Strategy&Future

Juliusz Mieroszewski oraz Jerzy Giedroyć, pozostając po ostatniej wojnie światowej na emigracji na Zachodzie, sformułowali doktrynę geopolityczną, która zawierała się w prostej maksymie: „Nie może być wolnej Polski bez wolnej Litwy, Białorusi i Ukrainy”. Redaktor naczelny paryskiej „Kultury” oraz jej istotny współpracownik nawoływali do uznania podmiotowości Białorusinów, Ukraińców oraz Litwinów i do udzielenia im pomocy w odzyskaniu niepodległości bez względu na to, czy będą oni w przyszłości lojalni wobec Polski, czy nie.

Juliusz Mieroszewski oraz Jerzy Giedroyć, pozostając po ostatniej wojnie światowej na emigracji na Zachodzie, sformułowali doktrynę geopolityczną, która zawierała się w prostej maksymie: „Nie może być wolnej Polski bez wolnej Litwy, Białorusi i Ukrainy”. Redaktor naczelny paryskiej „Kultury” oraz jej istotny współpracownik nawoływali do uznania podmiotowości Białorusinów, Ukraińców oraz Litwinów i do udzielenia im pomocy w odzyskaniu niepodległości bez względu na to, czy będą oni w przyszłości lojalni wobec Polski, czy nie.

Juliusz Mieroszewski and Jerzy Giedroyć, remaining in exile in the West after the last world war, formulated a geopolitical doctrine which contained a simple maxim: “there can be no free Poland without a free Lithuania, Belarus and Ukraine.” The editor-in-chief of the Paris-based journal Kultura and his important collaborator called for recognition of the subjectivity and self-decision making of Belarusians, Ukrainians and Lithuanians, to help them regain independence regardless of whether they will be loyal to Poland in the future or not.

Od 1991 roku począwszy, od czasu prezydentury George’a Busha seniora, Amerykanie starali się przeciwdziałać naturalnym trendom wielobiegunowości w Eurazji, bojąc się niestabilności i polaryzacji, które były zmorą epok wcześniejszych i prowadziły do wojen dominacyjnych. W tych warunkach wojska amerykańskie stanowiły dla świata postzimnowojennego ultima ratio regum.

Since President Bush Senior’s presidency in 1991, the Americans have sought to counter the natural trends of multipolarity in Eurasia, fearing the instability and polarisation that were the bane of earlier periods and led to domination wars. Therefore, US military constituted for the post-Cold War world an ultima ratio regum.

Louis-Vincent Gave – mieszkający w Hongkongu Francuz, inwestor i doradca finansowy. W przeszłości wraz z ojcem zarządzał funduszem inwestycyjnym obracającym aktywami wartymi ponad 10 miliardów dolarów. W rozmowie z Jackiem Bartosiakiem Louis mówi o wymiarze finansowym i technologicznym rywalizacji pomiędzy USA i Chinami, umiędzynarodowieniu renminbi, a także o dylematach, przed którymi stanie Polska i Unia Europejska w obliczu tej rywalizacji.

Louis-Vincent Gave – mieszkający w Hongkongu Francuz, inwestor i doradca finansowy. W przeszłości wraz z ojcem zarządzał funduszem inwestycyjnym obracającym aktywami wartymi ponad 10 miliardów dolarów. W rozmowie z Jackiem Bartosiakiem Louis mówi o wymiarze finansowym i technologicznym rywalizacji pomiędzy USA i Chinami, umiędzynarodowieniu renminbi, a także o dylematach, przed którymi stanie Polska i Unia Europejska w obliczu tej rywalizacji.

Jacek Bartosiak na temat pilnej potrzeby rewizji doktryny Mieroszewskiego i Giedroycia wobec państw na wschodzie wraz z konkretnymi propozycjami, co należny zmienić w obliczu niepokojących zmian na kontynencie europejskim.

Wprawdzie złoty czas po zimnej wojnie dobiegł końca, trzeba jednak przyznać, że realizacja celów Waszyngtonu wyłożonych w roku 1992 w swoistej Magna Carta wielkiej strategii USA po zimnej wojnie, czyli „Defense Planning Guidance”, a zatem uzyskania niepozostawiającej wątpliwości przewagi wojskowej nad rywalami, utrzymania systemu sprawnych sojuszy w kluczowych miejscach globu, poszerzania liberalnego ładu i globalnej wymiany handlowej przez okres ponad 20 lat, była niezaprzeczalnym sukcesem państwa amerykańskiego i jego elit i to pomimo niewątpliwych pojedynczych porażek, takich jak wojna w Afganistanie, ciągnąca się bez trwałego sukcesu od 2001 roku.

While the post-Cold War golden time has come to an end, it must be remembered that the implementation of Washington’s goals was explicitly laid out in what can be seen as a kind of Magna Carta for the grand strategy of the US after the Cold War – the 1992 Defense Planning Guidance. These are: obtaining an undisputed military advantage over rivals, maintaining a system of efficient alliances in key places of the globe, expanding the liberal order and global trade (which for over 20 years was an undeniable success of the American state and its elites – despite undoubted individual failures such as the war in Afghanistan, which has been going on without lasting success since 2001).

Modny w ostatnich latach skrót A2AD pochodzi z wojskowego języka angielskiego i oznacza zdolności antydostępowe. Pod tym pojęciem rozumiemy wojskowe i technologiczne środki związane ze skutecznym uniemożliwieniem (anti-access) swobodnego dostępu do stałych miejsc dyslokacji i wysuniętych baz amerykańskich w Eurazji oraz możliwość rażenia ruchomych celów (area-denial) w teatrze operacji, przede wszystkim sił morskich i powietrznych USA.

A2/AD stands for Anti-Access/Area Denial and has become an increasingly popular term in military circles over recent years. It’s a concept that refers to the military and technological measures being taken by land based Eurasian powers for effective prevention of unrestricted access to convenient dislocation sites and advanced American bases in Eurasia (anti-access), and the possibility of the destruction of US assets in the Eurasian theatre of operations, primarily US naval and air forces (area-denial).