Podcast DoggyBoom

A teraz - o postbiotykach, czyli - metabolitach, jakie powstają w procesie fermentacji węglowodanów i błonnika przez bakterie jelitowe. Tak naprawdę wpływ mikrobiomu na zdrowie, mózg i zachowanie nas i naszych psów odbywa się w ogromnym stopniu właśnie przez metabolity = krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (z ang. SCFA). Mają one znaczący wpływ na regulację działania osi jelita-mózg: działają przeciwzapalnie, regulują produkcję serotoniny, hormonów jelitowych o wpływają na pracę mózgu. Chyba najbardziej znanym postbiotykiem jest kwas masłowy (inaczej - butanowy, butyrat). To jeden z najlepiej zbadanych metabolitów i jego właściwości przeciwzapalne są udowodnione. Badania wskazują również na potencjalne działanie przeciwnowotworowe kwasu masłowego (nowotwór jelita grubego), a także na jego rolę w zaburzeniacj metabolicznych i regulacji masy ciała.

Gdy mówimy o funkcjonowaniu mikrobiomu jako odrębnego ekosystemu wewnątrz nas - warto zadbać o to, by się z nim zaprzyjaźnić. Mieć go po swojej stronie, a więc trochę o niego zadbać i przede wszystkim - zrozumieć całą jego złożoność i mnogość funkcji. Nie ukrywam, że jeszcze do niedawna sama nie bardzo się orientowałam, o co chodzi z tymi prebiotykami czy postbiotykami. O probiotykach niby każdy wie, bo jak pies dostaje antybiotyk, to mu później trzeba podawać probiotyki. I tyle w temacie... Ludziom też się zaleca probiotyki po kuracji antybiotykowej. Z tym że nie wszyscy zaleceń lekarzy słuchają, a podawanie probiotyków psom często sprowadza się do parodniowej kuracji. I wszystkim się wydaje, że problem załatwiony. Niestety, tak nie jest. Bo nie wystarczy "wrzucić" do jelit parę kapsułek. Nasze "dobre bakterie" muszą jeszcze mieć odpowiednie pożywienie, by móc na dobre się w jelitach rozgościć i pełnić swoje funkcje prozdrowotne. A chodzi tu właśnie o prebiotyki!

A więc samo pojęcie "mikrobiom" pojawiło się z początkiem XXI wieku, a dokładnie w 2001 roku. Można by rzec, że wkroczyliśmy w nową erę. Odkryliśmy jako ludzkość nową planetę - dotąd nieznaną, pełną tajemnic, zasiedloną przez tryliony mikroogranizmów, mającą potężną moc i przy tym - mieszczącą się w nas samych! Nie tylko w nas ukrytą, ale też w dużym stopniu nami kierującą - naszym zdrowiem, samopoczuciem, emocjami, zachowaniami. Brzmi jak przesada, ale jeśli się głębiej zastanowić, to wcale aż tak przesadne to nie jest. Naukowcy rzucili się do badań nad mikrobiomem tak, jak niegdyś zachłysnęli się kosmosem... Od 2007 roku wszystkie projekty, skupiające się na badaniach mikrobiomu, uznaje się za priorytetowe, a obecnie mikrobiom jest uznawany za oddzielny, bardzo ważny ostatni organ wewnętrzny. A teraz przejdźmy do konkretów:

Drodzy Patroni! Właśnie skończyłam Marcowy podcast bonusowy dla Was 🙂 Mam nadzieję, że Wam się spodoba, a może znajdziecie w nim coś, o czym nie wiedzieliście... Ja, nagrywając ten odcinek, odkryłam dla siebie parę ciekawostek. Przyjemnego słuchania!

Czytam i nie mogę się oderwać od książki Coppingerów "Dogs: A New Understanding of Canine Origin, Behavior and Evolution". Dziś chciałam podzielić się z Wami ciekawostką. Coppingerowie opisują różne wrodzone schematy zachowań psów, zachowania instynktowne, z podziałem na poszczególne typy psów pracujących. Szalenie to ciekawe, bo bardzo szczegółowo opisuje np. Bordery, Pointery, Retrievery i Psy gończe. Dziś jednak o pewnym zachowaniu wrodzonym, które jest charakterystyczne dla wszystkich suk, które wydają na świat potomstwo. Matki natychmiast reagują na charakterystyczny pisk szczeniąt, które znalazły się poza "gniazdem" - natychmiast je przynoszą blisko siebie i innych szczeniąt. Tak, by żaden maluch się nie zgubił. Wydawałoby się, że to całkiem logiczne. Ciekawe jednak jest to, że ten instynkt "włącza się" suce dopiero po urodzeniu ostatniego szczeniaka! Póki trwa poród, nie zareaguje na ten charakterystyczny dźwięk.

