Radek Wiśniewski

Tymoteuszowi.

Ten poemat uległ silnej rozbudowie, z 33 do 54 i wreszcie do tylu strof ilu chciałem - 66. Niebawem pewnie gdzieś się ukarze, albo ukaże, bo nie wiem kto będzie chciał go wypuścić, ale na razie niech boli tutaj.

Kilka kolejnych dni, kiedy wydawało się, że jeszcze chwila i hordy nas zaleją. A jednak nie, nie zalały.

I znowu będzie afera, bo książka się nie podobała w całości, ale co zrobić. Te notatki są zaledwie wstępem do recenzji. Recenzja w jednym z literacko-społeczno-kulturalnych periodyków w Polsce pewnie za najwcześniej kilka tygodni będzie bowiem o połowę mniej obszerna, czyli będzie miała około 7, maksymalnie 8 tysięcy znaków. A dzisiaj dla Was. każdy sam musi zdecydować czy lektura tej książki jest wyzwaniem wartym tego by je podjąć.

Tak czasami bywa, że bywam.

No właśnie, dawno nic nie było, a to nie jest tak, że się nic nie wydarza, bowiem wydarza się cały czas, ale znika szybko, iż czytane pędem.

Zimą w jednym z periodyków w zapewne nieco zmienionej formie, tutaj w wersji reżyserskiej dla wszystkich patronów i matronek

Izjum, kolejne miejsce rosyjskich zbrodni i zaraz potem pierwsza fala tak zwanej częściowej mobilizacji w Rosji, przezwanej od razu "mogilizacją". To był wrzesień 2022. Trudno w to uwierzyć, że minęły równe cztery lata. To gdzieś tam jestem z redakcją tych zapisków. Okolice końca września 2022 roku, żyje jeszcze Borys, Władek ma dwie nogi, pisze wiersze Maksym Krywcow, pisze Wiktoria Amelina.

No. taka sytuacja.

Gdzieś na tym zdjęciu jest jakiś fragment kolesia, który w tym frahmencie powieści występuje jako Stan Loren, jest też element Pietrucha i kilku innych osób. Powieść leży w kawałkach od wielu lat i nie chce się poskładać, może brakuje czasu a może tchnienia, a może na. Cholera wie.

Czasami zastanawiam się po co ludzie przychodzą, dlaczego odchodzą, co nimi powoduje, że dzisiaj są, a zaraz ich nie ma.

Wracamy na chwilę do pracy nad już nie dwoma, ale trzema milionami znaków walczącymi za Wolną Ukrainę. Tutaj jest dzień 1605, a tam, w notatkach docieram do dnia 204, chyba wypadnie, że to wrzesień 2022 roku, mam jeszcze 48 lat, zaledwie. W czwartek skończę lat 52, a wojna coś nie chce się skończyć.