Radek Wiśniewski

A gdzieś to Pan był jak Pana nie było?

To musiało się wydarzyć, wiedziałeś o tym, nie udawaj.

Pomyślałem, że wiele się dzieje, a mój pęd do pisania szuka nowych dróg ujścia. Z różnych powodów, nie prowadzę otwarte dziennika, który miąłby pewne cechy notatek stricte osobistych. Publicystyka, bieżące komentowanie świata, literatury, grzebanie za historiami - to wszystko prawda, to mnie zajmuje. Do tego prowadzone wytrwale na dwa fronty notatki ukraińskie - jedne to te które piszę na bieżące, a te drugie to te, które wygrzebuję z przeszłości, kreślę, redaguję i podaję do wtórnej lektury Wam , tutaj albo czytelnikom Magazynu Suburbia. Pomyślałem, że wiele się dzieje i warto temu dawać też wyraz, aczkolwiek niech to będzie dostępne tylko dla tej garści osób, które tak trwale chcą wspierać moje pisanie i moje z wami tutaj bycie. Stąd ten dziwny dziennik. Ani on prywatny, ani on publiczny. Jak to u mnie. Zawsze coś pomiędzy.

Miały się wierszowane nie pisać, a się piszą i co na to poradzić? najlepiej nic, pisać dalej, skoro nikt za mnie nie napisze tych historii.

Jeszcze były resztki tego, co się nazywa współczuciem. Potem coraz mniej i mniej.

Pierwotnie byliśmy umówieni z jednym wydawcą, najlepszym wydawcą poezji w Polsce na rok 2027, ale na razie wiersze powstają wolno, w nic się spójnego nie układają, stylistycznie od Sasa do Lasa, zatem na razie tyle.

Dzisiaj Lama Ole odszedł, żeby - jeżeli ktoś wierzy - powrócić. Postanowiłem go wspomnieć rozdziałem z powieści "Transmigracja", tak po całości.

Ponad pięć lat pracy, wiary i jej upadków, ale ostatecznie udało się i jest, bez kompromisów.

Wierzyć się nie chce, ale to prawda. Wtedy to trwało 170 dni i nie sądziłem że dojedziemy do dnia 1000 a potem 1500 i końca nie będzie widać.

Ten tekst byc może pójdzie gdzieś, w jakimś czasopiśmie, myślą nad tym, ale póki myślą - dla Was w wersji autorskiej już teraz, tutaj.

Od wieków jest taki obyczaj, że z jeńcem się już nie walczy. Że człowiek, który się zdaje na łaskę, przestaje być wrogiem. Stoi za tym obyczajem uznanie tego prostego faktu, że fortuna, szczególnie na wojnie, kołem się toczy, zatem szanując podstawowe prawa jeńców jednej strony, na wypadek gdy w jakimś miejscu lub globalnie - losy zmagań się odwrócą – zapewnia się odpowiednie traktowanie swoim jeńcom, w szczególnych przypadkach – samemu sobie.

To, że to wyjdzie to jest cud i jakieś przedziwne zrządzenie losu, niemniej jednak dla patronów i matronek mam drobiazg.