Zagadka 🙂 Jak wiecie, jestem teraz na kursie dot. Zachowań łowieckich psów i pracy nad "opanowaniem" popłędu łowieckiego. Mam mnóstwo materiałów teoretycznych, zadania praktyczne i ogrom inspiracji - również do materiałów dla Was. Na dziś niech będzie zagadka. Dlaczego retrievery (np. słodkie goldasy czy labki) wbrew pozorom dość często mają problem z obroną zasobów? Wróć, problem mają ich opiekunowie. Retrievery nie postrzegają oczywiście tego jako problem 🙂 Wasze propozycje. Na zdjęciu Atenka u nas, gdy przyjechała do nas prosto z hodowli. I - problem z obroną zasobów nie ominął również tego Słodziaka. Gdy gryzie Cię z furią kilkumiesięczny szczeniak, robi się naprawdę niewesoło... Rozwiązanie zagadki znajdziecie w dalszej części posta.

W tym odcinku porozmawiamy o osobach, biorących udział w polskich badaniach na temat uległości wobec autorytetu, przeprowadzonych 50 lat po słynnym eksperymencie Milgrama. Czy to ma coś wspólnego z psami? Ależ oczywiście! Wchodzicie na plan treningowy i trener "każe" Wam założyć Waszemu psu kolczatkę czy obrożę elektryczną. Jak postąpicie? Zazwyczaj sądzimy, że podejmiemy decyzję racjonalną, ale badania naukowe wskazują na to - że wcale nie.

Opowiem w nim o tym czym jest magnetorecepcja; dlaczego golce są ksenofobami i w jakim celu uprawiają seksturystykę; jak powstają dialekty w koloniach golców i kto jest ich "nauczycielką od golcowego"; jak dochodzi do porwań i wcielania jeńców do kasty niewolników; a także - jak dzięki golcom naukowcy wpadli na trop w poszukiwaniach leku przeciwnowotworowego;

Jak już wiemy, zarówno stres przeżywany przez matki, jak i jakość opieki macierzyńskiej mogą mieć ogromny wpływ na całe dalsze życie naszego psa. Okazuje się, że nie tylko zestresowane matki mogą się okazać problemem! Jak wynika z badań, przeprowadzonych w 2013 r. przez zespół Rodgersa, doświadczenia ojców wpływają na zmiany epigenetyczne przyszłych pokoleń. Badano, rzecz jasna, na myszach. Jeśli przyszli ojcowie byli poddawani długotrwałym stresującym doświadczeniom, po czym płodzili potomstwo, ich mysie dzieci miały bardziej "reaktywny" układ, zawiadujący wydzielaniem hormonów stresu (oś podwzgórze-przysadka-nadnercza). Ale to jeszcze nic! Tu mamy przynajmniej "czystą fizjologię". W badaniu przeprowadzonym rok później (Dias i Ressler) naukowcy odkryli coś jeszcze bardziej fascynującego.

Liczne badania i obserwacje naukowców, przeprowadzone na ludzkiej populacji pokazują, że jeśli kobieta w trakcie ciąży doznaje głodu bądź niedożywienia, już na etapie rozwoju prenatalnego dziecko uczy się magazynować każdy kęs. System metaboliczny przestawia się na program, nazywany oszczędnym metabolizmem. Okazuje się, że przez resztę dorosłego życia człowiek może zmagać się z problemami metabolicznymi, będzie narażony na nadciśnienie, otyłość, cukrzycę i choroby układu sercowo-naczyniowego. Pewnie wielokrotnie słyszeliście o czymś takim, jak "pamięć głodu". Że człowiek, który głodu doświadczył, całe życie będzie się go bał.

Tym razem przechodzimy do konkretów. Organizm matki jest dla takiego szczenięcego płodu środowiskiem, a zarazem źródłem energii do rozwoju i wzrostu. A jako środowisko (czyli - zestresowana mamusia) już "uczy" malucha, jakie jest życie i jak należy reagować na przeciwności losu. I to jest właściwie najważniejsze. Jeśli w matczynym łonie płód jest narażony na głód, wysokie dawki kortyzolu (hormon stresu) itd - uczy się, że świat jest groźny i lekko nie będzie. Trzeba reagować szybko i wyraźnie, a więcej jest wokół zagrożeń niż przyjemności. Stąd w przyszłości ogromne ryzyko nadmiernej reaktywności, neofobia (strach przed wszyskimi, co nowe, nieznane), lękliwość itd. Bo do tego właśnie przygotowało maluchy mamusiowe środowisko.

Ostatnio nie mogłam się oderwać od lektury książki "The Stress Factor in Dogs"... Oczywiście, że w bardzo wielu publikacjach wcześniej, a przede wszystkim w wielu książkach Sapolsky'ego, wielokrotnie odnajdowałam potwierdzenie tezy o tym, że całe nasze życie z psem może zależeć od tego, czy jego matka w trakcie ciąży nie przeżywała nadmiernego, toksycznego stresu. Jaki to mógł być stres?