Borys Tynka

Rosja znów odwołuje się do tragedii II wojny światowej, budując narrację o „obronie prawdy historycznej”. Problem w tym, że równolegle prowadzi brutalną wojnę w Ukrainie, której ofiarami padają tysiące cywilów.

Historia Afganistanu to nie tylko opowieść o przeszłości Związku Radzieckiego. To lustro, w którym odbija się dzisiejsza Rosja. Propaganda, zaprzeczanie porażkom i niewygodna prawda, którą przywożą z wojny żołnierze. Wszystko to już było. I właśnie dlatego Kreml ma dziś powody do niepokoju.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek to napiszę. A jednak, ponieważ patrząc na to, jak wielkie mocarstwa obchodzą się dziś z prawem międzynarodowym, słowa Aleksandra Dugina przestają brzmieć jak propaganda, a zaczynają jak diagnoza. Czy naprawdę weszliśmy w epokę, w której liczy się już tylko siła i szybkość?

Wojna rosyjsko-ukraińska to nie jest tylko wojna o terytorium. To wojna o to, kim są Ukraińcy i w jakim języku chcą mówić o swojej przyszłości.

„Rosyjski świat” brzmi jak projekt kulturalny. W praktyce to często sieć wpływów, która potrafi zamieniać sympatię do języka i tradycji w polityczne wsparcie dla Rosji.

Rosyjska polityka wobec Ukrainy to nie tylko konflikt o terytorium. To przede wszystkim walka o historię, która podtrzymuje imperialną tożsamość Moskwy.

W polskim internecie trwa cicha wojna. Fałszywe konta, skoordynowane akcje i narracje żywcem przeniesione z rosyjskiej propagandy mają jeden cel: skłócić Polaków i Ukraińców, wzbudzić strach, gniew i nieufność.

Rusyfikacja Ukrainy nie zawsze odbywała się przemocą i zakazami. Często była procesem długotrwałym, systemowym i niemal niewidzialnym. Jednym z jej najskuteczniejszych narzędzi okazała się książka – jej język, cena i dostępność.

Konflikty i złe emocje między Polakami a Ukraińcami nie pojawiają się przypadkiem. Za każdym razem, gdy relacje między naszymi narodami się psują, warto zadać jedno proste pytanie: kto na tym zyskuje? Historia pokazuje, że bardzo rzadko są to sami zainteresowani. Od lat ten sam gracz z boku z satysfakcją dolewa oliwy do ognia, wykorzystując stare rany, emocje i uproszczone narracje.