Joanna Flis

Chcę na nowo mówić, że coś mnie wkurza, zamiast że mnie triggeruje. Że na coś się nie zgadzam, zamiast że stawiam granice. Chcę mówić, że coś mnie niepokoi, zamiast że to red flag. I że czasem chcę uciec, zamiast że mam pozabezpieczny styl więzi. Język terapii stał się pułapką, w którą wszyscy wpadliśmy. Dziś wiemy już, że działa, ale w gabinecie. A do życia potrzebujemy języka codzienności.

Siostrzeństwo to nie hasło ani emocjonalna deklaracja. To decyzja o solidarności zamiast rywalizacji i o współpracy zamiast porównywania się. To uznanie, że wiele naszych doświadczeń - zawodowych, rodzinnych, cielesnych - nie jest wyłącznie prywatnych, ale wynika z szerszych uwarunkowań społecznych i kulturowych.

Tegoroczna zima trochę przenosi mnie w czasie do okresów beztroskiego dzieciństwa, radości ze śniegu, zimna sanek, czerwonych policzków. I choć bywa uciążliwa, pogoda wcale mnie nie martwi. Wręcz przeciwnie: cieszę się, że wyrazistość zimy wróciła. Zdecydowanie lepiej znoszę te miesiące, gdy są po prostu zimowe.

Chcę zacząć ten rok od rzeczy, o której bardzo rzadko mówi się w noworocznej narracji. Styczeń i luty są okresami przejściowymi. To wciąż czas zimy, domykania, regeneracji i powolnego wychodzenia z poprzedniego cyklu, a nie naturalny moment na gwałtowne zmiany i zrywy.

Grudzień potrafi być dziwnym miesiącem. Z jednej strony „magia świąt”. Z drugiej – zmęczenie, podsumowania, napięcia, czasem rozczarowania i te za ciasne dżinsy. Pomyślałam, że w tym newsletterze zaproszę Cię do łagodnego domknięcia roku – bez postanowień, bez list „muszę”, za to z odrobiną czułości dla siebie.

Jesień za pasem, a to naprawdę dobry moment, żeby przyjrzeć się sobie i swojemu rozwojowi duchowemu. Jesienią łatwiej o refleksję, o zatrzymanie, o spokojne myślenie o tym, co dla nas ważne.

Ten miesiąc dał mi sporo powodów do wdzięczności. Spotkania, które mnie niosły, rozmowy, które zostawiły ślad, i kilka nowych praktyk, które pomagają mi zatrzymać się w codziennym biegu. Jesień sprzyja temu, żeby wrócić do rytuałów – książki wieczorem, kubka ciepłego napoju, ruchu, który naprawdę wzmacnia, i rozmów, które mają sens.

Sierpień to miesiąc powrotów – do pracy, projektów i codziennych obowiązków, ale też do bycia mamą na pełen etat po wakacyjnej przerwie. Po dwóch miesiącach bliskości, basenu i karate zamiast maili, trudno rozstać się z tym spokojnym rytmem. Dlatego teraz szczególnie szukam równowagi – między ruchem a ciszą, obowiązkami a radością bycia tu i teraz.

W tym roku uczę się nowej definicji wolności. Takiej, w której nie chodzi o to, żeby odhaczyć wszystkie punkty z listy „dobrego życia”. Raczej o to, żeby z tej listy wykreślić wszystko, co nie jest moje. Nie muszę już niczego udowadniać. Nawet sobie.