Galeria Artefaktura

Bardzo lubię takie zmyłki/niezmyłki w tytule. Bo tak, to czasy wikingów, ale nie — nie będzie tam ani Ragnara, ani berserków, ani Wielkiej Flotylii i tym podobnych krwawych opowieści. To będzie historia kobiety z kręgu, który można określić mianem scriptor invisibilis, coś jak niewidzialna ręka, która pozostawia po sobie ślad w postaci jakiegoś materialnego dobra, ale sama pozostaje nieznana, zapomniana, czasem specjalnie wykreślona.

To krótka przedmowa do opowiadania "Wampir" Johna Williama Polidoriego, które znajdzie się w zbiorze "Wiktoriańskie strachy". Pewnie już wiecie, że fascynuje mnie historia rzeczy zapomnianych przez ludzi i ludzi zapomnianych przez historię. Nawet w krótkiej notce o pisarzu nie udało mi się uniknąć osobistych uwag na ten temat. Przyjmijcie je jako luźne rozważania laika, a nie głos akademickiego eksperta.

Niektórzy twierdzą, że pisarz powinien się starać maksymalnie ułatwić czytelnikowi odbiór książki. Inni z kolei widzą w wyzwaniach, jakie stawia, szansę na zdobycie czytelnika bardziej zaangażowanego. Rozważam te kwestię od jakiegoś czasu. Pytam ludzi o ich zdanie. I owszem, mają zdanie. Poni

Język islandzki to spore wyzwanie dla mnie. Nie, nie będę się go uczyć. Problem mam z imionami Islandczyków, ich trudną pisownią. Muszę podjąć decyzję, czy w mojej nowej powieści będą upraszczane (Þórir stanie się Torirem, a Guðrún Gudrun), czy może zastosować konwencję angielską, czyli zapisywanie þ i ð jako "th", np. Thorir, Thorlakkr).

W 1194 roku, roku ślubu Ingi, lato do Islandii zawitało znienacka. Nawet babka nie pamiętała takiej nagłej zmiany pór roku. Inga i Gudrun wyniosły ją razem z ławą przed chatę, żeby słońce rozgrzało jej stare kości. Siedziały teraz razem i rozmawiały o nadchodzącym wydarzeniu.

Niedawno, po przeczytaniu dwóch rozdziałów mojej nowej powieści, ktoś napisał: Chyba będę musiał sobie zapisywać te imiona, bo inaczej się pogubię. No cóż, coś w tym jest, bo tradycyjne imiona islandzkie, a także islandzki system nazewniczy wydają się nam, wychowanym w kręgu kultury zachodniej, niezwykłe i przede wszystkim trudne do zapamiętania.

Wiosna na Islandii nie przychodziła z kwiatami. Przychodziła z wiatrem. Najpierw zmieniał kierunek — przestawał wiać z północy i zaczynał błądzić po wzgórzach, jakby szukał miejsca, aby się osiedlić. Potem zmieniał plany i gnał przed sobą chmury jak pasterz owce przed jesienną burzą.

Byłam w czwartek pełna entuzjazmu dla idei budowania rozpoznawalności mojej osoby jako autorki, pisarki, rzeźbiarki. Miałam ruszyć z kopyta już w piątek. Ale... W czwartek pomagałam dwojgu koleżeństwa w przerzucaniu tony gliny z palety do pracowni. Po wakacjach czuję się silna, i zdrowa. Niestety wsiadając do autobusu po pracy przewróciłam się z impetem i solidnie stłukłam żebra. Od dwóch dni ruszam się z trudem.

Ojciec chciał, abym objął po nim farmę, ale wcześniej miałem poznać pismo i podstawy wiedzy i wiary. Właśnie tam, w szkole w Oddi, do której od młodych lat chodziliśmy razem jako dzieci — Pall i ja, Torir Hrafnsson. Wspominam tu nomen patronymicum po raz ostatni, bo jako kapłan jestem sługą Boga i jako taki chcę być zapamiętany. Lub, jeśli taka wola Pana, zapomniany jak wielu lepszych przede mną.

Jestem osobą starszą i wiodę aktywne, ciekawe życie — podróżuję, tworzę ceramikę, robię zdjęcia i próbuję swych sił w metaloplastyce. Jest tyle ciekawych rzeczy do robienia na tym świecie! Ale pisanie to moja najstarsza pasja, dlatego chciałam  Wam opowiedzieć dokładniej, a przy okazji przedstawić siebie jako twórczynię.