Radek Wiśniewski

A ja chodzę po cmentarzu i wiersz się pisze.

Nowa dostawa rzeczy wyrywanych z warstw pleistocenu!

Tak czy inaczej U47, po wcześniejszym wyładowaniu maszyny szyfrującej „Enigma” i książek kodowych - wyszedł z bazy 8 października 1939 roku, nikt poza Prienem nie znał ostatecznego celu rejsu.

Byk pojawił się później,chociaż prawdopodobnie jeszcze w czasie sławnego rejsu, być może pod jego koniec, kiedy okręt miał triumfalnie wejść do bazy. Podobno pierwszemu oficerowi postawa młodego, trzydziestojednoletniego kapitana skojarzyła się właśnie z bykiem, głowa schowana między ramionami, nieco podana do przodu, twarz raczej szeroka, z lekko odstającymi uszami, co rzucało się w oczy szczególnie później, na propagandowych zdjęciach z Hitlerem, z Karlem Dӧnitzem.

To historia, którą przeczytałem kiedyś w felietonie u ś.p. Marka Ryszarda Grońskiego, jeszcze w wielkiej jak płachta "Polityce". Grzebałem latami i myślałem o niej, obracałem w głowie, w końcu powstał szkic rozdziału do książki dla "Warbooka", którą pewnie kiedyś napiszę. Za jakieś 4, 5, może 6 lat jak zdrowie, czas i życie dopisze.

To pewnie gdzieś zimą, wiosną ukaże się w "Polsce Zbrojnej Historia", a już dzisiaj dla Was, tutaj - opowieść o polskich żywych topredach. To esencja, w formie rozwiniętej będzie w nowej książce którą piszę i mam nadzieję wydać niebawem.

Chwilę mnie nie było, ale już wracam. Jak na miesiąc kiedy miałem urlop - działo się całkiem sporo.

Postanowiłem i poprzez te serwis bodźcować was swoja aktywnością, biorąc pod uwagę, że w grupie na FB mam 24 osoby spośród zacnego grona 35 które mnie wspierały lub wspierają. Czas start!

Urodziny mam jutro, ale na spotkanie zapraszam w sobotę. Do Brzegu.

To 14 rozdział książki "1939. Pozostała krew", którą mam nadzieję oddać do druku w tym roku w wydawnictwie "Warbook". Jeszcze tylko 16 kolejnych i zrobione.

We wrześniu w tak zwanej jedniodówce "Polski Zbrojnej Historia", a dzisiaj dla Was w patronite kilka słów o Majorze Serafinie.

Jarek Klejnocki nie żyje, a mnie się przypomniał jeden z napisanych 20 lat temu tekstów, który miał formę listu do niego. Rebe Kleinbaum, Rebe Kirschbaum, tak do siebie pisaliśmy jak się okazuje ponad 20 lat.