Radek Wiśniewski

No. taka sytuacja.

Gdzieś na tym zdjęciu jest jakiś fragment kolesia, który w tym frahmencie powieści występuje jako Stan Loren, jest też element Pietrucha i kilku innych osób. Powieść leży w kawałkach od wielu lat i nie chce się poskładać, może brakuje czasu a może tchnienia, a może na. Cholera wie.

Czasami zastanawiam się po co ludzie przychodzą, dlaczego odchodzą, co nimi powoduje, że dzisiaj są, a zaraz ich nie ma.

Wracamy na chwilę do pracy nad już nie dwoma, ale trzema milionami znaków walczącymi za Wolną Ukrainę. Tutaj jest dzień 1605, a tam, w notatkach docieram do dnia 204, chyba wypadnie, że to wrzesień 2022 roku, mam jeszcze 48 lat, zaledwie. W czwartek skończę lat 52, a wojna coś nie chce się skończyć.

A gdzieś to Pan był jak Pana nie było?

To musiało się wydarzyć, wiedziałeś o tym, nie udawaj.

Pomyślałem, że wiele się dzieje, a mój pęd do pisania szuka nowych dróg ujścia. Z różnych powodów, nie prowadzę otwarte dziennika, który miąłby pewne cechy notatek stricte osobistych. Publicystyka, bieżące komentowanie świata, literatury, grzebanie za historiami - to wszystko prawda, to mnie zajmuje. Do tego prowadzone wytrwale na dwa fronty notatki ukraińskie - jedne to te które piszę na bieżące, a te drugie to te, które wygrzebuję z przeszłości, kreślę, redaguję i podaję do wtórnej lektury Wam , tutaj albo czytelnikom Magazynu Suburbia. Pomyślałem, że wiele się dzieje i warto temu dawać też wyraz, aczkolwiek niech to będzie dostępne tylko dla tej garści osób, które tak trwale chcą wspierać moje pisanie i moje z wami tutaj bycie. Stąd ten dziwny dziennik. Ani on prywatny, ani on publiczny. Jak to u mnie. Zawsze coś pomiędzy.

Miały się wierszowane nie pisać, a się piszą i co na to poradzić? najlepiej nic, pisać dalej, skoro nikt za mnie nie napisze tych historii.

Jeszcze były resztki tego, co się nazywa współczuciem. Potem coraz mniej i mniej.

Pierwotnie byliśmy umówieni z jednym wydawcą, najlepszym wydawcą poezji w Polsce na rok 2027, ale na razie wiersze powstają wolno, w nic się spójnego nie układają, stylistycznie od Sasa do Lasa, zatem na razie tyle.

Dzisiaj Lama Ole odszedł, żeby - jeżeli ktoś wierzy - powrócić. Postanowiłem go wspomnieć rozdziałem z powieści "Transmigracja", tak po całości.

Ponad pięć lat pracy, wiary i jej upadków, ale ostatecznie udało się i jest, bez kompromisów.