W służbie przyrodzie i ludziom.
Rozbudzanie naturalnej empatii i wrażliwości jest moim credo. Wierzę, że zachwyt zaczyna się od poznania i wspólnej obecności, a z nich zaplata nić więzi. Wtedy rodzi się troska o najbliższy nam świat, wyrażana codziennymi wyborami.
Żyjemy w czasach, kiedy potrzebujemy bliskości przyrody jak nigdy wcześniej w historii naszego gatunku. Nasi dziadkowie mieli zwyczaj całować ziemię, która dla nich była świętością. Sadzili drzewa, i starali się aby krajobraz wokół tworzył przyjazne miejsce dla ich potomków.
Cześć, jestem Sebastian – Wędrowiec, tropiciel, czatownik i orędownik Dzikiej Przyrody!
Od lat przybliżam ludziom jej tajemnice w sposób najbardziej bezpośredni - przez wspólną wędrówkę po jej ścieżkach i opowieści. Pomagam w lepszym poznaniu natury, pokazując jak budować z nią relacje na głębokim poziomie współistnienia i wzajemnego dialogu.
Wychodzę z założenia, że najlepiej poznawać ją osobiście, i dopiero taki kontakt buduje z rzeczywiste więzi i spaja społeczeństwa w trosce o jej stan. Nie chcę aby nowe pokolenia dorastały w świecie, w którym naturę będą mogły poznawać tylko na archiwalnych materiałach video, a kojąca cisza stanie się dobrem luksusowym.
W teren zabieram ludzi już od 10 lat, pokazując że nocna wędrówka przy Pełni Księżyca, czuwanie na polance, czy zasiadka w czatowni nie są tylko domeną ‘’takich jak ja’’, a każdy z nas może praktykować głębokie relacje z dzikością. Przez moje nocne wędrówki przewinęło się już ‘’na Szeptach Kniei’’ 1500 gości, a dziennych nie liczę. Najstarsza uczestniczka miała 85 lat, najmłodszy zaledwie pół roku. Byli wśród nich ludzie chyba wszystkich możliwych zawodów.
Sam od ponad 30 lat wędruję po polach i lasach o każdej porze dnia i roku, w każdych możliwych warunkach. Kunszt nocnych wypraw oraz czuwań w przyrodzie pogłębiam od blisko 20 lat, aby poznawać knieję w jak najbardziej pełnym spektrum jej istnienia. Obserwuję i nasłuchuję zwierząt, którymi interesowałem się już w dzieciństwie. Odkąd tylko nauczyłem się czytać, ‘’pochłaniałem’’ wszystkie możliwe przyrodnicze książki, ale to nie wystarczało. Staram się być przede wszystkim uważnym obserwatorem i pokornym uczniem przyrody. Nie pragnę od niej trofeów, czy wyników w znakomitej fotografii. Szukam co najwyżej prostoty i spokoju we wzajemnej obecności, czasem inspiracji.
Rozwijam też praktykę dendroterapii, czyli sztukę słuchania drzew i pracy z emocjami przy ich wsparciu. Te spotkania z drzewami są dla mnie jak „bilet wstępu” do najlepszej kniejowej opowieści. To one opiekowały się mną zawsze podczas długich godzin zasiadki, kiedy zwierz nie nadchodził. Uczyły cierpliwości. Wsłuchując się w ich szelesty spisuję od nich przesłania i przekazy.
Dziś jesteśmy w przyrodzie szybko, intensywnie i krótko. Nie dajemy sobie szans, aby odczuć korzyści, jakie niesie długotrwały pobyt, w tym najbardziej naturalnym i wspierającym dla człowieka środowisku. I jest to coraz trudniejsze do spełnienia – z uwagi na postępującą zabudowę, towarzyszące jej dzwięki i nocne światła. Przez jedno pokolenie zapomnieliśmy Żywą Wiedzę, która jeszcze dla naszych dziadków, była z każdej strony oczywista. Choć nie wiedzieli oni jeszcze tego, co dziś potwierdzają badania naukowe - jak wielki wpływ na nasze zdrowie, samopoczucie i równowagę ma. Wiedzieli jednak coś, o czym my zdążyliśmy zapomnieć: że jesteśmy jej częścią, a nie kimś stojącym ponad nią.
