Martyna Goszczycka

Tym razem aż dwa rozdziały o przeszłości Namira :D

– Ja… Chcę, żebyś wiedział… – Głos mu się łamał. Odwrócił się, wziął potężny łyk wina. Westchnął krótko. – Wy… Dzięki wam miałem rodzinę. Dom. Prawdziwy dom. – Zawsze będziemy twoją rodziną. – Lederg również musiał złapać oddech, by nie dać się przytłoczyć emocjom. – Choćbyśmy nigdy więcej się nie spotkali. Zawsze będziesz miał we mnie ojca. Namir jeszcze raz się odwrócił, ale tym razem nie po to, by się napić. Nic nie mówił, pochylił głowę. Dłonie trzymające kieliszek drżały. – Będę o was pamiętał. Gdy odejdę… czeka mnie już tylko samotność.

Lederg zerknął znad otwartej księgi. Po drugiej stronie stołu, z rozpostartą przed sobą mapą, przyciśniętą na krawędziach innymi tomiszczami, siedział skupiony Namir. Kiedy mag patrzył na niego, zamyślonego, obłożonego księgami, niemal zapominał o wychudzonym, przerażającym dziecku, które uratował pięć cykli temu.

Zobaczcie nowe ilustracje! :D

Być może ten przedmiot wcale nie miał zadziałać – przeszło magowi przez myśl, ale tego nie powiedział już głośno. Być może to jakiś pokrętny sposób Tomiry na uświadomienie chłopcu, że zawsze pozostanie taki, jakim się urodził…

Kolejny fragment z drugiego tomu, tym razem tylko dla patronów :). Kontynuacja przeszłości Namira. "– Mam kilka warunków – oznajmiła kobieta, wygładzając suknię. Siedziała w fotelu, a oni obaj jak zbite psy stali naprzeciw, przed kominkiem. – Nikt nie może się dowiedzieć o obecności chłopca tutaj. To zbyt niebezpieczne. Dlatego nigdy nie wyjdziesz na zewnątrz bez naszej wiedzy, czy to jasne? – Utkwiła surowe spojrzenie w zamaskowanej twarzy Namira, a ten szybko pokiwał głową. – Nie wystawisz samodzielnie nosa za drzwi tego domu, nigdy. Jeśli zechcesz, któreś z nas musi wiedzieć, poza tym nie ma obowiązku się wówczas zgodzić. Będziesz się nas bezapelacyjnie słuchać. Okażesz mi nieposłuszeństwo i natychmiast cię stąd wyrzucę."

Drodzy, dzięki waszemu wsparciu drugi tom Wędrowców Mestyrii, czyli Powierniczka, mógł sobie pozwolić na korektę! Redakcję, którą przeprowadziła moja ukochana Justynka, mamy już za sobą, ale praca znowu wre!