglii. Rasa powstała w XIX wieku w angielskim Nottingham. Tamtejsi rzemieślnicy hodowali miniaturowe buldogi angielskie jako psy do towarzystwa. A co to za towarzysz, co szczura nie pogoni? Dlatego buldożki były przyjaciółmi z benefitami pracowniczymi.

Mau to po egipsku „kot”. W dodatku jest jedną z najstarszych ras na świecie. Jego przodkowie byli prawdopodobnie udomowionymi żbikami nubijskimi i mieli w starożytnym Egipcie całkiem klawe życie. Aż do czasu, kiedy umierał jakiś lokalny ważniak, a grupa łysych gości ze słabością do mocnego makijażu zawijała kota jak baleron i wsadzała do kamiennego grobowca razem z denatem.

Kangal to biologiczna zagadka, niby pies a bydlę. To również samobieżny turecki system do odstraszania drapieżników szczytowych. A jak wiadomo, najlepsze odstraszanie to zjadanie.

Koty kartuskie są podobno bardzo inteligentne i szybko się uczą. Na przykład otwierania drzwi, aportowania, przychodzenia na komendę oraz, z jakiegoś powodu, włączania radia. Pewnie gdzieś usłyszały, że radio ma ryja.

Owczarek staroangielski w biegu wygląda jak wkurzona chmura deszczowa. Taka, która jeszcze nie zdecydowała, czy tylko zmoczy wszystko pod sobą, czy zamieni się w burzę z piorunami.

Shiba inu przypomina lisa, który rzucił czatowanie w krzakach na króliki na rzecz pewnego etatu u człowieka. W ramach solidarności z naturą postanowił jednak być uparty jak osioł i grzeczny jak dziecko na diecie czokoszokowej. To nie tak, że shiby nie da się opanować i zrobić z niego porządnego psobywatela. Da się. Wystarczy cierpliwość buddyjskiego mnicha i odwaga samuraja popełniającego rytualne bukkake.

Według najczęściej przytaczanej wersji pierwsi przedstawiciele tej rasy przybyli z Birmy do Francji w 1919 r. Na statku płynęła para kotów - Madalapour i Sita. Jeden z nich zmarł, ale na ląd i tak trafiła liczba mnoga. Jak to możliwe? Madalpour, zanim wyciągnął pawsy zdążył zaszaleć z Sitą na workach z pszenicą. Tak rozpoczęła się historia kotów Birmańskich w kolebce zachodniej cywilizacji.

Wszędzie poza Polską space z polskim gończym to gwarantowane pytania o to czym do cholery karmiliśmy tego jamnika? Bo najmłodsza spośród polski ras wygląda jak nasterydowany parówczak. Albo rottweiler na diecie sokowej. Gończy polski jest smukły, dorasta do 59 cm w kłębie w przypadku pana psa i 55 u pani psiny. Może ważyć od 18 do 30 kilo i jest kombatantem wojennym.