Dom dzikiej przyrody to nie wyłącznie Parki Narodowe, czy rezerwaty. Tam zwykle jest już wystarczająco chroniona. Ta najbardziej zagrożona żyje tuż obok nas: w starych drzewach, śródpolnych zaroślach, na łąkach, miedzach, nad brzegami niewielkich strumieni i w każdym niepozornym zakątku, któremu pozwolimy pozostać dzikim. I wlaśnie o nią powinniśmy dziś najbardziej się troszczyć. Przyrodnicy nie zatrzymają ingerencji w krajobraz, a ekolodzy nie uratują świata. Zrobią to ludzie, ale tylko wtedy, gdy przyroda nie będzie dla nich kolejną rolką, tylko będzie przeżyta, poczuta, odetchnięta, przewędrowana, przesiedziana w zatrzymaniu i przemijaniu, w których człowiek może doświadczyć ruchu zwierząt wokół, ich odgłosów, zachwytu, zaskoczenia i bliskiego spotkania. Każdy z nas widzi za oknem tempo zmian. Mało kto odwiedził najbliższą polną kępę widoczną na horyzoncie, przeszedł się miedzą, odkrył maleńki staw w polu. Według mnie to klucz.
W szkole mamy przedmiot o nazwie ''Przyroda'' lub ''Środowisko'' i tam uczymy o budowie pantofelka czy cyklu komórkowym, ale wiedza o otaczających nas gatunkach i całym bogactwie za oknem ogranicza się do kilku zdawkowych kartek w podręczniku. Wierzę, że od poznania zaczyna się zachwyt, od zachwytu rodzi się więź, a z więzi – odpowiedzialność, i tożsamość zbudowana na wspólnych przeżyciach.
Największy sens tych wypraw widać później. Uczestnicy wracają do swoich okolic i odkrywają je na nowo. Znajdują zaciszne miedze, ukryte oczka wodne, śródpolne zadrzewienia. Miejsca, które wcześniej były tylko abstrakcyjnymi punktami na mapie, stają się ostojami spokoju - związanymi ze wspomnieniami, emocjami i prawdziwą więzią. A kiedy coś staje się nam bliskie, chcemy tego bronić, zanim zniknie pod osiedlową zabudową, czy kolejną inwestycją.
O tym jak wrażliwie i świadomie można zanurzyć się w naturze, napisałem dwie blizniacze książki, o tytule ''Szepty Kniei'', oraz ''Pamiętnik Wędrowca''. Pierwsza z nich została wyróżniona tytułem bestselleru wydawnictwa.
Odwiedzam również szkoły i przedszkola, starając się zarazić pasją do natury najmłodszych.
Gdy trzeba, zabieram głos w sprawach kniei przez media, oraz buduję narrację wokół jej potrzeb komentarzami w sieci. Staram się spokojnie, merytorycznie i w zgodzie z leśnym sumieniem opowiadać dzikie sprawy.
Natura dała mi więcej, niż mógłbym opisać we wszystkich księgach świata. Stanowi filar, z którym czy to uznajemy czy nie, połączone są wszystkie ludzkie sprawy. I nie przetrwa wyłącznie w oparciu o zachwyt, choćby najbardziej poetycki i głęboki. Potrzebuje naszej uwagi, odwagi, i gotowości aby zabierać głos, lub działać.
Jeśli te wartości są bliskie Twojemu sercu zapraszam, Cię do współudziału w tej misji przez ten patronat. I już dziękuję, że razem ze mną sprawiasz, aby każdego dnia ten świat stawał się lepszym miejscem dla wszystkich jego mieszkańców.
PS. W progach profilu znajdziesz opisane obszary moich działań. Wybierz taki, z którym chciałbyś się identyfikować, i pamiętaj, że wybierając którykolwiek – wspierasz wszystkie moje aktywności :)
Wszystkiego leśnego!
Najnowsi Patroni
