Mieszkam w Warszawie, na osiedlu, które jako całość wpisano do rejestru zabytków, choć nie ma jeszcze 100 lat. Trochę to stresujące, zwłaszcza dla siedemdziesięciolatki. Chciałam Ci opowiedzieć o sobie żartobliwie, a tu od początku mi nie wychodzi. Ech...
OK, spróbuję inaczej, całkiem serio. Jestem z wykształcenia biologiem, a właściwie ekologiem. Po studiach pracowałam dość krótko w zawodzie, bo porwał mnie National Geographic, dla którego tłumaczyłam przez ok. dziesięciu lat. Ponoć miałam lekkie pióro. Tłumaczyłam też książki, mam ich sporo na swoim koncie, głównie popularnonaukowe.
Po latach tłumaczenia cudzych tekstów zapragnęłam napisać coś swojego, o świecie i miejscach, które mnie pasjonują. Bo jestem zakochana w Szkocji. W ogóle moją wyobraźnie poruszają krajobrazy i ludzie północy Europy. Może dlatego, że mam pewną domieszkę krwi Bałtów?
Zaczęłam realizować swoje pomysły, dopiero gdy synowie dorośli i się usamodzielnili. Starszy syn też kocha Szkocję, zaraził tym entuzjazmem żonę i teraz co jakiś czas jeździmy razem do Szkocji.
Świat jest jednak tak ciekawy, że nie jestem w stanie skupić się na jednej pasji. Czy jednak można mieć kilka? Czy nie jest tak, że pasja zawsze jest tylko jedna? Na razie nie umiem się ograniczyć. Uwielbiam rzeźbić w glinie i drewnie, bawi mnie robienie biżuterii z miedzi, chcę wrócić do gumy dwuchromianowej, chcę doskonalić rysunek. Galeria Artefaktura to nikt inny, tylko ja, a raczej moja działalność nierejestrowana, która stara się pomieścić wszystkie moje szalone (?) pomysły.
Obiecuję sobie, że kiedyś, za rok czy dwa, wybiorę jedną rzecz i poświęcę się jej bez reszty. Na razie piszę i rzeźbię w glinie — no i oczywiście podglądam przyrodę. W najbliższym czasie muszę dokończyć redakcję antologii opowiadań wiktoriańskich, przetłumaczonych przeze mnie prawie dwa lata temu. Chciałabym wydać je na Halloween, TEGO roku :)
Uzbieranie pieniędzy na jej wydanie będzie z pewnością jednym z moich ważniejszych celów na Patronite.