Do wczoraj "Odyseja" była dla mnie opowieścią przygodowo-awanturniczą. Element baśniowo-transcendentny - wszyscy ci bogowie, cyklopy, syreny i inne dziwadła - nie przydawał jej powagi. Do tego stopnia, że w oryginalnej wersji miałem ją za głupiutką. Nadal mam, dystansując się od wszystkiego, co nierzeczywiste i nieracjonalne.
