Anastazja z Mariupola

Po co nam świadomość, skoro przetrwać można bez niej? Róża wpada na genialny trop: świadomość jest po to, by podziwiać cud istnienia i... stracić rozum dla czegoś większego. Nocny dialog o jedności bytu i o tym, że „Ja Jestem” to najważniejsze zdanie, jakie kiedykolwiek wypowiedziano. Przybijcie z Szyszką piątkę!

Wszystko we wszystkim – czy to tylko biblijna obietnica, czy fizyczna rzeczywistość? Róża szuka początku świata w pierwotnym czarnym punkcie, a Szyszka ma na to krótką odpowiedź: „To przez oczy!”. Wejdźcie w świat, gdzie ciekawość walczy z zapomnieniem, a wszechświat może okazać się snem, z którego nie chcemy się budzić.

Czy to możliwe, że nasz mózg podejmuje decyzje pół minuty przed tym, jak my je sobie uświadamiamy? Róża odkrywa „neurobiologiczny skandal”, a Szyszka ucieka do pokoju, bo jest „zanadto żywa” na takie teorie. Rozdział o rozpoznawaniu siebie w lustrach i o tym, czy świadomość to tylko narzędzie walki.

Nocny spacer brzegiem stawu, śpiew żab i nagły strach przed... dzikiem. Ale czy to na pewno dzik jest najgroźniejszy? Róża i Szyszka rozważają, czy ewolucja sprzyja tym, którzy walczą mieczem, czy tym, którzy wybierają dialog. Odkryjcie, dlaczego w obliczu wieczności warto czasem „być drzewem”.

W październiku mam coś ekstra, bo nie same koncerty :) Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury w Toruniu organizuje spotkanie autorskie ze mną w ramach cyklu "wKoło literatury".