Joanna Flis

Chcę zacząć ten rok od rzeczy, o której bardzo rzadko mówi się w noworocznej narracji. Styczeń i luty są okresami przejściowymi. To wciąż czas zimy, domykania, regeneracji i powolnego wychodzenia z poprzedniego cyklu, a nie naturalny moment na gwałtowne zmiany i zrywy.

Grudzień potrafi być dziwnym miesiącem. Z jednej strony „magia świąt”. Z drugiej – zmęczenie, podsumowania, napięcia, czasem rozczarowania i te za ciasne dżinsy. Pomyślałam, że w tym newsletterze zaproszę Cię do łagodnego domknięcia roku – bez postanowień, bez list „muszę”, za to z odrobiną czułości dla siebie.

Jesień za pasem, a to naprawdę dobry moment, żeby przyjrzeć się sobie i swojemu rozwojowi duchowemu. Jesienią łatwiej o refleksję, o zatrzymanie, o spokojne myślenie o tym, co dla nas ważne.

Ten miesiąc dał mi sporo powodów do wdzięczności. Spotkania, które mnie niosły, rozmowy, które zostawiły ślad, i kilka nowych praktyk, które pomagają mi zatrzymać się w codziennym biegu. Jesień sprzyja temu, żeby wrócić do rytuałów – książki wieczorem, kubka ciepłego napoju, ruchu, który naprawdę wzmacnia, i rozmów, które mają sens.

Sierpień to miesiąc powrotów – do pracy, projektów i codziennych obowiązków, ale też do bycia mamą na pełen etat po wakacyjnej przerwie. Po dwóch miesiącach bliskości, basenu i karate zamiast maili, trudno rozstać się z tym spokojnym rytmem. Dlatego teraz szczególnie szukam równowagi – między ruchem a ciszą, obowiązkami a radością bycia tu i teraz.

W tym roku uczę się nowej definicji wolności. Takiej, w której nie chodzi o to, żeby odhaczyć wszystkie punkty z listy „dobrego życia”. Raczej o to, żeby z tej listy wykreślić wszystko, co nie jest moje. Nie muszę już niczego udowadniać. Nawet sobie.