Karolina Kuzema

W treści tego posta znajdziesz link do grupy WhatsApp dla Patronów od progu 117 zł

Luty był krótki, ale intensywny i bardzo kosztowny, za to udało się naprawdę mnóstwo zrobić dzięki WAM - kłaniam się w pas i raportuję, co zrobiłam.

Pojechałam do Słowiańska i Kramatorska, by zrealizować reportaż z Donbasu, w którym zobaczycie te miasta zarówno dziś, jak i w poprzednich latach od 2022 roku, gdy przez kilka miesięcy tam mieszkałam. Ryzyko było duże i długo biłam się sama ze sobą, ale w końcu się zdecydowałam. Być może takiej możliwości już przez jakiś czas mieć nie będę...

W czwartek położyłam się po 2 wybuchach gdzieś nieopodal, Whoover coś tam skrzeczał, a Fluher świecił na czerwono, co oznacza, że blisko jest coś nad głową. Ale 2 ostatnie noce dźwięków i perspektywa pobudki o 3 mnie pokonały...

Czasem mam wrażenie, że znane zło, to mniejsze zło i chyba tak samo było tym razem, gdy realizowałam reportaż w Zaporożu.

Niektórzy z Was wiedzą, że jestem właśnie w Mikołajowie i niektórzy wiedzą nawet, po co tu przyjechałam. Jestem Wam więc winna wyjaśnienia, bo... Nic z tego nie będzie.

Dziś bardzo subiektywnie napiszę Wam o froncie z punktu widzenia bycia częścią wojskowej rodziny, bo w ukraińskiej armii walczą mój Mąż i Teść. Wróciłam właśnie spod Kupiańska (o niespodzianko, lubię wracać tam, gdzie byłam już?), gdzie z powrotem będę na dłużej za półtora tygodnia, ale dziś kilka słów na temat frontu nieco inaczej.

Dzień dobry, zapraszam na lutowe spotkanie online!

Nim napiszę posta o froncie, z którego na chwilę zjechałam, nie mogę nie odnieść się do materiału Marii Wiernikowskiej na kanale dno, czyli zero. I nie, nie będę tego oglądać, by nie nabijać kabzy Stanowskiemu, którego chyba nawet STS zaczyna się wstydzić. Zdjęcie dla przyciągnięcia uwagi. To 48. #Generator ZSU od https://zrzutka.pl/bataliondonbas

Standardowo podsumowuję miniony miesiąc - post otwarty

Jakieś 10 czy 11 miesięcy tam nie byłam, bo moje "w miarę" normalne życie było o wiele cenniejsze, ale wróciło do wojennej normy, gdy Mąż wrócił na front, a więc i ja, choć wcale nie chcę, także wracam...

Bardzo bym chciała zostać dobrze zrozumiana. To nie jest krytyka pomocy dla Kijowa, tylko wyjaśnienie, czemu odruch stadny w przypadku najbogatszego miasta to nie jest do końca TO. Bo jeśli front padnie, to naprawdę ostatnim problemem Kijowa i jego mieszkańców będzie to, że jest zimno.