Joanna Flis

Ten miesiąc dał mi sporo powodów do wdzięczności. Spotkania, które mnie niosły, rozmowy, które zostawiły ślad, i kilka nowych praktyk, które pomagają mi zatrzymać się w codziennym biegu. Jesień sprzyja temu, żeby wrócić do rytuałów – książki wieczorem, kubka ciepłego napoju, ruchu, który naprawdę wzmacnia, i rozmów, które mają sens.

Sierpień to miesiąc powrotów – do pracy, projektów i codziennych obowiązków, ale też do bycia mamą na pełen etat po wakacyjnej przerwie. Po dwóch miesiącach bliskości, basenu i karate zamiast maili, trudno rozstać się z tym spokojnym rytmem. Dlatego teraz szczególnie szukam równowagi – między ruchem a ciszą, obowiązkami a radością bycia tu i teraz.

W kolejnym bonusowym odcinku MM+ przyglądam się toksycznym zachowaniom w relacjach – tym subtelnym schematom, które potrafią po cichu zatruwać naszą codzienność. Opowiadam o gaslightingu, manipulowaniu winą, kontroli, karzącym milczeniu i braku odpowiedzialności – czyli o mechanizmach, które sprawiają, że zamiast rosnąć w relacji, zaczynamy w niej maleć. Dowiesz się, po czym rozpoznać, że Twoja relacja bardziej Cię osłabia niż wspiera, i dlaczego najważniejszym papierkiem lakmusowym jest zawsze Twoja relacja ze sobą. To zaproszenie do refleksji: czy Twoje więzi są przestrzenią bezpieczeństwa, otwartości i szacunku, czy polem minowym, na którym nieustannie się bronisz?

W tym roku uczę się nowej definicji wolności. Takiej, w której nie chodzi o to, żeby odhaczyć wszystkie punkty z listy „dobrego życia”. Raczej o to, żeby z tej listy wykreślić wszystko, co nie jest moje. Nie muszę już niczego udowadniać. Nawet sobie.

W tym odcinku dzielę się z Wami refleksją, która ostatnio nie daje mi spokoju – sama wiedza niczego nie zmienia! Możemy coś rozumieć, analizować, mieć wgląd, ale dopóki nie wprowadzimy tej wiedzy w działanie, wszystko zostaje po staremu. Opowiadam o tym, czym dla mnie jest wola – nie jako motywacja czy impuls, ale jako cichy rozkaz wobec samej siebie. To właśnie ona pozwala mi przekuwać wiedzę w realną zmianę i codziennie odzyskiwać sprawczość. Mam nadzieję, że ten odcinek Was do niej przybliży.

W tym shortsie – nagranym tuż przed moimi urodzinami – opowiadam o tym, co najczęściej wraca w Waszych odsłuchach: o poczuciu własnej wartości. Dzielę się refleksjami o tym, jak budować zdrową relację ze sobą, jak rozpoznać wewnętrzny dialog i dlaczego życzliwość wobec siebie to coś więcej niż modne hasło. Mówię o schematach, które nieświadomie powielamy, o krytyku wewnętrznym, o kulturze bycia dla siebie i o tym, dlaczego czasem łatwiej nam cierpieć niż uwierzyć, że zasługujemy na dobre. To bardzo osobisty odcinek – o decyzji, by siebie nie zostawiać.

Czasem wyobrażenia o idealnych wakacjach kończą się rozmokłym leżakiem i kawą z grymasem przy śniadaniu. Ale może to właśnie deszcz i zaskoczenie są najuczciwszym zaproszeniem do refleksji? W tym Shortsie mówię o polskim malkontenctwie, kodzie kulturowym nieufności, micie „należy mi się” i o tym, co próbujemy sobie „odbić” w te dwa tygodnie urlopu. Może warto przestać czekać na osobistą niepodległość i zacząć budować lepszą codzienność – zamiast planować, że kiedyś będzie lepiej?

W tym odcinku zapraszam Cię do refleksji nad zachwytem – tym głębokim, transformującym doświadczeniem, które może zmienić sposób, w jaki postrzegamy siebie i świat. Na kanwie filmów "Jedz, módl się i kochaj" oraz "Nigdy w życiu" rozmawiam o kobiecych opowieściach o wolności, odwadze i wewnętrznej podróży. O tym, czym są "fosy z krokodylami", jak odnaleźć w sobie przestrzeń do medytacji, przyjemności i miłości – i dlaczego warto się zatrzymać, by dać się sobą zachwycić. Ten Shorts to nie tylko notatka z mojego tygodnia – to zaproszenie, byś przyjrzał/a się swoim źródłom zachwytu i odkrył/a, dokąd mogą Cię zaprowadzić.

Lato to pora głębokiego oddychania. Tego, które sięga nie tylko płuc, ale też myśli, emocji, ciała. Przede mną wakacje i przyznaję — myśl o odpoczynku jest jak obietnica. Że mogę przestać na chwilę „dawać”. Że mogę po prostu być. Być dla siebie.

Słuchasz moich podcastów? A może trafiłaś/eś tu przypadkiem – z ciekawości, z polecenia, z potrzeby zatrzymania się na chwilę? Tak czy inaczej – cieszę się, że jesteś. Na Patronite tworzę coś więcej niż odcinki. To tu dzielę się treściami, które nie trafiają do szerokiego obiegu – krótkimi refleksjami, bonusowymi nagraniami, newsletterem z inspiracjami, fragmentami książek, a czasem... zwyczajnym ludzkim zmęczeniem. To przestrzeń dla tych, którzy chcą być bliżej. Może właśnie Ty znajdziesz tu coś dla siebie.

Dziękuję, że kiedyś byłaś/byłeś ze mną na Patronite. Albo – jeśli jesteś tu po raz pierwszy – że w ogóle zaglądasz. W obu przypadkach: cieszę się, że jesteś. Mam kilka nowości, którymi chcę się podzielić. Być może to dobry moment, żeby wrócić, a może – dołączyć po raz pierwszy i zobaczyć, co możemy zbudować razem.

Nagrywam ten shortsa z łóżka, z kawą w dłoni – nie z lenistwa, ale z wdzięczności za moment ciszy po zakończeniu roku szkolnego mojego syna. Długo nie miałam prawdziwych wakacji. Jako młoda mama szybko musiałam dorosnąć – bez szalonych studenckich wyjazdów, bez beztroski, bez pasztetu jedzonego gdzieś na dworcu. Dziś próbuję to odzyskać. W dorosłości znalazłam sposób, by nadrobić to, co przepadło – wakacje traktuję jak czas, w którym uczę się odpoczywać. Nie po to, by uciec od życia, ale by przypomnieć sobie, że ono może być moje. Może być lżejsze. Opowiadam o tęsknocie za doświadczeniami, które się nie wydarzyły – i o tym, że nawet jeśli coś nie zdarzyło się wtedy, to wciąż może zdarzyć się teraz. W innej formie, ale z tym samym sercem.