Borys Tynka

9 maja Rosja znów będzie celebrować "święto zwycięstwa" na Placu Czerwonym. Tymczasem w rosyjskiej narracji pojawiają się groźby wobec Kijowa - miasta, którego "wyzwolenie" Armia Czerwona przez dekady przedstawiała jako jeden z największych triumfów II wojny światowej. Jak to możliwe, że miejsce-symbol walki z nazizmem staje się dziś potencjalnym celem rosyjskich rakiet? O paradoksach rosyjskiej polityki pamięci, kulcie wojny i historii wykorzystywanej jako narzędzie władzy.

Zbliżający się Dzień Zwycięstwa w Moskwie może okazać się pokazem bezsilności Rosji. Gdy Władimir Putin przygotowuje się do przemówienia, Kreml koncentruje siły na ochronie samej parady.

W obliczu możliwych zmian w NATO coraz wyraźniej widać, że bez Ukrainy europejski system bezpieczeństwa pozostanie niepełny. Doświadczenie bojowe, strategiczne położenie i rosnący potencjał militarny czynią z niej kluczowego partnera dla przyszłej stabilności całego kontynentu.

Wołodymyr Zełenski ostrzega Kreml, że dalsza agresja oznacza eskalację odczuwalną już nie tylko na froncie, ale i w samej Rosji. Po serii precyzyjnych uderzeń w infrastrukturę strategiczną Władimir Putin staje przed rosnącymi kosztami wojny – militarnymi, gospodarczymi i społecznymi.

Rosja znów odwołuje się do tragedii II wojny światowej, budując narrację o „obronie prawdy historycznej”. Problem w tym, że równolegle prowadzi brutalną wojnę w Ukrainie, której ofiarami padają tysiące cywilów.

Historia Afganistanu to nie tylko opowieść o przeszłości Związku Radzieckiego. To lustro, w którym odbija się dzisiejsza Rosja. Propaganda, zaprzeczanie porażkom i niewygodna prawda, którą przywożą z wojny żołnierze. Wszystko to już było. I właśnie dlatego Kreml ma dziś powody do niepokoju.

Najpierw użył ich Władimir Putin, uzasadniając napaść na Ukrainę. Dziś podobną logikę przywołuje Donald Trump w kontekście ataku USA i Izrael na Iran.

Nie sądziłem, że kiedykolwiek to napiszę. A jednak, ponieważ patrząc na to, jak wielkie mocarstwa obchodzą się dziś z prawem międzynarodowym, słowa Aleksandra Dugina przestają brzmieć jak propaganda, a zaczynają jak diagnoza. Czy naprawdę weszliśmy w epokę, w której liczy się już tylko siła i szybkość?

Gdy świat patrzy na Bliski Wschód, łatwo przegapić, kto naprawdę na tym zyskuje.

Kiedy spada rakieta, widać dym. Kiedy płonie biblioteka, widać ogień. Ale kiedy znika pamięć nie widać już nic.

Wojna rosyjsko-ukraińska to nie jest tylko wojna o terytorium. To wojna o to, kim są Ukraińcy i w jakim języku chcą mówić o swojej przyszłości.

„Rosyjski świat” brzmi jak projekt kulturalny. W praktyce to często sieć wpływów, która potrafi zamieniać sympatię do języka i tradycji w polityczne wsparcie dla Rosji.