IMPERIUM ROMANUM

Każda osoba interesująca się antykiem kojarzy z pewnością postać króla Judei, Heroda Wielkiego. Został on zapamiętany jako wielki budowniczy, filhellen, ale także jako okrutny despota i tyran. O wiele mniej mówi się jednak o jego potomku, postaci równie ciekawej, która wpłynęła na losy nie tylko Żydów i ich ojczyzny, ale także po części na losy całego Imperium Romanum. Postacią tą jest wnuk Heroda Wielkiego, król Herod Agryppa I.

Gladiator (gladiatores) był zapaśnikiem toczącym walkę na arenie cyrkowej lub w amfiteatrze. Jego nazwa wzięła się od miecza rzymskiego, gladius. Walki gladiatorów nazywano munus (w liczbie mnogiej munera), co oznaczało „ofiarę dla umarłych”.

Tyberiusz urodził się w 42 roku p.n.e., a panował w latach 14-37 n.e. Dał się poznać jako wybitny wódz rzymski, który prowadził skuteczne walki w Germanii i nad Dunajem na polecenie cesarza Augusta. Po śmierci przybranego ojca Tyberiusz przejął rządy. Był to czas stabilizacji dla warstw niższych i okres terroru dla arystokracji, głównie za sprawą prefekta pretorianów Sejana, który zdobywał coraz większą władzę w państwie rzymskim i próbował przejąć władzę.

Próba oceny liczebności mieszkańców imperium rzymskiego na przestrzeni dziejów jest niezwykle ciężkim zadaniem, z którym mierzyło się i mierzy po dziś dzień wielu naukowców. Głównym powodem takiego stanu rzeczy jest fakt, że nie zachowało się wiele wiarygodnych źródeł w tym temacie.

Inflacja nie jest problemem czasów współczesnych. Spadająca wartość pieniądza jest jednym z czynników oddziaływających niekorzystnie na postępujący wzrost cen, co z kolei prowadzi do destabilizacji gospodarki i niepokojów społecznych. Jak się okazuje, z podobnymi problemami mierzyć musieli się już antyczni Rzymianie.

Jednym z bardziej znanych wydarzeń w historii ludzkości, jest bez wątpienia ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa na początku lat trzydziestych I wieku n.e. Z tego powodu wraz z rozwojem kinematografii, powstało wiele dzieł mających ukazać życie Chrystusa: jego narodziny, nauczanie, śmierć i zmartwychwstanie. W większości tych dzieł ukazani są żołnierze rzymscy, a konkretnie – legioniści, którzy przez większość czasu występują jedynie jako tło.

Dzięki transformacjom w rzymskiej administracji, których dokonał Oktawian August za swojego panowania, imperium rzymskie mogło cieszyć się dwoma stuleciami relatywnego spokoju i dobrobytu, powszechnie znanego jako Pax Romana – „pokój rzymski”. Wielu historyków określa II wiek n.e jako złoty wiek imperium, ale nie do końca był to czas, który sprzyjałby każdemu, a zwłaszcza jeśli chodzi o władzę.

Wraz z rozrostem państwa rzymskiego oraz powstaniem prawdziwego pieniądza, Rzymianie zaczęli dostrzegać, jak ważną rolę pełnią monety, poza funkcją płatniczą. Możliwość umieszczania na awersie lub rewersie inicjałów oraz wizerunków/symboli umożliwiało politykom oraz cesarzom oddziaływanie...

Słowo „bibliotek” (gr. βιβλιοθήκη, pochodzące od greckich wyrazów βιβλίον i θήκη, kolejno tłumaczonych jako książka i zbiornik) funkcjonuje w języku polskim jako nazwa na liczny księgozbiór, zarówno o charakterze prywatnym, będącym dziełem samodzielnego kolekcjonera, jak i publicznym, w postaci państwowej instytucji z wolnym dostępem do zbioru, który regulują określone dla danej placówki zasady. Ta XX-wieczna definicja znacząco odbiega od sposobu funkcjonowania bibliotek i pojmowania ich idei w okresie istnienia starożytnego Rzymu.

Wojsko od zawsze było niezwykle ważnym elementem w polityce Rzymu. Jego wpływ przejawiał się w każdym polu życia w państwie. Wczesna armia rzymska nie miała charakteru zawodowego i funkcjonowała na zasadzie milicji obywatelskiej. W momencie gdy zachodziła taka konieczność, obywatele byli powoływani pod broń. Jednakże nie wszyscy, albowiem każdy obywatel powinien uzbroić się sam, do tego z kolei potrzebował odpowiednich środków.

Wojna domowa w latach 193-197 była niezwykle ważnym wydarzeniem w historii starożytnego Rzymu. Po śmierci Kommodusa, kilku kandydatów stanęło do walki o purpurę cesarską. Ostatecznym zwycięzcą tego konfliktu miał okazać się Septymiusz Sewer. W osiągnięciu politycznego oraz militarnego sukcesu pomagał mu bez wątpienia przemyślany i skuteczny program propagandowy.

Sytuacja polityczna Imperium Romanum w I w. p.n.e. sprzyjała powiększaniu władzy wybitnych rzymskich polityków. Takie osoby jak Lucjusz Korneliusz Sulla, Gnejusz Pompejusz Magnus, Gajusz Juliusz Cezar osiągnęli nadzwyczajną pozycję w rzymskim społeczeństwie. Starali się wywyższyć swoją osobę jak to tylko możliwe, na przykład poprzez odbywanie triumfów, wojny domowe czy też organizowanie igrzysk.