Silencio

Witajcie! :) Patroni first, dlatego pokazuję Wam jak będzie wyglądała okładka "Snu Straconych"!

– Dziękuję. Wręczył kilka monet jednookiemu, wyjątkowo dobrze poinformowanemu włóczędze, nim wszedł głębiej do obskurnej karczmy. Rozejrzał się dookoła dyskretnie, starając się nie okazywać zniesmaczenia. Co za paskudny przybytek. Zastanawiał się, czemu Dante zawsze wybierał podobne okolice. Było wszak wiele miejsc, w których młody szlachcic mógłby zaznać rozrywek w stosownym gronie i z pewnością żadne z nich nie cuchnęło w ten sposób.

Krzyki nie ustawały.

Co w tym roku?

Pierwszy POV

Dzisiaj fragment słowniczka dotyczący ras ^-^

Stylizowany słownik do mojego świata fantasy. Dzisiejszy temat: bogowie.

Jak do tego doszło?

Kochani, zbiórka informacji do majowej premiery.

Minął weekend i nastała połowa kolejnego tygodnia. Rutyna Zenith zaczynała powoli wsiąkać pod skórę Nikolaia, podobnie jak otaczająca go atmosfera. Calvin towarzyszył mu podczas śniadań i obiadokolacji, więc najwyraźniej nie miał go dość, co należało uznać za pocieszające. I zaskakujące. Calvin był tak oderwany od wszystkiego, co znał Nikolai, że czasami można było odnieść wrażenie, jakby wyrwał się z innego świata. Najwyraźniej żywot niemagicznych rzeczywiście różnił się od pozostałych mieszkańców Konsorcjum. Nikolai nigdy nie zaprzątał sobie głowy takimi rozważaniami. Potens jak zwykle był fizycznie wykańczający. Najpierw łażenie po lesie podczas Geomancji, a później Taktyka i Walka Arkaniczna. Co prawda znowu nie został wybrany do żadnego z pojedynków, ale męczyło go samo zachowanie Murkwooda. Gdy opuszczał Prakseum, zmierzając do wyjścia, przeszedł obok Areny Gier.

Tym razem poranek przeminął bez sensacji – żadnego zimna czy szronu. Całe szczęście, bo sprzątanie wczorajszej, skroplonej katastrofy zajęło mu cały wieczór. Teraz, już po śniadaniu, szli z Calvinem w stronę Wielkiej Auli. Szklane korytarze były bardziej zatłoczone niż zwykle, wszak wszyscy zmierzali w tym samym kierunku. – Więc… – Calvin z trudem trzymał się blisko Nikolaia. – Mamy zajęcia razem? – Tak. – Przecież jesteśmy na innym roku. – Mówiłem ci, że wszyscy w nich uczestniczą – odrzekł ze znużeniem Nikolai, ignorując moment, w którym jakiś student przypadkiem trącił go mocno, przepychając się na przód. – Wampiry, wróżki, magowie, zmiennokształtni, pierwszy rok, drugi, trzeci… WSZYSCY.

Cześć, cześć. Nie zapomniałam o Marcelu, ale ostatnio skupiam się na tłumaczeniu tekstów, co chyba wciągnęło mnie w małą obsesję :') Więc póki nie minie, częstuje Was Zenith.